Euroleague


Είναι κοινός τόπος και μέχρι σήμερα επιβεβαιώνεται πανηγυρικά σε κάθε παιχνίδι του Παναθηναϊκού: αν μπουν τα τρίποντα ο Παναθηναϊκός δεν χάνει. Έτσι και απόψε -παρά την έλλειψη του Πέκοβιτς- ο Παναθηναϊκός νίκησε 66-82 σε μια πολύ δύσκολη έδρα με όπλο το μακρινό σουτ. Μπροστάρης ο Ντρου Νίκολας που συνεχίζοντας το εξαιρετικό σερί του έξω από την γραμμή έχοντας 6/6 τρίποντα (!) έδειξε τον δρόμο.

Μελανό σημείο για άλλη μια φορά τα αμυντικά ριμπάουντ. Η απουσία του Πέκο σίγουρα έπαιξε τον ρόλο της αλλά έχουμε δει και όταν είναι τι γίνεται… Γενικά το πρόβλημα δεν είναι τόσο θέμα …ύψους, όσο περιστροφών στην άμυνα και θέσεων κατά την εκδήλωση της προσπάθειας του επιθετικού. Κακή θέση, κακό μπλοκ άουτ, χαμένα ριμπάουντ. Φάσεις σαν αυτή που ο Βέσελι καρφώνει …τον Περπέρογλου στο καλάθι είναι χαρακτηριστικές.

Τέλος πάντων ο Παναθηναϊκός φαίνεται να βρίσκει ρυθμό, όπως αναμενόταν τέτοια εποχή, αλλά είναι πλέον αργά για την Ευρώπη. Το πρόβλημα είναι ότι για τους επόμενους 2,5 μήνες δεν υπάρχει πρακτικά κανένα κρίσιμο παιχνίδι στο οποίο η καλή φόρμα της ομάδας να φανεί χρήσιμη. Πλέον το στοίχημα είναι οι τελικοί και το σημαντικό είναι πως θα παίζει η ομάδα τότε.

ΥΓ. Κανένα σημαντικό είπαμε; Λάθος. Υπάρχει ένα πολύ σημαντικό παιχνίδι την επόμενη εβδομάδα για την Ευρωλίγκα. Αυτό ενάντια στο Μαρούσι. Ο Παναθηναϊκός οφείλει να παίξει για την φανέλα, την αξιοπρέπεια και την ιστορία του και να κερδίσει και μάλιστα με απόλυτα πειστικό τρόπο. Και είμαστε βέβαιοι ότι αυτό θα γίνει

ΥΓ2. Πολύ ανεβασμένος ο Περπέρογλου κάνει συνεχόμενα πολύ καλά παιχνίδια. Μπαρτσελόνα, Ολυμπιακός, Παρτιζάν, μακάρι να συνεχίσει έτσι μέχρι τέλος. Ειδικά στην άμυνα τσακίζει κόκκαλα…

ΥΓ3. Η …απότομη ευστοχία του Νίκολας δεν είναι τυχαία. Σίγουρα έχει να κάνει με την προπόνηση αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Επιτέλους φαίνεται να δημιουργούνται στο παρκέ καταστάσεις για να βγει ο Νίκολας από τα σκριν. Βεβαίως σήμερα σε μεγάλο μέρος του παιχνιδιού τον μάρκαρε ο Κέτσμαν οπότε είχε εύκολο έργο…

ΥΓ4. Και μιας και ο λόγος για τον Κέτσμαν είναι πραγματικά απόλαυση να τον βλέπεις να παίζει (φορώντας την φανέλα του αντίπαλου φυσικά)

ΥΓ5. Ο λαός μίλησε! Από αυτό το post ο τρόπος καταχώρησης των μηνυμάτων αλλάζει. Παύει να υπάρχει η δυνατότητα απάντησης στην απάντηση και κάθε νέο μήνυμα εμφανίζεται στο τέλος προκειμένου να μην “χάνονται” τα μηνύματα. Ελπίζουμε να βολέψει καλύτερα…

Ο γνωστός ασταθής Παναθηναϊκός προσπάθησε αλλά τελικά έχασε από μια καλύτερη και πληρέστερη ομάδα με 67-70 και μαζί έχασε και την τελευταία ελπίδα για πρόκριση στην επόμενη φάση.

Για άλλη μια φορά η ομάδα έπαιρνε διαφορές με δυσκολία και τις έχανε με ευκολία. Τόσο η αρχική διαφορά της πρώτης περιόδου (14 πόντοι) που χάθηκε σε μερικά λεπτά όσο και η διαφορά των 11 πόντων στο τέλος που χάθηκε σε δύο λεπτά είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα όλου του φετινού Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός όλες τις χρονιές που σάρωσε στην Ευρώπη έπαιρνε ρυθμό και έχτιζε διαφορές από την άμυνά του και όταν έπαιρνε την διαφορά δεν την έχανε με τίποτα.

