DOUBLE TEAM – Παναθηναϊκός | Μπάσκετ

Ναι, πέρασε λίγος (!) καιρός αλλά είμαστε πάλι εδώ. Μετά από ένα μικρό (!) διάστημα αποχής και …αποτοξίνωσης πίσω στην μπασκετική πραγματικότητα. Συνέβησαν αρκετά αυτούς τους μήνες με πιο σημαντικό (φυσικά) το Ευρωμπάσκετ, όπου όπως πάντα είχαμε διπλό ενδιαφέρον. Από την μια η Εθνική ομάδα μπάσκετ και από την άλλη ο Εθνικός θίασος παρουσιαστών. Η πρώτη πέτυχε τον στόχο της για πρόκριση στο προ-ολυμπιακό ο δεύτερος πέτυχε τον στόχο του να μας σπάσει τα νεύρα (για ακόμα μια φορά).

Σε ότι αφορά το αγωνιστικό μέρος, είναι επιτυχία η 6^η θέση. Με τόσες ελλείψεις δε μπορεί κανείς να ισχυριστεί το αντίθετο. Και μεγάλο μέρος αυτής της επιτυχίας πιστώνεται στον Ζούρο (κι ας σας πιάνει μελαγχολία…). Βεβαίως από εκεί μέχρι να ανακηρύσσεται  ο Ζούρος «καλύτερος προπονητής του Ευρωμπάσκετ» υπάρχει απόσταση κε Παπαδογιάννη μας. Δηλαδή τι να πει κι ο Ντοκουζόφσκι που έφτασε 4^ος με τα αγριοκάτσικα και πήρε και την ταυτότητα του Ηλία στο μεταξύ τους; Σε κάθε περίπτωση πάντως αξίζουν συγχαρητήρια στους παίχτες για την προσπάθεια, με λίγη τύχη και λίγη συγκέντρωση παραπάνω (κε Βασιλειάδη) θα μπορούσαν να έχουν περάσει την Γαλλία και να πηγαίνουν για μετάλλιο.

Από τις υπόλοιπες ομάδες, εντάξει, η Ισπανία εννοείται ότι δεν χρειάζεται ειδική μνεία αλλά πάρα πολύ μας άρεσε η Ρωσία κι ας μην πήγε τελικό. Ειδικά αυτός ο Σβεντ μας έβγαλε τα μάτια…

…Σε αντίθεση με κάτι άλλους που μας έβγαλαν τα αυτιά αφού όπως σε κάθε μεγάλη διοργάνωση που καλύπτει η ΕΡΤ έτσι και τώρα είχαμε το γνωστό ρεσιτάλ βλακείας. Ακούσαμε πολλά αλλά το καλύτερο ήταν η αποθέωση της Ισπανίας στον τελικό. Εκεί που ο  Χατζηγεωργίου που αναφέρθηκε σε «κάποιους κακεντρεχείς» που έλεγαν ότι ο Μαρκ Γκασόλ παίζει χάρη στον αδερφό του (ναι, ποιοι δύο να είναι άραγε;) Εκεί που ο Ρέγιες έγινε «πολύ καλό παιδί». Και εκεί που η Ισπανία που μέχρι χτες ήταν «οι απατεώνες που τους σπρώχνουν οι διαιτητές» ξαφνικά έγινε η πληρέστερη, καλύτερη κλπ ομάδα της δεκαετίας. Αιδώς πια! Δεν είμαστε χρυσόψαρα! Μην ξεφτιλίζεστε έτσι! Συρίγος που σας χρειάζεται…

Πάντως υπήρχαν και οι απολαυστικές στιγμές. Όπως η ψύχωση με το «Τε Πε». Κάποια στιγμή στην απονομή η κάμερα πέρναγε μπροστά από τους Γάλλους και ο Χ’’γεωργίου άρχισε να λέει ένα-ένα τα ονόματα τους: «…Νοά, Πιετρούς, Ζελαμπάλ, Τε-Πε…». Φαντάζεστε να μετέδιδε το ‘87; «…Ανδρίτσος, Ιωάννου, Γκανγκστερ, Δράκος, Αράχνη, Μπέμπης…». Είναι απόλαυση ο τύπος. Ποιος δεν θυμάται ποιος κέρδισε τον τελικό του ’81 στο Ρολάν Γκαρός;

Τέλος για να κλείσουμε το (πάντα αγαπημένο) κεφάλαιο ΕΡΤ, δυο λόγια για τον Ιωάννου.

