Μεγάλη κουβέντα γίνεται τις τελευταίες μέρες σχετικά με τον Κινέζο που «κοιτάει» ο Παναθηναϊκός. Οι εκτιμήσεις αβίαστα μιλάνε για «ενέργεια Μάρκετινγκ» και το πιο πιθανό είναι ότι στο μυαλό της διοίκησης κάτι τέτοιο ισχύει. Κατά πόσο όμως το μυαλό της διοίκησης στο συγκεκριμένο κομμάτι σκέφτεται ορθολογικά και κατά πόσο μπορεί να υπάρξει όφελος από μια τέτοια κίνηση;

Καταρχήν είναι προφανές ότι τα όποια οφέλη μπορούν να υπάρξουν από μια τέτοια ενέργεια θα πρέπει να αναζητηθούν στην Κινέζικη αγορά και όχι στην Ελληνική. Δε νομίζω να υπάρχει κανείς σε αυτή την χώρα που να κοιμάται και ξυπνάει με το όνειρο να δει μια μέρα έναν …Κινέζο παιχταρά στην ομάδα του. Άρα το μόνο όφελος μπορεί να προκύψει αν στην Κίνα βρίσκουν κάποιο ενδιαφέρον στο να παίξει ένας Κινέζος (από τα 1,5 δις) σε έναν ευρωπαϊκό σύλλογο ονόματι Panathinaikos.

Για να συμβεί αυτό είναι προφανές ότι το brand Panathinaikos θα πρέπει να είναι ΗΔΗ αναγνωρίσιμο στην Κίνα. Συμβαίνει κάτι τέτοιο; Λυπάμαι που θα το πω, όχι απλά δεν συμβαίνει αυτή τη στιγμή κάτι τέοτοιο, αλλά δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να επιτευχθεί από τον Παναθηναϊκό μόνο του ότι πρωτοβουλίες και να πάρει ο όποιος Γιαννακόπουλος και όσους Κινέζους κι αν φέρει.

Ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί διείσδυση ευρωπαϊκού αθλητικού brand στην παγκόσμια αγορά είναι η ίδια η Ευρωλίγκα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει οι κορυφαίες ομάδες της Ηπείρου να συζητήσουν σε ένα στρογγυλό τραπέζι, να βάλουν ένα πρώτο πλάνο (ποια αγορά ενδιαφέρει και τι είναι διατεθειμένες οι ίδιες να προσφέρουν στον «κοινό σκοπό») και στην συνέχεια να καθοδηγήσουν την Ευρωλίγκα προς αυτή την κατεύθυνση. [Λέω «καθοδηγήσουν» γιατί δεν ξέρω κατά πόσο ο Μπερτομέου είναι ικανός να κινηθεί σωστά και οργανωμένα από μόνος του].

Καταρχήν θα πρέπει να αποφασίσουν την αγορά-στόχο. Αυτό σημαίνει έρευνες, μελέτες, επαφές σε όλον τον κόσμο και τελικά ανάδειξη της γεωγραφικής περιοχής που θα μπει σε πρώτη προτεραιότητα. Χάριν παραδείγματος ας υποθέσουμε ότι αυτή θα πρέπει όντως να είναι η Κίνα που απασχολεί τους φωστήρες τους δικούς μας.

Οι ομάδες θα πιάσουν την Ευρωλίγκα, θα της αναπτύξουν την επιχειρηματολογία τους και θα την καλέσουν να βγει μπροστά για να τοποθετήσει το προϊόν «Ευρωλίγκα» στον κινέζικο μπασκετικό χάρτη. Πώς θα το πετύχει αυτό; Εν συντομία τα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν είναι τα εξής:

Καταρχήν πρέπει να ξεκινήσει από ισχυρό lobbying. Εκπρόσωποι της Ευρωλίγκας θα πρέπει να «πατήσουν πόδι» στα κέντρα μπασκετικών αποφάσεων της Κίνας και να αρχίσουν να πείθουν τους κινέζους Βασιλακόπουλους γιατί το ευρωπαϊκό μπάσκετ θα είχε απήχηση στον μέσο Κινέζο μπασκετόφιλο. Δείπνα, συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης, παρουσιάσεις και ό,τι άλλο χρειαστεί (και θα χρειαστούν κι άλλα, σίγουρα!).

