Τελικά δεν κατάφερε ο Παναθηναϊκός να τελειώσει την σειρά, έχασε, και πάμε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών στην (γενικά φιλόξενη) Βαρκελώνη. Ασχέτως με το τι θα γίνει εκεί την επόμενη εβδομάδα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η ομάδα με τα καλά της και τα στραβά της έχει κάνει ΗΔΗ την υπέρβαση. Ακόμα και να αποκλειστεί (όπου θα έχει αποκλειστεί από μια πληρέστερη, ακριβότερη και σαφώς ποιοτικότερη ομάδα) οφείλουμε να της αποδώσουμε τα εύσημα και να αναγνωρίσουμε ότι ξεπέρασε εαυτόν.

Αλλά αυτά τα παρήγορα (ή ευχής έργον κάποια άλλα θριαμβευτικά) θα τα πούμε μετά το τέλος του 5ου αγώνα. Ενός αγώνα που πέραν όλων των άλλων θα αποτελέσει και το απόλυτο crash test για τον Παναθηναϊκό. Δεν είναι εύκολο να χάνεις άνετα και καθαρά ένα τέτοιο παιχνίδι όπως αυτό που έχασε σήμερα ο Παναθηναϊκός. Είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω, να αδειάσεις, να απογοητευτείς, να χάσεις την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και τους συμπαίχτες σου. Εδώ ο Παναθηναϊκός θα δείξει από τι μέταλλο είναι φτιαγμένος.

Εύχομαι η εικόνα που θα δείξει στην Βαρκελώνη να είναι αντάξια των εκτιμήσεων που έχουν γίνει μέχρι σήμερα και που μιλάνε για μια σκληροτράχηλη ομάδα που παλεύει μέχρι τελευταίας ανάσας. Κι ας χάσει… Αλλά να παλέψει.

Γιατί σήμερα ΔΕΝ πάλεψε. Και η όποια κούραση (που σαφώς υπήρχε) δεν μπορεί να είναι ελαφρυντικό. Ο Παναθηναϊκός σήμερα έχασε για δύο λόγους:

Α) Ήταν χαλαρός, πλαδαρός και χωρίς συγκέντρωση

Β) Ο Πεδουλάκης και οι βοηθοί του πελάγωσαν

Και εξηγώ:

Καταρχήν όποιος ήταν στο γήπεδο σήμερα δε μπορεί να μην αντιλήφθηκε την χαλαρότητα που διέκρινε τους παίχτες από την προθέρμανση κιόλας. Σα να είχαν μπει να παίξουν ένα παιχνίδι για τον όμιλο στην πρώτη φάση της διοργάνωσης. Πού ήταν η ενέργεια που έβγαζαν δύο ημέρες πριν; Το είχαν άραγε τόσο σίγουρο ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα κερδίσουν; Δεν γνωρίζω, πάντως η εικόνα τους ήταν κατώτερη των προσδοκιών.

Όμως ακόμα κατώτερη των προσδοκιών ήταν σήμερα η αντιμετώπιση του παιχνιδιού από τον Πεδουλάκη. Βεβαίως και υπάρχουν ελαφρυντικά και για αυτόν, άλλωστε δεν είναι ψημένος σε τέτοια παιχνίδια, αλλά όπως και να το κάνουμε για έναν προπονητή που το ισχυρό του χαρτί είναι η τακτική το να χάνει μέσα στην έδρα του ένα τέτοιας κρισιμότητας παιχνίδι από μια 40λεπτη ζώνη 3-2 δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικό. Και γίνεται ακόμα χειρότερο όταν την ίδια ακριβώς ζώνη σου την έχει «προβάρει» ο αντίπαλος προπονητής 2 μέρες πριν. Όφειλε ο Πεδουλάκης να έχει βρει την λύση και να του έχει κόψει τον βήχα από νωρίς. Ως προς το ποια είναι η λύση, καθένας που είναι έξω από τον χορό μπορεί να πει το τραγούδι του, προσωπικά πιστεύω ότι θα έπρεπε να πάει εξαρχής σε aggressive παιχνίδι παίζοντας περισσότερο από το τρίποντο παρά από μέσα με σκοπό να στείλει το μήνυμα ότι «μεγάλε θα πάρω τις πιθανότητές μου να σε λιανίσω από το τρίποντο γιατί είμαι στην έδρα μου». Να κάνει τον αντίπαλο να προσεύχεται σε κάθε σουτ. Ακόμη κι αν δεν μπουν αμέσως κάποια στιγμή θα μπουν και τότε σίγουρα θα την αφήσει ο αντίπαλος την ζώνη. Ο Πεδουλάκης προτίμησε να πάει by the book φέρνοντας το παιχνίδι μέσα στην ρακέτα αλλά εκεί η Μπαρτσελόνα υπερτερεί στα πάντα. Σε κορμιά, σε πνευμόνια, σε εμπειρία, σε δεξιότητα. Ο Σοφοκλής κράτησε στην αρχή αλλά μετά κουράστηκε, ο Λάσμε δεν το έχει αυτό το παιχνίδι με τίποτα ειδικά απέναντι σε ψηλότερα κορμιά που κομπλάρει κιόλας, ο Γκιστ προσπαθούσε να δώσει highlights αντί για ουσία και μοιραία ήρθε η πτώση. Όταν ο Πεδουλάκης αποφάσισε να απειλήσει από την περιφέρεια είχε ήδη χαθεί πολύς χρόνος και σε συνδυασμό με το ότι δεν είχε και καλά ποσοστά εξαρχής, έγειρε η πλάστιγγα οριστικά. Στο τέλος άρχισαν να μπαίνουν τα σουτ αλλά ήταν αργά. Αν είχε ξεκινήσει σε αυτή την τακτική νωρίτερα πιστεύω θα ήταν πολύ διαφορετική η εξέλιξη.