Ο τύπος είναι γλοιώδης. Τελεία. Δεν τον είχα ποτέ σε εκτίμηση, τον θεωρούσα πάντα γλύφτη του κερατά αλλά δεν περίμενα να ακούσω αυτά που άκουσα. Ξαφνικά ο Ιωάννου ανακάλυψε ότι ο Τεόντοσιτς είναι επιπόλαιος, κάνει πολλά λάθη, καταστρέφει επιθέσεις και όλα τα σχετικά. Ο ίδιος Τεόντοσιτς που μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν ηγέτης, το έλεγε η καρδιά του και είχε «βαρίδια». Ρε ουστ! Η δε ατάκα του στο ματς με την Γαλλία ότι «η υπέρβαση για την Ελλάδα πρέπει να έρθει από την επίθεση» άφησε εποχή. Μέχρι και ο Χ”γεωργίου  δαγκώθηκε. Αλλά ο μπούλης απτόητος. Προκειμένου να αυτοεπιβεβαιωθεί πηγαίνει στην μικτή ζώνη και ρωτάει τον Ζήση πρώτη ερώτηση: «Η υπέρβαση έπρεπε να έρθει από την επίθεση έτσι δεν είναι;». Άντε ρε φιόγκο! Από τα μακρινά ριμπάουντ έπρεπε να έρθει η υπέρβαση, γελοίε! (τα είπα και ξαλάφρωσα…)

Τέλος πάντων το Ευρωμπάσκετ πέρασε και πλέον το ενδιαφέρον μετατοπίζεται εκεί που πραγματικά πρέπει. Στον εξάστερο, την πιο πετυχημένη ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας 15ετίας (για να μην ξεχνιόμαστε). Πάνω που λέγαμε (και κλαίγαμε) ότι η ομάδα διαλύεται ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε ότι η ομάδα είναι αρκετά καλή ακόμα και για Final Four! Και πάνω που λέγαμε ότι το μπάτζετ θα μηδενιστεί ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε πως …χμμμ… δεν μειώθηκε και τόοοοσο πολύ τελικά. Η μόνη απουσία που θα έχει αντίκτυπο είναι ο Φώτσης. Για τον Νίκολας δε μου καίγεται καρφί προσωπικά, ειδικά για τον περσινό Νίκολας. Περισσότερο θα λείψει η Κοκκίνου :Ρ

ΥΓ1. Αν το κατσίκι του Βελιγραδίου (ή ο Γεωργιανός Μπόρατ) γίνουν αιτία να μην επιστρέψει στην ομάδα ο Μάγος της Βαλτικής θα πέσει πολύ γιούχα του χρόνου. Δεν το νομίζω φυσικά, θέλω να ελπίζω ότι είναι τελειωμένη υπόθεση. Άντε να ξανάρθει Αθήνα να ξανακάνει τα γνωστά «μαγουλάκια» γιατί πολύ αδυνατισμένο τον είδα στο Ευρωμπάσκετ και ανησύχησα

ΥΓ2. Αυτό που γίνεται φέτος στον Ολυμπιακό είναι φοβερό. Η ομάδα κάνει προετοιμασία και  ο αρχηγός κάνει μπάνια. Και την ίδια ώρα τον προπονητή τον κράζει ακόμα και ο …Σλάβνιτς! Για να μην μιλήσω για μεταγραφικό σχεδιασμό… Ποιος ξέρει να πει απ’έξω τους ξένους του Αμερικάνους του Ολυμπιακού (μην κλέβετε, ε!);

ΥΓ3. Αρχίσαμε από νωρίς με τους τραυματισμούς. Να δούμε πόσος καιρός θα είναι οι 2 εβδομάδες φέτος…

ΥΓ4. Άντε καλή αρχή! Ποιος δεν πήρε διαρκείας ακόμα;

Για άλλους είναι τα Χριστούγεννα, για άλλους το Ραμαζάνι, για άλλους η Μεγάλη Εβδομάδα, για άλλους η Σαρακοστή, για άλλους το τριόδιο, για άλλους το … Beaujolais Nouveau για τον μέσο οπαδό όμως η σημαντικότερη περίοδος του έτους είναι από την λήξη του πρωταθλήματος μέχρι την έναρξη του επόμενου. Κοινώς, η μεταγραφική περίοδος!
Ονόματα, θέσεις, κόμπο γκαρντς, βαριά κορμιά, κωλόχερα, αξιόπιστοι, δουλευταράδες, καλά παιδιά, αληταράδες, σέρβοι (η λέξη χρησιμοποιείται και ως προσδιορισμός), αθλητικοί, ταιριαστοί, σάπιοι, κοινοτικοί, ξένοι, φλώροι και γαμήκουλες, όλοι παρελαύνουν κάθε χρόνο από τις σελίδες των εφημερίδων και των sites. Και φυσικά ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να απέχει.

