Ήταν περίπου πριν 4,5 χρόνια όταν σε μια από τις (καθημερινές) συζητήσεις με τον Ντράζεν για την μπασκετική πραγματικότητα (συνήθεια που παραμένει μέχρι σήμερα) αναρωτηθήκαμε αν υπάρχουν κι άλλοι όπως εμείς. Αποφασίσαμε λοιπόν να φτιάξουμε ένα blog, να καταθέτουμε σε αυτό τις σκέψεις, αλλά και τον χαβαλέ μας και να απευθυνθούμε σε όλους τους μπασκετικά τρελαμένους αλλά υγιώς σκεπτόμενους Παναθηναϊκούς. Κάπως έτσι, απλά, γεννήθηκε το doubleteam.gr.

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η σχέση μας με το blog  πέρασε από διάφορα κύματα. Άλλες φορές ασχολούμασταν περισσότερο άλλες φορές λιγότερο. Στις περισσότερες περιπτώσεις που απουσιάζαμε υπήρχαν λόγοι ανωτέρας βίας όπως στρατός, μεταπτυχιακό, διδακτορικό [για τον επιστήμονα του blog!] ή απλά μια αμείλικτη καθημερινότητα. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις απουσιάζαμε απλά γιατί δεν είχαμε όρεξη. Όπως και να’χει, για τον έναν ή τον άλλον λόγο, υπήρχαν περίοδοι που για αρκετές εβδομάδες μπορεί να μην γράφαμε ούτε ένα νέο post.

Συνήθως ένα blog που δεν λαμβάνει της απαραίτητης προσοχής οδηγείται μοιραία στην απαξίωση και τελικά στην αφάνεια. Όμως αυτό το blog κρατήθηκε ζωντανό και ενεργό.

Και ο μόνος λόγος που επιτεύχθηκε αυτό ήταν η ισχυρή κοινότητα που έχει την τύχη να φιλοξενεί.

Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα, ύστερα από αρκετές συζητήσεις για το μέλλον του blog καταλήγουμε σε μια κοινή παραδοχή. Το blog χρειάζεται φρεσκάρισμα σε όλους τους τομείς. Τόσο στην εικόνα του όσο και στις στήλες του, όμως πάνω απ’όλα στο editorial κομμάτι του. Για την εικόνα και τις στήλες του blog έχει σχεδόν ολοκληρωθεί η απαραίτητη προετοιμασία και τις επόμενες ημέρες (άντε βδομάδες) θα μπορέσουμε να σας παρουσιάσουμε το αποτέλεσμα. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο του (κάθε) blog είναι τα posts του. Κι εδώ έρχονται τα σπουδαία.

Όπως έγραψα και παραπάνω ο λόγος που αυτό το blog κρατήθηκε ζωντανό ήταν και παραμένουν οι επισκέπτες του.  Οπότε η ενίσχυση στο editorial είναι απόλυτα φυσιολογικό να έρθει εκ των έσω. Με μεγάλη χαρά λοιπόν ανακοινώνουμε ότι από σήμερα το blog έχει έναν ακόμα admin. Κορυφαίος σχολιαστής αυτού του blog τα τελευταία δύο χρόνια, το μόνο που μπορεί να συγκριθεί με τον αριθμό των σχολίων που έχει γράψει είναι ο αριθμός των ονομάτων που έχει προτείνει στις μεταγραφικές περιόδους. Χωρίς περαιτέρω συστάσεις, δεν τις χρειάζεται άλλωστε, καλωσορίζουμε τον Sarunas στην ομάδα. Είμαστε βέβαιοι ότι η παρουσία του θα δώσει νέα πνοή στο blog, μια πρόσθετη και διαφορετική οπτική ματιά στα πράγματα και σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αλλαγές που ετοιμάζονται θα σηματοδοτήσουν ένα δυναμικό ξεκίνημα για το doubleteam.gr το 2012. Ελπίζουμε να το αναγνωρίσετε κι εσείς…