Κατόπιν τούτου θωρώντας ότι όλα έχουν πάει καλά και οι Κινέζοι Βασιλακόπουλοι έχουν «πειστεί» για την καλή εμπορική προοπτική του ευρωπαϊκού μπάσκετ στην Κίνα και έχουν ανοίξει την πόρτα στην Ευρωλίγκα να «κάνει παιχνίδι» θα πρέπει να προχωρήσει σε κάποιες κινήσεις δημοσίων σχέσεων οι οποίες θα αρχίσουν να «τοποθετούν» το προϊόν τους. Οι κινήσεις αυτές θα πρέπει να εστιαστούν καταρχήν στα γενικά χαρακτηριστικά του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Στην φιλοσοφία του, την ιστορία του, τις πρακτικές του, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του και την διαφορά του με το Κινέζικο μπάσκετ. Κανείς δεν θέλει να δει κάτι ίδιο με αυτό που βλέπει μέχρι εκείνη την στιγμή και μάλιστα από σκουρόχρωμους παίχτες με αντιαισθητικά (γουρλωτά) μάτια.

Σκοπός των δράσεων αυτών είναι να αποκτήσουν δημοσιότητα από τα τοπικά ΜΜΕ και να φέρουν σε αρχική επαφή τον Κινέζο μπασκετόφιλο με το «ευρωπαϊκό μπάσκετ» κινώντας του το ενδιαφέρον.

Άπαξ και συμβεί αυτό θα πρέπει η Ευρωλίγκα να κλείσει συμφωνία με ένα τηλεοπτικό δίκτυο για να δείχνει το προϊόν της, θα πρέπει να λειτουργήσει εκ νέου σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων «πιέζοντας» τα τοπικά ΜΜΕ για να το προβάλουν όσο περισσότερο και τελικά να «επιβάλλει» το προϊόν της στην Κινεζική αγορά.

Τότε και μόνον τότε και ΑΦΟΥ έχουν συμβεί όλα αυτά και έχει μπει το νερό στο αυλάκι η Ευρωλίγκα θα καλέσει τις ομάδες (οι οποίες μέχρι εκείνη την στιγμή είναι στο παρασκήνιο, στην καλύτερη περίπτωση να έχουν συμμετάσχει κατά την φάση του lobbying κάποιοι εκπρόσωποί τους για καμιά αναμνηστική φωτογραφία) να αναπτύξουν δράσεις. Φιλικά, τουρνουά μεταγραφές Κινέζων παιχτών κλπ. Και από εκείνη τη στιγμή και μετά ξεκινάει και η πραγματική εμπορική εκμετάλλευση η οποία έχει σαν σκοπό την αύξηση των δικαιωμάτων του προϊόντος (και όχι τα μπλουζάκια και τα καπελάκια, αυτά είναι δευτερεύοντα -μικρά- έσοδα).

Αυτή είναι μια (πρωτόλεια και χοντροκομμένη) προσέγγιση για μια νέα αγορά. Όπως γίνεται αντιληπτό η μεταγραφή ενός Κινέζου ή η διοργάνωση ενός φιλικού αγώνα είναι το τελευταίο στάδιο μιας ολόκληρης διαδικασίας. Αυτά ισχύον για την Κίνα. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για την Αμερική βάλτε όλα αυτά επί 100 σε effort αφού το να τοποθετηθεί το ευρωπαϊκό μπάσκετ σε μια αγορά που έχει ήδη ΔΥΟ κορυφαία μπασκετικά προϊόντα – ΝΒΑ και NCAA- θα πρέπει να αξιολογηθεί περισσότερο σαν άθλος παρά σαν απλή εμπορική επιτυχία.

Γι’αυτό λέω και επιμένω ότι οι ευρωπαϊκές ομάδες πρέπει να ξεχάσουν τέτοιες ενέργειες. Το μόνο που θα είχε κάποιο νόημα θα ήταν τα φιλικά σε ευρωπαϊκό έδαφος και ΜΟΝΟ με ομάδες ΝΒΑ. Εκεί που οι αμερικάνικες ομάδες έχουν ήδη «σπείρει» χάρη στο ΝΒΑ και μπορούν να έρθουν να «θερίσουν» και που οι ευρωπαϊκές ομάδες μπορούν να προσβλέπουν σε 2-3 sold out να βγάλουν κάνα φράγκο να πάρουν κάνα παίχτη. Κινέζοι παιχταράδες, τουρνέ στην Αμερική και άλλα τέτοια εγχειρήματα το μόνο που μπορούν να προσφέρουν είναι μερικά τρίποντα (το πρώτο) και καμιά καρτ-ποστάλ (το δεύτερο). Για τα μεν τρίποντα πιστεύω ότι μπορούν οι ομάδες να καλύψουν την ανάγκη κι από την ελληνική/ευρωπαϊκή αγορά για τις δε καρτ-ποστάλ θα πρότεινα το ebay (ή τον επόμενο συγγενή που θα ταξιδέψει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού).