Μπορεί για τον Παναθηναϊκό η αγωνιστική επικαιρότητα να χτυπάει το απόλυτο μηδέν στον δείκτη ενδιαφέροντος, ήρθε όμως το Final Four και δρώντας καταλυτικά δημιούργησε τις προϋποθέσεις να ανοίξει απότομα μια συζήτηση που υπό ΚΣ μάλλον θα άνοιγε μετά το τέλος της χρονιάς. Περί Ομπράντοβιτς φυσικά ο λόγος και με αφορμή το ριπίτ που ποτέ δεν έκανε έχουν αρχίσει να γράφονται και να λέγονται πράγματα που μέχρι πριν το διαζύγιο ήταν ταμπού. Οι ντροπιαστικοί αποκλεισμοί από το ΤΟΡ16, τα παχυλά συμβόλαια σε παίχτες που δεν έπαιξαν τίποτα, η μηδενική ανάπτυξη των "ταλέντων"… Τί σημαίνουν αυτά και πόσο καλό κάνει καλό στην ομάδα να ανοίγει μια τέτοια κουβέντα αυτή τη στιγμή; 

Οι ειδικοί λένε ότι η διαδικασία του διαζυγίου σε ψυχολογικό επίπεδο ολοκληρώνεται με την αποδοχή η οποία σαν στάδιο ακολουθεί την κατάθλιψη που είναι το αμέσως προηγούμενο. Αυτή τη στιγμή πρέπει να βρισκόμαστε κάπου εκεί, ανάμεσα από τα δύο. Αφήνουμε το στάδιο της κατάθλιψης και μπαίνουμε στο στάδιο της αποδοχής.

Τους προηγούμενους μήνες έγινε χαμός… Μιζεριάσαμε, φοβηθήκαμε, πλακωθήκαμε, τα βάλαμε με δικαίους και αδίκους, κατηγορήσαμε όλον τον κόσμο ως υπεύθυνους, απειλήσαμε… Και ήταν φυσιολογικό… Αλλά τώρα πλέον αρχίζει να συμβαίνει κάτι άλλο, εξίσου φυσιολογικό το οποίο συμβαίνει κάποια στιγμή σε όλα τα σημαντικά ιστορικά πρόσωπα. Καθώς έχει φύγει ο Ομπράντοβιτς από την καθημερινότητά μας αρχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια τα μειονεκτήματα του ανδρός και οι αδυναμίες του και όλα αυτά στα οποία τελικά δεν ήταν και τόσο καλός αλλά το halo effect ήταν τόσο ισχυρό που δεν μας άφηνε να τα δούμε νωρίτερα. Και βλέπουμε σιγά-σιγά το φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι του Ομπράντοβιτς να γίνεται όλο και πιο θολό και αντιλαμβανόμαστε όλοι πως η ζωή συνεχίζεται, ο Ομπράντοβιτς όσο καλός κι αν ήταν (που ήταν) δεν είναι ούτε το Α ούτε το Ω και εμείς είμαστε εδώ, όπως είναι και η ομάδα και προχωράμε. Και δεν έχει σημασία αν κάποιοι έφτασαν εκεί πρώτοι ούτε έχει σημασία αν κάποιοι δεν έβλεπαν ποτέ φωτοστέφανα και άλλα …υπερφυσικά. Σημασία έχει ότι πλέον ότι όλοι -άλλοι πιο γρήγορα, άλλοι πιο αργά- γυρνάμε μέτωπο στον ορίζοντα εμπρός.

Ναι, μπαίνουμε στο στάδιο της αποδοχής και η κουβέντα και η αμφισβήτηση είναι μέρος της διαδικασίας. Και πρέπει να γίνει και ευτυχώς γίνεται. Και είναι καλό για την ομάδα που γίνεται τώρα. Είναι ο μόνος τρόπος να βρει η ομάδα την απαιτούμενη ηρεμία και να μην αποπροσανατολίζεται συνεχώς από την ψυχολογία των οπαδών, κάτι που εμφανώς συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Και ακόμα περισσότερο αν συνδυαστεί και με κατάκτηση του Πρωταθλήματος τότε πιστεύω πως η ομάδα θα πετάξει οριστικά από πάνω της τα δεσμά του παρελθόντος και το ριπίτ του γαύρου θα αποδειχθεί -από μια άποψη- ευεργετικό.

ΥΓ. «Και πότε θα σβήσει εντελώς το φωτοστέφανο του Ομπράντοβιτς;» αναρωτιέται κάποιος. Ποτέ λέω εγώ… Γιατί; Γιατί η ιστορία έχει γράψει και δεν ξεγράφει.

ΥΓ2. Το να συζητάμε για τον Ομπράντοβιτς το καταλαβαίνω. Το να συζητάμε για τον Ιτούδη ομολογώ ότι μου φαίνεται λίγο out of context από την άποψη ότι όσο χρήσιμος κι αν ήταν (που αναμφίβολα ήταν) δεν ήταν αυτός που καθόριζε την επιτυχία ή την αποτυχία και σίγουρα δεν είναι αυτός του οποίου το φάντασμα πλανάται πάνω από το ΟΑΚΑ. Από την στιγμή λοιπόν που έχει κλείσει οριστικά και το θέμα «Ιτούδης πρώτος προπονητής στον Παναθηναϊκό» ό,τι και να λέμε για αυτόν είναι μάλλον άνευ σημασίας. Για τον Ομπράντοβιτς αντίθετα υπάρχει πολύ έδαφος για συζήτηση…