Μπορεί τα σενάρια να μίλαγαν για ελληνοισπανική μονομαχία κορυφής στο ΤΟΡ-16 όμως όλοι υπολόγιζαν χωρίς τον …Μπερναμπέου. Σύμφωνα με τα προγνωστικά (τηρουμένων των κριτηρίων) ο Παναθηναϊκός θα έπεφτε στον Όμιλο με επικεφαλής έναν εκ των Ρεάλ ή Μπαρτσελόνα και ο Ολυμπιακός στον άλλο (Μπαρτσελόνα ή Ρεάλ αντίστοιχα) με πιο πιθανό σενάριο το πρώτο. Υπήρχε μάλιστα μεγάλη παραφιλολογία για το πιο κριτήριο είναι πιο αδύναμο και πιο είναι πιο δυνατό… Τελικά για μια ακόμα χρονιά αποδείχθηκε ότι τα κριτήρια είναι για να σπάνε και βάζοντας δύο τούρκικες στον έναν όμιλο και τρεις ισπανικές στον άλλο ο …Μπερναμπέου έκανε την μεγάλη ανατροπή.

Το πιο ...πιθανό σενάριο σύμφωνα με τον Συρίγο

 

Φενέρ, Ούνιξ, Αρμάνι ή αλλιώς όμιλος λουκούμι. Χωρίς καμία από τις τρεις αντιπάλους να …προβληματίζει η πρώτη θέση του ομίλου εξαρτάται απόλυτα από την ομάδα και την κατάσταση που αυτή θα βρίσκεται. Ένας αξιοπρεπής Παναθηναϊκός δεν θα προβληματιστεί καθόλου να κάνει 5 νίκες. Αρκεί βεβαίως να σοβαρευτεί και να σταματήσει να χαβαλεδιάζει όπως έκανε και σήμερα στο Ρέθυμνο (αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα).

Ο Παναθηναϊκός σύμφωνα με το πρόγραμμα που έχει αναρτηθεί στο site της Ευρωλίγκας ξεκινάει εκτός με την Αρμάνι, συνεχίζει εντός με την Ούνιξ, ολοκληρώνει τον πρώτο γύρο στην Τουρκία απέναντι στην Φενέρ.

Είναι τέτοια η δυναμικότητα των αντιπάλων που δεν είναι υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι το σημαντικότερο στοιχείο στην κλήρωση είναι η …Αρμάνι. Των δύο πρώην δικών μας και του ειδώλου από την Καρδίτσα. Είναι σίγουρο ότι το ΟΑΚΑ θα  γνωρίσει …παιάνες την 5η αγωνιστική!

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι έτσι όπως ήρθαν οι διασταυρώσεις μάλλον πάμε για Final Four χωρίς Εβραίους και κατά πάσα πιθανότητα χωρίς Τούρκους (εκτός αν βγει πρώτη η Ρεάλ στον όμιλό της και την αποκλείσει η Εφες με μειονέκτημα έδρας). Οπότε  «Κλείστε εισιτήρια» (που είπε κάποτε και κάποιος άλλος).  Όταν με το καλό τα βγάλουν οι Τούρκοι (απορώ τι κάνουν σε λίγο έρχεται Γενάρης…)

* Όλοι το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;

Έληξε λοιπόν το lock out και οι …λαμπεροί (χα!) αστέρες (χμ…) από τον μαγικό (χο!) κόσμο του ΝΒΑ παίρνουν το αεροπλάνο της επιστροφής. Και τι αφήνουν πίσω; Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τίποτα περισσότερο από κάποιες (όμορφες ή λιγότερο όμορφες) αναμνήσεις. Αν μη τι άλλο για αρκετές ομάδες στην Ευρώπη ήταν ευκαιρία να προσφέρουν στον κόσμο τους -έστω και για μικρό χρονικό διάστημα- λίγη λάμψη ΝΒΑ που υπό νορμάλ συνθήκες θα ήταν από δύσκολο έως αδύνατο να αγοράσουν. Και καταλαβαίνουμε όλοι ότι δεν εύκολο είναι να αντισταθείς σε τέτοιο πειρασμό…