Σε ό, τι αφορά τον Παναθηναϊκό λοιπόν αυτή τη στιγμή δε μπορεί να ξέρει κανείς προς τα πού πηγαίνουμε καθώς δεν έχει υπάρξει ακόμα από τον Παύλο η …οικονομική κατεύθυνση. Όμως είναι βέβαιο ότι η φετινή χρονιά θα είναι δύσκολη οικονομικά και το μπάτζετ μειωμένο, οπότε κατά πάσα πιθανότητα δεν θα πρέπει να περιμένουμε τεράστια ονόματα με τεράστια συμβόλαια. Άλλωστε ο Παναθηναϊκός είναι πρωταθλητής Ευρώπης και η εικόνα που έδειξε την προηγούμενη χρονιά κρίνεται «υγιής» οπότε εκ πρώτης όψης δεν υπάρχει ανάγκη για μεγάλης κλίμακας αλλαγές. Το αν θα πρέπει να προστεθεί στην ομάδα κάποιος παίχτης και σε τι θέση θα έχουμε μπροστά μας μέρες για να το συζητήσουμε, πριν καταλήξουμε στην γνωστή πιασάρικη ατάκα (ξέρετε ποια, έτσι; )

Πάντα μια μεταγραφή είναι πολύ πιο …ιντριγκαδόρικη από μια ανανέωση. Αυτή τη στιγμή όμως οι ανανεώσεις με τους τρεις που το συμβόλαιό τους λήγει είναι πρώτη προτεραιότητα. Άλλωστε ο Παναθηναϊκός πάντα βασιζόταν στον ισχυρό κορμό του.

Περί ανανεώσεων λοιπόν ο λόγος και μου κάνει εντύπωση διαβάζοντας και ακούγοντας τις διάφορες τοποθετήσεις δεξιά κι αριστερά που όλοι θεωρούμε σίγουρο τον Φώτση. Μάλλον δεν έχουμε αντιληφθεί τι γίνεται στην οικοδέσποινα του final four φέτος γιατί τότε θα ήμασταν πιο μαζεμένοι. Οι Τούρκοι σύμφωνα με τις …φήμες είναι διατεθειμένοι να ρίξουν τρελό χρήμα φέτος προκειμένου να κάνουν το απωθημένο πραγματικότητα. Οι οικονομικές συνθήκες της χώρας τους τούς ευνοούν, το FF γίνεται στην Κων/πολη, το άθλημα έχει απήχηση στον κόσμο, όλα συνηγορούν ότι έχει έρθει η ώρα τους. Και αυτό θα μεταφραστεί σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ μπάτζετ. Φυσικό επακόλουθο λοιπόν να τους γυαλίζει οποιοσδήποτε καλός παίχτης και ο Φώτσης είναι τέτοιος και σε καλή ηλικία. Μάλιστα σε τέτοια ηλικία που είναι που πιο ώριμος από ποτέ είναι έτοιμος να κάνει το τελευταίο πολύ καλό συμβόλαιο της καριέρας του. Ελπίζουμε να πέσουμε έξω αλλά δεν θα είναι απλή περίπτωση…

Ο Τσαρτσαρής, αντίθετα από τον Φώτση, παρ’ ότι θα του προταθεί ανανέωση με μεγάλη μείωση (μισά λεφτά; ) μάλλον είναι πιο κοντά στο αν την δεχτεί παρά να φύγει. Στην ηλικία που είναι άλλωστε (32) και με την μέτρια χρονιά που έκανε πολύ δύσκολα θα βρει ομάδα επιπέδου στο εξωτερικό. Οπότε οι επιλογές του είναι δύο:
α) να αναζητήσει ένα συμβόλαιο της τάξης των 500Κ σε μια μεσαία ομάδα (Ρωσία, Ισπανία, Τουρκία)
β) να μείνει (με ελαφρώς λιγότερα) στον Παναθηναϊκό.

Το δεύτερο λογικά θα υπερισχύσει αφού εδώ είναι “αρχηγική φιγούρα”, έχει σεβασμό από τους οπαδούς και μετά από τόσα χρόνια παρουσίας όταν θα σταματήσει στο μπάσκετ θα περάσει στο πάνθεον σαν ένας από τους μακροβιότερους παίχτες της μεγάλης ομάδας του Παναθηναϊκού. Διαφορετικά σε 2-3 χρόνια που θα σταματήσει δεν θα τον θυμάται κανείς.

Τις επόμενες εβδομάδες θα έχουν ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Μέχρι τότε ας αρχίσει η …παρέλαση!

ΥΓ. Πολύ ανησυχία για τον Καλάθη, μάλλον αδικαιολόγητη…