Ο τελικός απολογισμός για την σαιζόν 2011-2012 αφήνει σαφώς πικρή γεύση στον Παναθηναϊκό. Και δεν είναι τόσο η απώλεια του Πρωταθλήματος (κάποια στιγμή θα συνέβαινε αυτό) όσο η εικόνα που παρουσίασε η ομάδα όλη τη χρονιά μέσα στο παρκέ.

Το βλέμμα πλέον είναι στραμμένο στο μέλλον καθώς όλοι όσοι παρακολουθούμε αυτή την ομάδα δε μπορούμε να κρύψουμε την ανησυχία για το τι μέλλει γενέσθαι. Όχι μόνο σε αγωνιστικό επίπεδο αλλά (και ίσως περισσότερο) σε εξωαγωνιστικό. Προσωπική μας άποψη είναι το πιο ανησυχητικό σύμπτωμα στον φετινό Παναθηναϊκό δεν ήταν το καθαρά αγωνιστικό μέρος. Γι’αυτό άλλωστε, για πρώτη φορά τα τελευταία 13 χρόνια, το εξωαγωνιστικό μέρος έβρισκε σταθερά αυξανόμενο ποσοστό δημοσιότητας σε σχέση με το αγωνιστικό. Και πραγματικά πιστεύουμε ότι η κακή εικόνα της ομάδας στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς είναι απόρροια του γενικότερου «προβληματικού» κλίματος το οποίο πηγάζει από δύο πολύ συγκεκριμένους λόγους:

Α. Η συνεχιζόμενη για δεύτερη χρονιά διοικητική τραμπάλα «μένω-φεύγω» από την οικογένεια με τις αντίστοιχες φήμες για Ρώσους επενδυτές να διαδέχονται τις περσινές περί Αμερικάνων.

Β. Οι πολλαπλές on camera τοποθετήσεις του Ομπράντοβιτς αναφορικά με τους χειρισμούς της διοίκησης.

Σαν γενικό συμπέρασμα θα λέγαμε ότι η ομάδα βρισκόταν όλη τη χρονιά στη δίνη ενός power game ανάμεσα στη διοίκηση και στον προπονητή με εκατέρωθεν λανθασμένους χειρισμούς και άστοχες τοποθετήσεις που κόντεψαν να τινάξουν την ομάδα στον αέρα.

Και επειδή τα πάντα έχουν την σημασία τους, για να κατανοήσουμε απόλυτα τι συνέβη φέτος θα πρέπει να ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή και να θυμηθούμε το πώς ξεκίνησαν όλα. Και η αρχή της ιστορίας είναι πέρσι μετά το Final Four με την πρώτη δήλωση βόμβα του Παύλου περί αποχώρησης της οικογένειας από την ομάδα (τους λόγους τους είχαμε αναλύσει τότε). Από εκείνη τη στιγμή όπως είναι απόλυτα λογικό δημιουργήθηκε μια ισχυρή ρωγμή στα θεμέλια της ομάδας η οποία έμελλε στο μέλλον να πάρει διαστάσεις και να απειλήσει όλο το οικοδόμημα. Από εκείνη τη μέρα ουσιαστικά άλλαξε πλήρως η ψυχολογία όλων γύρω από την ομάδα, από το τεχνικό επιτελείο μέχρι τον τελευταίο οπαδό.

Και παρ’ότι πολλοί από εμάς πιστέψαμε ότι ήταν απλά ένα πυροτέχνημα, οι φήμες συνέχιζαν να καλλιεργούνται με αυξανόμενη ένταση από την μεριά του Παύλου Γιαννακόπουλου και μάλιστα έφτασε η οικογένεια στο σημεία να βγάλει στην δημοσιότητα επαφές με αμερικάνους μάνατζερς για την αγορά της ΚΑΕ (άσχετα αν το συγκεκριμένο σενάριο κατέρρευσε πάραυτα). Ήταν ο πρώτος πολύ σοβαρός τριγμός ανάμεσα στην διοίκηση και τον προπονητή και η πρώτη φορά που κλονιζόταν η στιβαρή διοικητική εικόνα του Παναθηναϊκού.

Ο Ομπράντοβιτς που είναι μετρ της ψυχολογίας κατάφερε να κρατήσει την ομάδα μακριά, πήρε το πρωτάθλημα και ήλπιζε ότι την επόμενη χρονιά θα ξαναέρθει η απαραίτητη και ευεργετική διοικητική ηρεμία. Όμως εις μάτην…