Στο τέλος με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο όλες οι ομάδες επωφελήθηκαν από αυτή την ιστορία. Αυτοί που «μπήκαν» στο παιχνίδι ένιωσαν για μερικούς μήνες …γαλαξίας ή έστω έδωσαν την ευκαιρία στους οπαδούς τους να δουν ξανά από κοντά κάποιους συμπατριώτες τους που κάνουν καριέρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού (και βεβαίως να κρατήσουν και μια ανοιχτή πόρτα για το μέλλον). Από την άλλη αυτοί που δεν «μπήκαν» το παιχνίδι (όπως ο Παναθηναϊκός) μπορούν να περηφανεύονται ότι έχουν εμπιστοσύνη στο ρόστερ τους και σίγουρα ότι βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε καλύτερο επίπεδο ομοιογένειας απ’ότι οι …λειψοί πλέον ανταγωνιστές τους.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη περίπτωση. Μοναδική περίπτωση. Αυτή του Ολυμπιακού, που για μια ακόμα φορά κατάφερε με τις κινήσεις του να πυροβολήσει το πόδι του…

Θυμόμαστε όλοι ότι από την αρχή της χρονιάς ο Ντούντα είχε δηλώσει ότι το ρόστερ της ομάδας είναι πλήρες, ακριβώς όπως το ήθελε, για πρώτη φορά το έχει διαλέξει ο ίδιος, είναι όπως ακριβώς χρειάζεται και άλλα τέτοια όμορφα. Και σταθερός στις απόψεις του απέρριπτε οποιαδήποτε συζήτηση για ψώνια από το …ράφι του lock out δηλώνοντας εμπιστοσύνη στους παίχτες του και στους ρόλους εντός της ομάδας.

Μια έξυπνη τακτική που αν μη τι άλλο είχε δημιουργήσει μια θετική ψυχολογία στην ομάδα κάνοντας τους παίχτες να πιστέψουν στους εαυτούς τους και στον ρόλο που τους έχει ανατεθεί. Ο ηγέτης (χα!) πίστεψε ότι είναι καλός ηγέτης, οι ρολίστες πίστεψαν ότι έχουν καλό ηγέτη και εκείνοι είναι οι κατάλληλοι ρολίστες στην κατάλληλη θέση και όλοι μαζί πίστευαν ότι ο προπονητής τους ξέρει που το πάει και με σιγουριά τον ακολουθούσαν. Και παρ’ότι το έμπειρο μάτι διέκρινε μια κηλίδα αγωνιστικής ανεπάρκειας αυτή η ψυχολογία ήταν εμφανής στην ομάδα του Ολυμπιακού και έβγαινε και στο γήπεδο. Δεμένη ομάδα, δυνατή άμυνα, πάθος, ηρωικός Σπανούλης και όλα καλά…

Και μετά ήρθε ο Παναθηναϊκός… Τα μηνύματα είχαν έρθει από πριν όμως το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ (παρά την πλασματική διαφορά στο σκορ) έδειξε ότι η αγωνιστική απόσταση ανάμεσα στους δύο είναι τεράστια. Και όσο κι αν προσπάθησε ο Σπανούλης και ο Ντούντα να το μαζέψουν εστιάζοντας στους 4 πόντους και την δυνατότητα ανατροπής στο ΣΕΦ, πλέον είχε γίνει φανερό. Ο όμορφος αγγελικά πλασμένος κόσμος του Ντούντα δεν ήταν τόσο όμορφος.