Φέτος η ομάδα αγκομαχάει. Χτίζει διαφορές και τις χάνει εύκολα. Κάνει λάθος επιλογές στα κρίσιμα. Παίζει χωρίς καλή ψυχολογία στο σουτ. Και κυρίως δε μπορεί να βγάλει σωστά τα επιθετικά της συστήματα. Ακόμα κι όταν είναι καλός αμυντικά η επίθεσή του τον προδίδει. Για μια ομάδα τόσο μονότονη επιθετικά όπως ο Παναθηναϊκός είναι ζωτικής σημασίας να εκτελεί τα συστήματα του στην εντέλεια. Οι αποστάσεις να είναι σωστές, οι κινήσεις και τα κοψίματα στον σωστό χρόνο, όλοι να λειτουργούν σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Φέτος δεν το έχει αυτό. Το τι φταίει και το έχει χάσει δεν είναι της παρούσας αλλά πλέον ο άλυτος γρίφος των συστημάτων του Ομπράντοβιτς μοιάζει ανοιχτό βιβλίο.

Κλείνοντας θέλω να αναφερθώ σε ένα πρόωρο αλλά ιδιαίτερα εμφανές πλέον στοιχείο του παιχνιδιού της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός πλέον είναι ομάδα 9 και όχι 12 παιχτών. Ο ρόλος των Σερμαντίνι, Καλάθη και Τέπιτς στα μεγάλα παιχνίδια είναι να κουνάνε τις πετσέτες και να κάνουν high five. Μπάλα πιάνουν μόνο στο ζέσταμα. Ορθώς κατά την γνώμη μου. Πλέον πρέπει να κουβαλήσουν τον Παναθηναϊκό στις πλάτες τους αυτοί που αντέχουν. Μπας και βρουν και κανά ρυθμό…

ΥΓ. Κρίμα για τον Περπέρογλου η σημερινή ήττα που έκανε απίστευτο παιχνίδι αμυντικά.

ΥΓ2. Την λατρεία που έχει αυτό το blog για τον Σάρας την γνωρίζουν όλοι. Όμως η απόφαση του Ομπράντοβιτς να τον χρησιμοποιήσει 5 λεπτά πριν το τέλος ενώ είναι φανερά εκτός ρυθμού ήταν αυτοκτονία. Εντελώς αψυχολόγητη απόφαση… Και αφού τον βάζεις που τον βάζεις, δώστου τουλάχιστον τη μπάλα να παίξει. Τι τον έχεις να πηγαινοέρχεται στην γραμμή βάσης τσάμπα και βερεσέ και την μπάλα να κοπανιέται και να ταλαιπωριέται στα χέρια του Σπανούλη;

ΥΓ3. Εξιλέωση την Κυριακή…

Απροπόνητοι, άνευροι, βαριεστημένοι, ασυγκέντρωτοι…
ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ!

Και τραγικότερος απ’όλους ο Ομπράντοβιτς.
Έχουμε και λέμε:
Ούτε λεπτό ο Σάρας… Λες και ο Σπανούλης ή ο Διαμαντίδης ήταν καλύτεροι… Που τρώγανε τα τρίποντα μέσα στη μούρη τους στην άμυνα και κουτουλούσαν στην επίθεση… Αλλά βέβαια, πρέπει να υπερασπιστεί την ηλίθια επιλογή του στο πρωτάθλημα…
Ο Πέκοβιτς που ήταν όλη η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο ξεχάστηκε στον πάγκο. Ο Μπατίστ κουτουλούσε στα στεφάνια από ένα σημείο και μετά….
Ο Χάισλιπ επίσης ξεχάστηκε στον πάγκο. Κόντεψε να σκάσει ο Φώτσης. Και τελικά όταν μπήκε άρχισε να το παίζει Κόμπε και ο Σέρβος του έδινε και εύσημα…
Ο Νίκολας δεν έχει πάρει ΕΝΑ σκριν να βγει να σουτάρει ελεύθερος… Έχω βαρεθεί να τον βλέπω να παλεύει χοροπηδώντας ντριμπλάροντας.
Για τον Σπανούλη δεν λέω τίποτα. Εκτός τόπου και χρόνου και παρ’όλα αυτά συνεχίζει να έχει τη μπάλα στα χέρια συνεχώς…

Μιζέρια. Αυτός δεν είναι Παναθηναϊκός…

Πού είναι τώρα όλοι αυτοί που λέγαν ότι καλά έκανε και άφησε τον Σάρας έξω; Να τους δω τώρα τι θα λένε…
Να δω τι θα πει και ο Ομπράντοβιτς. Θα αρχίσει πάλι τις “απειλές”; Τα “κάποιοι δεν παίζουν”; Κάποιοι δεν προπονούνται καν, Ζέλικο!
Τόσες χαμένες βολές, τόσα χαμένα τρίποντα, τόσο αργή ανάπτυξη, τόσο αργές αλληλοκαλύψεις στην άμυνα. Γίνεται καθόλου προπόνηση Ζέλικο ή είμαστε στα καζίνα και τα μπαρ μέχρι το πρωί;

Τραγικοί! Και αυτό που τους κάνει απαράδεκτους είναι ότι η αξία τους είναι δεδομένη. Αλλά έχει εμφανιστεί πάλι το ίδιο σύμπτωμα. Όλοι περιμένουν να βγάλουν το φίδι από την τρύπα οι υπόλοιποι…
Τώρα κύριοι το φίδι από την τρύπα δεν το βγάζει κανείς. Λυπάμαι χάσατε… Η Ευρωλίγκα τελείωσε για εσάς γιατί είσαστε απλά κατώτεροι των περιστάσεων. Όλοι σας!

