Το ζήσαμε λοιπόν και αυτο… Έκτη σερί ήττα της ομάδας από τον κάκιστο Ολυμπιακό ο οποίος κακά τα ψέματα δείχνει πως διαθέτει την αύρα που είχε κάποτε ο Παναθηναϊκός όταν έπαιρνε αυτά τα ντέρμπι ακόμα και στην κακή του ημέρα.

Ο τίτλος του άρθρου μόνο τυχαίος δεν είναι και παραπέμπει στην απώλεια του «know how» το οποίο φαίνεται πως μεταφέρθηκε προς λιμάνι μεριά. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ξεκάθαρα αντιστροφή ρόλων, ο Παναθηναϊκός βιώνει τις παθογένειες και τα πατατράκ του ολυμπιακού στα χρυσά χρόνια του επί Ομπράντοβιτς και ο Ολυμπιακός με τη σειρά του δείχνει τουλάχιστον πως στο αγωνιστικό και ψυχολογικό κομμάτι των ντέρμπι έχει το πάνω χέρι.

Στα της ομάδας μας ο κορμός ακόμα αναζητείται… ο Παππάς ακροβατεί (ξανά) μεταξύ πάγκου και κερκίδας, ο Μποχωρίδης φαίνεται πως πλέον δεν υπολογίζεται από τον Xavi, ο Χαραλαμπόπουλος κρίνοντας τον από τα παιχνίδια της Α1 μοιάζει χαμένος προφανώς από την πίεση που του έχει (κακώς) ασκηθεί και ο Φώτσης πλέον κολλάει τα τελευταία του ένσημα. Ο Μπουρούσης από την άλλη δεν θυμίζει καν τον περσινό σέντερ που έκανε πλάκα σε όποιον ψηλό αντιμετώπισε και ώρες ώρες πραγματικά μοιάζει πιο αργός τόσο σε ταχύτητα όσο και σε αντίληψη των φάσεων και από τον Ραντουλιτσα.

Ο Καλάθης μοιάζει απελπιστικά μόνος και ο James φυσικά δεν μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του play, όντας καθαρό δυάρι και παίκτης που έχει μάθει να δημιουργεί μόνο για τον εαυτό του (Αλήθεια που είναι όλοι αυτοί που προσπαθούσαν να μας πείσουν για τα playmaking abillities του James;).

Άλλωστε, η επιλογή του Σφαιρόπουλου να καταστρέψει την δημιουργία του Νικ φανέρωσε το πόσο σημαντική είναι η έλλειψη δεύτερου δημιουργού με σουτ (Ρε Μήτσο βάλε το σορτσάκι και έλα για 15 λεπτά…).

Η απώλεια του Γκιστ μέχρι στιγμής αποδεικνύεται καθοριστική τόσο στο αμυντικό κομμάτι όπου η παρουσία του έδινε την δυνατότητα στον Πασκουάλ να δοκιμάζει διάφορα σχήματα όσο και στο επιθετικό, όπου πλέον η δημιουργία απειλής μέσω pick n roll είναι πραγματικά ανύπαρκτη. Αλήθεια πόσο διαφορετική δυναμική θα είχε ο προχθεσινός Παναθηναϊκός με τον Γκιστ στην σύνθεση του;

Το ντέρμπι νομίζω πως δεν χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης, από την στιγμή που ο μοναδικός αξιόπιστος δημιουργός σου είναι εγκλωβισμένος και σε κακή μέρα, τότε το παιχνίδι της ομάδας μοιραία οδηγείται σε άναρχο μπάσκετ χωρίς αρχή μέση και τέλος.

Παρότι το Top-8 της Euroleague είναι άλλη ιστορία, πραγματικά δεν γνωρίζω τι μπορεί να αλλάξει ο Πασκουάλ για να βελτιωθεί η εικόνα της ομάδας ώστε να καταφέρει  φτάσει μέχρι το Final Four με μειονέκτημα έδρας.

Ασφαλώς τα τελευταία χρόνια η διοργάνωση μας έχει αποδείξει πως όλες οι έδρες σπάνε, ωστόσο για να μπορούμε να μιλάμε για σπάσιμο έδρας με μειονέκτημα θα πρέπει η ομάδα να μεταμορφωθεί αρκετά προς το καλύτερο, ξεκινώντας από τα εκτός έδρας παιχνίδια.

Με αφορμή λοιπόν το πρόσφατο άρθρο του Sorge θα συμφωνήσω πως χρειάζεται υπομονή και μάλιστα μεγάλη. Ο Παναθηναϊκός του Ζοτς ολοκλήρωσε τον «κύκλο ζωής» του μένει λοιπόν να δούμε αν τα παθήματα του Προέδρου έγιναν μαθήματα και ο νέος «κύκλος ζωής» την ομάδας θα έχει την σφραγίδα του Πασκουάλ…

Ακολουθούν δυο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό σε σύντομο χρονικό διάστημα, αν υπάρχουν καύσιμα στο ρεζερβουάρ για αντεπίθεση αυτή είναι η καλύτερη ευκαιρία. Ωστόσο, ακόμα και αν το σερί του γαύρου διευρυνθεί θα πρέπει όλοι με πρώτο και καλύτερο τον πρόεδρο να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να στηρίξουν το πλάνο. Οι ομάδες και μάλιστα αυτές που διαθέτουν τα χαρακτηριστικά για να πρωταγωνιστούν δεν χτίζονται από την μια μέρα στην άλλη, τα παραδείγματα άλλωστε πάρα πολλά…

Υ.Γ 1: Κρίμα… Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο σταμάτησε εκείνη η μόδα με τα μπλουζάκια που έγραφαν τις ελεύθερες βολές…

Υ.Γ 2: Μιας και μιλήσαμε για κορμό και δη Ελληνικό, μήπως θα έπρεπε να προετοιμάζουμε το έδαφος για επιστροφή Παπαγιάννη στην Ομάδα;

Υ.Γ 3: Στα τελευταία δευτερόλεπτα του παιχνιδιού ο μετρ του «ευ αγωνιζεσθαι» ζητάει να γίνει επίθεση… Κάτι τέτοιες είναι οι στιγμές που λέω γιατί ρε Ζέλικο δεν τους την έσπασες την τριανταπεντάρα.