Επίσης το DNP του Μπανκς σήμερα χτυπάει λίγο περίεργα. Αφού το παιχνίδι δεν σου πάει, βάλτον στην τρίτη περίοδο μήπως σου βγει. Να σουτάρει, να κάνει κανα drive να ανακατώσει λίγο. Μπορεί να μην σου βγει, ΟΚ, αλλά μπορεί και να σου βγει. Και αν δεν σου βγει έχεις χρόνο να τα μπαλώσεις. Και θα έχεις ξεκουράσει και τον Διαμαντίδη λίγο.

Anyway, τώρα ο προπονητής και οι βοηθοί του έχουν μπροστά τους 3 μέρες να βρουν το αντίδοτο. Είναι σίγουρο ότι ο Παναθηναϊκός θα την βρει ξανά στημένη την ζώνη και θα πρέπει να είναι έτοιμος. Ας αρχίσουν οι παίχτες από αύριο να σουτάρουν τρίποντα στις προπονήσεις. Και βολές. Πολλές βολές!

Κλείνοντας θέλω να γράψω δυο λόγια για τον κόσμο. Είναι πολύ θετικό ότι σε δύο συνεχόμενα παιχνίδια και μάλιστα ειδικά σήμερα που ήρθε και η ήττα ο κόσμος στάθηκε πολύ καλά, χωρίς ακρότητες, χωρίς μπουκάλια και άλλες αηδίες. Ήταν πραγματικά όμορφο να το ζεις. Από την άλλη όμως αυτό το πράγμα με τους υπεράριθμους –το γράφουμε κάθε φορά και θα το γράφουμε πάντα- είναι απαράδεκτο. Δεν είναι μόνο θέμα …image με την εικόνα των ανθρώπων που παρακολουθούν σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα η οποία είναι τριτοκοσμική. Είναι κυρίως θέμα ασφάλειας. Απορώ πραγματικά, αυτή η Ευρωλίγκα δεν έχει κανονισμούς ασφάλειας για τους αγώνες της; Μια στραβή να γίνει από ένα βλαμένο που αποφάσισε να βάλει μια φωτίτσα γιατί ο διαιτητής σφύριξε ανάποδα θα ποδοπατηθούμε όλοι εκεί μέσα. Η Θύρα 7 θα μοιάζει με παραμύθι για παιδιά μπροστά σε αυτό που θα συμβεί στο ΟΑΚΑ. Αλλά και σε πιο απλά πράγματα. Ένας άνθρωπος αν πάθει κάτι. Ένα καρδιακό επεισόδιο (καθόλου σπάνιο φαινόμενο) πως θα έρθει γιατρός να τον δει; Κι αν πρέπει να πάει στο νοσοκομείο άμεσα πως θα περάσει από τους αποκλεισμένους διαδρόμους; Με την εικόνα μπορεί να παίζεις αν θέλεις, με την ασφάλεια δεν παίζεις και η διοίκηση πρέπει να το λάβει πολύ σοβαρά υπόψη.

ΥΓ. Τις προάλλες γράφαμε για τα παιχνίδια του Τζόρντι και τα "περίεργα" αποτελέσματα. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει την ήττα της ΤΣΣΚΑ; Είναι σύμπτωση που τα πιο περίεργα αποτελέσματα έχουν έρθει από τρεις ομάδες φέτος; Σιένα, ΤΣΣΚΑ και Μάλαγα;