Κοιτάξτε να χάσετε και το κύπελλο από τον γαύρο.

Όσο για σένα Ζέλικο κοίτα να σφίξεις τα λουριά στην προπόνηση και κυρίως κοίτα να σταματήσεις τις δηλώσεις που αποπροσανατολίζουν την ομάδα γιατί γίνεσαι περίγελος. Σήκωσες το γάντι και τρως τα νοκ ντάουν το ένα μετά το άλλο. Το παίζεις πρωταθλητής αλλά στο ρινγκ γίνεσαι ο σάκος του μποξ. Και εντάξει, να σου παίρνει την ταυτότητα ο Βουγιόσεβιτς το καταλαβαίνω, είναι απλά καλύτερός σου, να σου παίρνει τα σ΄ώβρακα όμως ο Μπαρτζώκας σε ματς ζωής και θανάτου μέσα στο ΟΑΚΑ είναι τραγικό. Κοίτα μην σου κάνει καμιά κηδεία και στο πρωτάθλημα και μετά βγει να δηλώσει μέσα στη μούρη σου “όποιος νομίζει ότι είναι καλύτερος να έρθει να μας κερδίσει στο γήπεδο”.

Σε μια ομάδα που δεν έχει συνηθίσει να χάνει οι ήττες φέρνουν γκρίνια. Αυτό είναι δεδομένο. Έτσι και η χτεσινή ήττα του Παναθηναϊκού ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσει μια …τρικυμία. Μέχρι εκεί όμως. Ξαφνικά -σε μια κρίση οπαδικής υπερβολής- η τρικυμία πάει να γίνει τσουνάμι γκρίνιας και αμφισβήτησης.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιός ο λόγος για αυτή την …ψυχολογία.

Η προφανής απάντηση είναι ότι η ομάδα δεν παίζει καλό μπάσκετ και αυτό έχει αντίκτυπο στην εμπιστοσύνη του κόσμου. Όμως κι άλλες χρονιές δεν παίζαμε καλό μπάσκετ και παρ’ όλα αυτά δεν υπήρχαν ιδιαίτερες αντιδράσεις παρά μόνο μια γενική ανησυχία. Τι έχει αλλάξει φέτος; Είναι απλό… Οι προσδοκίες είναι μεγάλες όχι μόνο γιατί περιμένουμε να τα (ξανά)πάρουμε όλα αλλά και γιατί θέλουμε (για μια ακόμα χρονιά) να το κάνουμε απέναντι στον γεμάτο ελπίδες Ολυμπιακό. Και η σκέψη ότι στο κόλπο βρίσκεται και ο Ολυμπιακός ανεβάζει την αδρεναλίνη.

Φυσιολογικό; Ναι, αλλά να δούμε την κατάταση όπως πραγματικά έχει;

Στην Ευρωλίγκα εκτός από εμάς υπάρχουν κάποιες ομάδες εξίσου ικανές. Μιλάω φυσικά πρώτα απ’ όλα για τις δύο Ισπανικές τις οποίες έχουμε ήδη αντιμετωπίσει ή θα κληθούμε να (ξανά)αντιμετωπίσουμε και σε δεύτερο επίπεδο για τον Ολυμπιακό, την πάντα επικίνδυνη Σιέννα και την ΤΣΣΚΑ. Αν λοιπόν είμαστε αρκετά καλοί για να πάρουμε την Ευρωλίγκα θα έχουμε την ευκαιρία στα επόμενα παιχνίδια να το δείξουμε. Και αν τα καταφέρουμε τότε η χτεσινή ήττα θα ξεχαστεί γρήγορα. Αν δεν τα καταφέρουμε τότε δεν θα μας φταίει σε τίποτα το χτεσινό αποτέλεσμα. Κοινώς η ήττα από την Παρτιζάν απλά διαγράφει οποιαδήποτε …πολυτέλεια μπορεί να υπήρχε για χαλάρωση. Τίποτα περισσότερο. Κατά τ’ άλλα υπάρχει ακόμα αρκετός χρόνος, αρκετά παιχνίδια και αν ο Παναθηναϊκός είναι αυτός που θέλει να λέγεται ότι είναι (φαβορί για την κούπα) τότε δεν έχει παρά να το αποδείξει στο γήπεδο.

Όσο για το κακό μπάσκετ που παίζει ο Παναθηναϊκός αυτό για την εποχή είναι φυσιολογικό. Άλλωστε το ραντεβού με το καλό μπάσκετ –το έχουμε πει πολλές φορές- είναι για τα μέσα Φλεβάρη. Τώρα ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε μέτριοι.

ΥΓ. Παρουσία παιδιών ο τελικός Κυπέλλου. Ξενέρωμα…

Επόμενη σελίδα: »