Έχουν περάσει 5 μέρες από τον τελικό και 2 μέρες που έχουμε επιστρέψει από την Βαρκελώνη και το μυαλό μας δεν λέει να ξεκολλήσει. Έχω την αίσθηση ότι όσα έχουν γραφτεί για αυτό το ευρωπαϊκό δεν έχουν γραφτεί για όλα τα προηγούμενα μαζί. Εν μέρει φυσιολογικό με όλα αυτά τα sites που έχουν ανοίξει στο μεσοδιάστημα από το Βερολίνο μέχρι σήμερα αλλά πιστεύω πως αν μαζέψω όλες τις αράδες που διάβασα από την Δευτέρα μέχρι σήμερα θα βγουν περισσότερα απ’ όσα έχει γράψει ο Σκουντής τα τελευταία 2 χρόνια (αντιλαμβάνεστε τον όγκο, έτσι;). Κυριολεκτικά έχουν ειπωθεί τα πάντα οπότε τι άλλο να πει κανείς; Αν θέλαμε να συνοψίσουμε για τον Παναθηναϊκό τα είπε όλα ο Φίλιππας στην μετάδοση ενώ για την διοργάνωση τα έγραψε ο Μπουρλάκης στο sentragoal.
Γι’ αυτό λοιπόν μην έχοντας τίποτα ουσιαστικό να πούμε για τον Παναθηναϊκό και το Final Four γενικότερα λέμε να καταθέσουμε την πεντάδα αστέρων από το ρεπορτάζ των ημερών του (κατ’ ευφημισμών) αιώνιου. Κοινώς αυτούς που παρά το 6ο αστέρι συνεχίζουν να ζουν μέσα στην άρνηση και να γράφουν ότι τους κατέβει. Ιδού λοιπόν η χρυσή πεντάδα:
Στην θέση του Center (δηλαδή θέση 5) o Γιώργος Φωτεινόπουλος από το γαύρος.gr που ψάχνει ομάδα να υποστηρίξει. Πιτσαρία η Σιένα, αντιπαθητική η Ρεάλ… Ευτυχώς υπάρχει και ο Σοφοκλής…
Power Forward ο Αντώνης Πίκουλας επίσης από τον γαύρο αποδεικνύει ότι αν σε κάποιους τα 6 αστέρια τους έπεσαν απλά βαριά (βλέπε center) για κάποιους άλλους ήταν ασήκωτα!
Small Forward ο Τεό Παπαλούκ που σπάει την σιωπή του και με καταπληκτικό timing βγαίνει την προηγούμενη του τελικού της Ευρωλίγκας να δηλώσει: «Θα πολεμήσουμε μέχρι τέλους (για το κύπελλο Ελλάδας)». Σιγά τα αίματα Θόδωρα!
Shooting Guard ο (αγνώστου στοιχείων) Υπεύθυνος Μάρκετινγκ του Ολυμπιακού. Μετά την …πίτσα της Σιένα (βλέπε center) ο Ολυμπιακός σχεδιάζει το μέλλον…
Τέλος, Point Guard ο μεγάλος Γιώργος Σιγάλας και η δήλωση της δεκαετίας (άνευ λοιπών σχολίων…)
Το μόνο που δεν έχω διαβάσει ακόμα και περιμένω πως και πώς είναι τον πρώτο που θα γράψει ότι τα ευρωπαϊκά του Παναθηναϊκού δεν είναι 6 αλλά 1,5 (μέχρι πέρσι ήταν 1), αφού ως γνωστών:
Το 1996 στο Παρίσι το κόψιμο ήταν αντικανονικό – δεν μετράει
Το 2000 στην Θεσσαλονίκη ήταν εντός έδρας – δεν μετράει
Το 2002 στην Μπολόνια μετράει αν και οι περισσότεροι το μπερδεύουν με την προηγούμενη χρονιά και νομίζουν ότι ήταν η χρονιά της Σουπρολίγκας ως εκ τούτου το μετράνε για μισό.
Το 2007 στην Αθήνα ήταν εντός έδρας – δεν μετράει
Το 2009 στο Βερολίνο κρίθηκε σε δύο άστοχα σουτ – κωλόφαρδο, δεν μετράει
Το 2011 μετράει αλλά για μισό γιατί ήταν το χειρότερο Final Four.
Οπότε σούμα: Ολυμπιακός 1, Παναθηναϊκός 1,5 (ή 1 ανάλογα με το πώς μετράν την Μπολόνια).
ΥΓ. Το πρόβλημα το είχαμε επισημάνει από πέρσι όμως φέτος έγινε πλέον τόσο έντονο που δε μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Το χειρότερο είναι ότι δεν φαίνεται καμία διάθεση από τους αρμόδιους να σταματήσουν αυτή την ασυδοσία… Δεν χωράνε τα αστεράκια ρεεεε! Του χρόνου τι θα κάνουμε; Έτσι όπως το πάνε ο Ομπράντοβιτς και οι παίχτες του σε λίγο θα πρέπει να παίζουμε με μακρυμάνικο!
ΥΓ. Στο Βερολίνο ήταν παρών, στο Παρίσι ήταν παρόν, στην Βαρκελώνη δεν ήταν και αποδείχτηκε ότι Final Four χωρίς αυτόν είναι λουκουμάς χωρίς μέλι…
ΥΓ. Οφείλω να καταθέσω για μια ακόμα φορά την τεράστια εκτίμησή μου στους οπαδούς της Μακάμπι. Πρώτα απ’όλα γιατί είναι αυτοί που κατεβάζουν πάντα τον μεγαλύτερο αριθμό οπαδών σε κάθε διοργάνωση. Ό, τι εισιτήριο κυκλοφορεί το διεκδικούν πρώτοι και είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα για να το βρουν. Βγαίνοντας από το γήπεδο παρ’ότι ήξεραν ότι ο Παναθηναϊκός έχει προκριθεί δεν κώλωναν, πήγαιναν σε έναν έναν που έβγαινε από την πόρτα να ρωτήσουν αν πουλάει το εισιτήριό του… Βεβαίως οι συγκεκριμένοι αντιμετώπισαν τον …χλευασμό αλλά το πείσμα τους είναι καταπληκτικό.
Εκτός από τον περισσότερο λαό έχουν πάντα και την πιο έντονη παρουσία. Η εικόνα με τα ομοιόμορφα κίτρινα μπλουζάκια και κασκόλ όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στους δρόμους της πόλης είναι καταπληκτική και αξιοζήλευτη.
Παράλληλα είναι μοναδικός και ο τρόπος που ζουν τον αγώνα. Ακόμα και μόνοι τους να είναι μέσα στην εξέδρα των αντιπάλων θα σηκωθούν να τραγουδήσουν χοροπηδώντας. «Tza’hov oe oe»
Τέλος είναι μοναδικός και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν την ήττα. Σα να λένε με τον τρόπο τους «δεν πειράζει, αρκεί που είδαμε την Μακάμπι».
ΥΓ. Πάντως 40 τελικούς να παίζαμε, από αυτό το συνονθύλευμα του Μπλατ δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε.
ΥΓ. Πού θα βρω τους αγώνες σε περιγραφή Χατζηγεωργίου/Ιωάννου; Κανένα link;