Φέτος από την αρχή της σαιζόν ξεκίνησαν εκ νέου τα δημοσιεύματα. Αυτή τη φορά πιο έντονα από ποτέ και μάλιστα ΚΑΙ δια στόματος Θανάση ο οποίος –εκτιμώ περισσότερο κάτω από την επιρροή του Παύλου- τοποθετείτε στο θέμα αρκετές φορές επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά τον αδερφό του. Συγχρόνως τα αδέρφια κηρύσσουν αποχή …διαρκείας από οποιαδήποτε δραστηριότητα αφήνοντας τον Γίγαντα Μάνο να «τρέχει» την ομάδα, εφευρίσκουν νέους επενδυτές (αυτή τη φορά Ρώσους)  και όλο αυτό το σκηνικό σε συνδυασμό με την (από καιρό) κατατεθειμένη απόφαση του Δημήτρη να μην ασχοληθεί με την ΚΑΕ δημιουργεί τεράστια ανησυχία στους παίχτες και την πεποίθηση σε όλους (παίχτες και οπαδούς) ότι η οικογένεια τελικά ΟΝΤΩΣ αποσύρεται από την ομάδα.

Μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ο Ομπράντοβιτς  αντιλαμβάνεται ότι η κατάσταση στα αποδυτήρια έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχο του και αποφασίζει να αναλάβει δράση τόσο για την ομάδα όσο και για τον εαυτό του. Και το κάνει ξεκινώντας ένα μπαράζ ενεργειών που τελικά μεγαλώνει δραματικά το χάσμα ανάμεσα σε αυτόν και την διοίκηση.

Το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να τηρήσει δήθεν «ένοχη σιωπή» σε δημοσιεύματα που τον φέρνουν σε επαφή του με την Φενέρ. Την είδηση όχι μόνο δεν διαψεύδει επισήμως αλλά δίνει τροφή στα σενάρια με τις περίφημες αναφορές περί «τελευταίας χρονιάς» και μάλιστα με τρόπο εμφατικό –ως δεδομένο- αφήνωντας να εννοηθεί ότι έχει ανοίξει για εκείνον η πόρτα της εξόδου.

Δεν ξέρω αν ήλπιζε σε κάποια αντίδραση από την διοίκηση όμως δεν έλαβε καμία. Η οικογένεια προτίμησε να μην «απαντήσει» στον Ομπράντοβιτς προφανώς φοβούμενη ότι ενδεχόμενη απάντηση θα την έσερνε σε έναν επικοινωνιακό πόλεμο με άγνωστο νικητή. Έτσι ο Παναθηναϊκός μπαίνει σε μια ψυχροπολεμική κατάσταση, τα δύο μέρη -διοίκηση και Ομπράντοβιτς- δεν έχουν κανένα σημείο επαφής ενώ οι φήμες συνεχίζουν να τροφοδοτούνται εκατέρωθεν (από την μια οι επενδυτές από την άλλη οι μνηστήρες).

Και κάπου εδώ ο Ομπράντοβιτς κάνει την πλέον τολμηρή κίνηση  και αποφασίζει να επιτεθεί ανοιχτά στην οικογένεια με πρόσχημα ότι δεν τον έχουν ενημερώσει για τις κινήσεις που γίνονται για τους επενδυτές. Είναι ένα προφανές επικοινωνιακό τρικ το οποίο ναι μεν κάνει γκελ στους οπαδούς αλλά επαγγελματικά είναι απόλυτα ατυχές αφού η λογική λέει πως κανένας ιδιοκτήτης δεν έχει υποχρέωση να ενημερώσει ένα στέλεχος για τις λεπτομέρειες ενός τόσο σημαντικού θέματος. Αν ο Ομπράντοβιτς ένιωθε να είναι σε αμήχανη θέση είτε προς τα μέσα (απέναντι στους παίχτες) είτε προς τα έξω (δημοσιογράφοι, οπαδοί) και δε μπορούσε να χειριστεί την κατάσταση όφειλε ως επαγγελματίας να πάει στην διοίκηση πίσω από κλειστές πόρτες και να ζητήσει «γραμμή» για να ξέρει πώς να τοποθετηθεί με τέτοιο τρόπο που να προασπίζει τα συμφέρονται της ΚΑΕ. Αντίθετα αυτός επιλέγει να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα και με την κίνηση αυτή βγάζει την οικογένεια στη σέντρα ενώ συγχρόνως (για πρώτη φορά) δίνει στην ομάδα μια εικόνα διάλυσης. Ο Ομπράντοβιτς βεβαίως έχει πετύχει τον σκοπό του. Έχει στριμώξει την διοίκηση στην γωνία ενώ παράλληλα έχει ανοίξει διάπλατα πλέον την πόρτα της εξόδου δημιουργώντας για τον εαυτό του ένα ισχυρό άλλοθι το οποίο έχουν δεχθεί ο οπαδοί.

Έτσι οι Γιαννακόπουλοι αναγκάζονται να κάνουν κίνηση. Επιλέγουν μια κίνηση υποχώρησης αλλά και κατευναστική για τον κόσμο καλώντας τον προπονητή σε συζήτηση για ανανέωση αμέσως μετά το Final Four. Κι εκεί του ετοιμάζουν την ρελανς. Και η ρελάνς λέγεται Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο  Ομπράντοβιτς δεν έχει ξεχάσει το πρωτοσέλιδα του Δημήτρη, όχι τόσο τα «πετάχτε τις φανέλες» όσο τα «ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος» που επί μακρόν «κοσμούσε» με αινιγματικό τρόπο το εξώφυλλο της Πράσινης. Όπως επίσης είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Ομπράντοβιτς δεν πετάει και την σκούφια του στο ενδεχόμενο να ελέγχεται απευθείας από τον Δημήτρη ο οποίος με τον απρόβλεπτο χαρακτήρα του και τα συνήθως ατυχή πρωτοσέλιδά του είναι ότι ακριβώς ΔΕΝ θέλει ο Σέρβος.

Γίνεται λοιπόν η συνάντηση, διαρρέει από την μεριά του Γιαννακόπουλου ότι έγινε σε πολύ καλό κλίμα και πριν καν καταλάβει ο Ομπράντοβιτς τι έχει συμβεί έρχεται και η επίσημη ανακοίνωση που του πετάει το μπαλάκι της παραμονής…

Κι εδώ είμαστε σήμερα… Ίσως στην κρισιμότερη στιγμή των τελευταίων 15 ετών. Εν μέσω εμφανούς ανάγκης για ανανέωση, χάσματος ανάμεσα στους δύο βασικούς πυλώνες του οικοδομήματος (οικογένεια, Ομπράντοβιτς) και με τον μεγάλο αντίπαλο να βρίσκεται στο απόγειο της δυναμικής του, να έχει πάρει τα σκήπτρα και πλέον να απειλεί ξεκάθαρα να εγκαθιδρύσει την δικιά του κυριαρχία έναντι του Παναθηναϊκού.

Η κατάσταση είναι δύσκολη. Και αυτά που έχουν προηγηθεί ιδιαίτερα σοβαρά. Είναι όμως αρκετά για να χαλάσουν μια κατά τ’άλλα ΑΚΡΩΣ επιτυχημένη συνεργασία; Και πόσο εύκολα μπορεί να πάρει το ρίσκο της αλλαγής η μια και η άλλη πλευρά; Πόσο εύκολα μπορούν οι Γιαννακόπουλοι να θεωρήσουν ότι θα βρουν εξίσου καλή εναλλακτική με τον Ομπράντοβιτς αλλά και πόσο εύκολα ο Ομπράντοβιτς θα αφήσει την «σιγουριά» του Παναθηναϊκού που τον έχει κάνει κατά κοινή ομολογία κορυφαίο προπονητή στην Ευρώπη για να πάει κάπου (Ρωσία ή Τουρκία) να πρέπει να ξαναποδείξει την αξία του;

Ήδη οι πρώτες δηλώσεις μετά το τέλος του τελικού κάνουν λόγο για συνέχιση της συνεργασίας και η είδηση αυτή έφερε πλατιά χαμόγελα στους οπαδούς.

Παρ’ όλα αυτά πιθανόν να μην ήταν άσχημο οι δύο πλευρές να αφήσουν να καταλαγιάσει λίγο η συναισθηματική φόρτιση, να καθίσουν στο τραπέζι σοβαρά και ήρεμα (όχι κάτω από την πίεση του κόσμου) και να συζητήσουν επί της ουσίας το αύριο του Παναθηναϊκού. Και οι συζητήσεις θα πρέπει να είναι μακριές, αναλυτικές και εις βάθος ώστε όταν ολοκληρωθούν οι δύο πλευρές να είναι απόλυτα βέβαιες για το τελικό πόρισμα, συνεργασίας ή όχι καθώς το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να διασφαλιστεί για την νέα χρονιά είναι να σταματήσουν τα παιχνίδια εξουσίας και το επικοινωνιακό πινγκ-πονγκ. Γιατί κατά την γνώμη το χειρότερο που μπορεί να συμβεί αυτή τη στιγμή στον Παναθηναϊκό ΔΕΝ είναι να φύγει ο Ομπράντοβιτς. Το χειρότερο θα είναι να εγκλωβιστούν διοίκηση και προπονητής σε μια συνεργασία που δεν τους ικανοποιεί, μόνο και μόνο για να μην χαλάσουν αμφότεροι την εικόνα τους απέναντι στους οπαδούς. Δεν είναι δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο και τότε πριν το καταλάβουμε θα έχουν περάσει άλλες δύο προβληματικές χρονιές σαν την φετινή και το πράγμα μετά δεν θα μαζεύεται με τίποτα…

ΥΓ. Νέα εποχή για τον Παναθηναϊκό, νέα εποχή και για το blog. Μπορεί κανείς να το εκλάβει και ως συμβολική κίνηση που υποδειλώνει την ανάγκη για ανανέωση σε όλα τα επίπεδα του μπασκετικού Παναθηναϊκού…