Πριν το παιχνίδι απέναντι στην Άλμπα υπήρχε ενδόμυχα ο φόβος πως θα αποτελέσουμε το πρώτο θύμα έκπληξης του ομίλου, μία εξέλιξη που θα μας έφερνε σε μειονεκτική θέση έναντι των υπολοίπων διεκδικητών των τεσσάρων προνομιούχων θέσεων. Αρκετοί παράγοντες δημιούργησαν το συναίσθημα αυτό.. Αρχικά, οι μέτριες μέχρι τώρα εμφανίσεις, στη συνέχεια η σημαντική απουσία του αρχηγού, ενώ και η ανάγκη των Γερμανών για την πρώτη τους νίκη στη διοργάνωση ήταν ένας ακόμη λόγος να ανησυχούμε. Εν τέλει, η νίκη ήρθε, έστω και με τον γνωστό "τζογαδόρικο" τρόπο.. Κρατάμε το αποτέλεσμα αλλά όχι την εμφάνιση.

Πριν σχολιάσουμε το σημερινό παιχνίδι, νομίζω πρέπει να γίνει ένα σχόλιο για το …dna του φετινού Παναθηναϊκού. Αίσθηση μου είναι πως έχει πραγματοποιηθεί ένα είδος μετάλλαξης.. Μία δεύτερη μετάλλαξη (μετά από εκείνη του καλοκαιριού) στην ίδια τη σεζόν! Στην αρχή όλοι μιλούσαν για έναν αθλητικό σύνολο, το οποίο θα εστιάσει το παιχνίδι του στη σκληρή άμυνα, τον έλεγχο των ριμπάουντ, που θα εκμεταλλεύεται τα miss match και σε βάθος χρόνου θα βγάλει τους αυτοματισμούς για να μπορέσει να φτάσει ψηλά. Τα προαναφερθέντα δεν είναι αίσθηση μας αλλά τονίζονταν και από το προπονητικό επιτελείο. Πέρα από τα λόγια και τις θεωρητικές σκέψεις, τα στοιχεία αυτά χαρακτήριζαν το παιχνίδι μας στη regular season. Στην κανονική περίοδο η ομάδα ήταν πρώτη σε ποσοστό δύο πόντων, πρώτη στα συνολικά ριμπάουντ και δεύτερη στα κερδισμένα φάουλ. Τα νούμερα αυτά στο τοπ16 ή τα βλέπουμε ανάποδα ή μιλάμε για άλλη ομάδα. Τελευταίοι σε ποσοστό δύο πόντων, πεσμένοι αισθητά στον τομέα των ριμπάουντ.. Τι πραγματικά συμβαίνει; Φταίει το γεγονός ότι πλέον  μιλάμε για τοπ16; Φταίνε οι τελευταίες προσθήκες στο ρόστερ; Έγινε στοχευμένα η αλλαγή αυτή κατεύθυνσης; Όλα από λίγο; Μάλλον αυτή είναι πιθανή απάντηση.. 

Άλλες εποχές το χθεσινό παιχνίδι ο Παναθηναϊκός θα το αντιμετώπιζε διαφορετικά. Θα εστίαζε να φθείρει τους ψηλούς της Άλμπα με φάουλ, θα έριχνε το τέμπο, θα έλεγχε τα ριμπάουντ. Με λίγα λόγια, θα επιδίωκε μία επαγγελματική νίκη. Εκείνες τις όχι μακρινές εποχές μέσα Γενάρη (συνήθως) δεν βλεπόμασταν και το σκεπτικό της επαγγελματικής νίκης καμιά φορά γυρνούσε μπούμερανγκ. Ο τρόπος αυτός, όμως, ήταν ο σωστός.. Απέναντι στην Άλμπα ρισκάραμε αρκετά και δεν αναφέρομαι μόνο στα τρίποντα. Το παιχνίδι έβγαζε την εικόνα, πως ο Παναθηναϊκός ακόμα και τα τρίποντα να μην έβγαζε, θα το κέρδιζε μέσω της άμυνας. Δεν ελέγξαμε όμως τα ριμπάουντ, δεν βγάλαμε την ενέργεια που απαιτείται για ένα παιχνίδι τοπ16. Μέχρι σήμερα δεν την έχουμε πατήσει αλλά για πόσο θα συμβαίνει αυτό; Τέταρτο σερί παιχνίδι που τελειώνει και μειονεκτούμε σε αριθμό κατοχών χάνοντας τόσα ριμπάουντ.. Το 46% στα τρίποντα (περισσότερα από δίποντα) δεν θα μας συνοδεύει για πάντα και, αν δεν θυμηθούμε τα θετικά στοιχεία που μας έφεραν σε αυτή τη φάση, πιστεύω ότι θα την πατήσουμε στο τέλος..

υ.γ: Τρίτη νίκη σε τέσσερα παιχνίδια χωρίς τον Διαμαντίδη.

υ.γ2: Ας πει κάποιος στον Μπάνκς πως α)δεν κάνουμε φάουλ στον αιφνιδιασμό. β)δεν ζητάει ταιμ αουτ ο παίκτης. γ)δεν είναι μπρος-πίσω όταν προηγείται διεκδίκηση ριμπάουντ!