Ξαφνικά από την μια στιγμή στην άλλη δημιουργήθηκε τεράστια πίεση για ενίσχυση. Παράλληλα οργίασαν οι φήμες για οριστικοποίηση του lock out μέχρι το τέλος της σαιζόν και η προοπτική ενίσχυσης με παίχτες πρώτης γραμμής έγινε πολύ δελεαστική. Πραγματικά δε μπορώ να φανταστώ ποιος μπορεί να πίστευε σοβαρά ότι θα ματαιωθεί το ΝΒΑ όμως φαίνεται ότι στον Ολυμπιακό το πίστεψαν… Και ως παρορμητικοί που είναι μέσα σε λίγες μέρες τα περί «πλήρους ρόστερ και εμπιστοσύνης στους παίχτες» πήγαν περίπατο και ο Ολυμπιακός είχε στα σκαριά 2(!) μεταγραφές. Αλλά αν δεν σε θέλει, δεν σε θέλει και καθώς ο Ολυμπιακός συμφωνούσε με τον Χιλ την ίδια στιγμή και ο Στερν συμφωνούσε με την αντιπροσωπεία των παιχτών.

Το αποτέλεσμα για τον Ολυμπιακό; Αγωνιστικά να βρίσκεται στο σημείο που ήταν και την προηγούμενη εβδομάδα επικοινωνιακά όμως να έχει πέσει από τον γκρεμό έχοντας ουσιαστικά «βροντοφωνάξει» ότι το ρόστερ του δεν είναι αρκετά ποιοτικό κι ότι θέλει ενίσχυση. Πλέον η λέξη «μεταγραφές» βρίσκεται σε κάθε ερώτηση δημοσιογράφου και φυσικά η αυτοπεποίθηση των παιχτών και η πίστη τους στην ομάδα και τον προπονητή έχει πληγεί. Το χτεσινό παιχνίδι με τον Κολοσσό και  η δύσκολη επικράτηση απλά μαρτυρούν του λόγου το αληθές.

Δεν ξέρω αν και πως ο Ντούντα θα καταφέρει να γυρίσει το κλίμα. Είναι πολύ έμπειρος και ίσως τα καταφέρει όμως πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω πως ένας τόσο έμπειρος κόουτς πάτησε τέτοια μπανανόφλουδα. Άραγε πίστεψε ότι θα έφερνε Χιλ και Καλντερόν μέχρι το τέλος της χρονιάς; Ορισμένες φορές πιστεύουμε αυτό που θέλουμε να πιστέψουμε αλλά μου φαίνεται αδιανόητο. Μήπως είχε πίεση από τα αδέρφια να κάνει μεταγραφή βλέποντας ότι η ομάδα δεν τραβάει και οι οπαδοί δεν περνάνε ούτε απ’έξω από το ΣΕΦ; Άγνωστο… Όπως και να έχει πάντως ο Ολυμπιακός πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό που για μια ακόμα φορά απέδειξε ότι η διαφορά του από τον «αιώνιο» αντίπαλο δεν είναι μόνο αγωνιστική…

Όποιος πιστεύει ότι ο Παναθηναϊκός «χτύπησε» το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα  να σηκώσει το χέρι! Αυτό που είδαμε χτες ήταν ένας «υπνωτισμένος» Παναθηναϊκός (με αδιάφορο προπονητή) να νικάει ΜΟΝΟ 4 πόντους έναν αξιοθρήνητο Ολυμπιακό (με ανύπαρκτο προπονητή). Τί να λέμε τώρα, πονέσανε τα μάτια μας…

Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Ο Ομπράντοβιτς έχοντας μέσα στο παρκέ ανά πάσα στιγμή 3-4 μις ματς απέναντι στους παίχτες του Ολυμπιακού έπαιζε παθητική ζώνη στην άμυνα (με μερικές εκλάμψεις ζον-πρες της κακιάς ώρας)! Όταν έβλεπε ότι ακόμα κι έτσι μπορεί να πάρει μεγάλη διαφορά έβαζε τον Διαμαντίδη (αποκορύφωμα στο 2.30 πριν το τέλος στο +9). Συνήθως έβαζε τον Σάρας αλλά με σαφή εντολή «όχι τρίποντα». Μόλις έβλεπε ότι ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΤΣΙ μπορεί να πάρει διαφορά άφησε και τον Σάρας και έβαζε  τον Λόγκαν! Αντίθετα τον Σμιθ που έπαιζε άμυνα με τα μάτια δεν τον έβγαζε με τίποτα…  Τι άλλο να κάνει πια; Ό,τι μπορούσε έκανε…

Από την άλλη ο Ντούντα έδωσε ρεσιτάλ …ύπνου. Απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό πιο μονότονο και «εύκολο» στο διάβασμα και από «Άρλεκιν» προτίμησε να μην ντουμπλάρει στο χαμηλό ποστ με αποτέλεσμα να δούμε την πιο μονότονη επιθετική δραστηριότητα. Η μπάλα στο ζωγραφιστό ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά… Βαρέθηκα να βλέπω τον Βουγιούκα να τελειώνει φάσεις. Κόντευα να κοιμηθώ… Στη δε επίθεση μείναμε όλοι άφωνοι με τον επιθετικό πλουραλισμό και τα ασύλητα συστήματα. Η μπάλα στον Σπανούλη και ό,τι ήθελε προκύψει (και μια προσευχή να του σφυρίξουν φάουλ). Και πάνω που βρήκε ένα (και μοναδικό) μις ματς με τον Πρίντεζη (απέναντι στους Σμιθ και Καϊμακόγλου) τον έβγαλε έξω κάποια στιγμή και τον ξέχασε μέχρι το 4ο δεκάλεπτο αν θυμάμαι καλά με αποτέλεσμα να μας στείλει για ύπνο μια ώρα αρχύτερα.

Πραγματικά τόσο ξενέρωτο ντέρμπι (ο Θεός να το κάνει) δεν θυμάμαι. Ο Ολυμπιακός είναι πραγματικά αξιοθρήνητος. Τόσο κακό Ολυμπιακό έχω να δω από την εποχή του Καζλάουσκας. Ειδικά όταν παίζει με τον Χάινς στο «5» και τον Άντιτς στο «4» είναι να τον κλαίνε και οι ρέγγες. Έμπαινε ο Διαμαντίδης στο ζωγραφιστό και ήταν ψηλότερος από τον αντίπαλο σέντερ. Αστείο θέαμα. Για να μην μιλήσω για αυτό το κακέκτυπο του Πεν που έχουν στον άσσο που κοπάνησε και ένα μεγαλειώδες έρμπολ κάποια στιγμή αν θυμάμαι καλά. Με κορυφαίο τον Πρίντεζη έπαιζαν, από κει να καταλάβει κανείς.

Και αντί να τους ρίξουμε –όχι 35- δεκαπέντε πόντους στο χαλαρό εμείς ψωλαρμενίζαμε… Γενικά υπήρχε η αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός “φρέναρε” όταν η διαφορά μεγάλωνε. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται και από τα 21 λάθη τα οποία υπό νορμάλ συνθήκες θα είχαν φέρει το γνωστό βυσσινή χρώμα στο πρόσωπο του Ζοτς, όμως -φευ- χτες απλά καθόταν και έπαιζε με τα κλειδιά…

Έτσι κι αλλιώς πάντως δεν έχει και πολύ νόημα. Αν ο Ολυμπιακός δεν πάρει κανέναν παίχτη από Αμερική μεριά φέτος πάει για χαλαρό sweep το πράγμα. Το μόνο καλό είναι ότι δεν αποθαρρύνθηκαν οι Ολυμπιακοί κι έτσι θα συνεχίσει να έχει ένα (σχετικό) ενδιαφέρον το πρωτάθλημα.

Και για να μην ξεχνιώμαστε… Ντέρμπι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει…

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.