Αποθέωση!


Με την φυγή Σπανούλη το καλοκαίρι ήταν κοινός τόπος ότι ο Παναθηναϊκός θα πορευτεί τη νέα χρονιά με δύο αρχές.

Α) Θα ζήσει και θα πεθάνει από την άμυνα, και
Β) Η μπαγκέτα στον Διαμαντίδη στην επίθεση.

Κοινώς long live Διαμαντίδης!

Μέχρι στιγμής στην Ευρώπη όλα έχουν πάει καλά (παρά τα σκαμπανεβάσματα), ο Παναθηναϊκός  είναι ήδη στο Final Four έχοντας αποκλείσει το μεγάλο φαβορί και βλέποντας με ιδιαίτερη ικανοποίηση των «αιώνιο» (μόνο κατ’ ευφημισμό)  να μένει εκτός.

Και βεβαίως η λειτουργία της ομάδας όλους τους προηγούμενους μήνες ήταν σύμφωνη με τις προβλέψεις. Ως εκ τούτου δεν αποτελεί έκπληξη η επιλογή του Διαμαντίδη και φέτος (για 6η φορά σε 7 χρόνια) για τον τίτλο του καλύτερου αμυντικού της Ευρώπης. Ο Διαμαντίδης τη φετινή σαιζόν δεν είχε τα καλύτερα στατιστικά από τους υπόλοιπους. Δεν ήταν πρώτος στα κλεψίματα ούτε καν πρώτος στα ριμπάουντ από τους γκαρντ όπως άλλες χρονιές. Όμως για το βραβείο ψηφίζουν οι προπονητές των ομάδων άρα άνθρωποι που μπορούν να δουν περισσότερα πράγματα από αυτά που λένε τα στατιστικά και έτσι αναγνωρίστηκε ο κομβικής σημασίας ρόλος του στην συνολική αμυντική εικόνα του Παναθηναϊκού. Έχω την αίσθηση ότι η πλάστιγγα έγειρε οριστικά υπέρ του Διαμαντίδη μετά τα ματς με την Μπαρτσελόνα.  Και επειδή ειδικά σε εκείνα τα παιχνίδια έκανε και θαύματα στην επίθεση δεν θα ήταν απίθανο να δούμε στην Βαρκελώνη να παίρνει και τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης.  Και αν όλα πάνε καλά και στο Final Four ο Δημητράκης (που λέει ο Φίλιππας) κερδίζοντας και τον τίτλο του MVP του Final Four θα πάει για ένα ιδιότυπο triple-crown προσωπικών διακρίσεων που όχι μόνο δεν θα έχει επαναληφθεί στο παρελθόν αλλά πολύ δύσκολα θα επαναληφθεί και στο μέλλον.

*…ride like the wind…

«Κόβει εντυπωσιακά ο Βράνκοβιτς!»

Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα ξεχνάς την στιγμή που θα συμβούν. Και υπάρχουν και κάποια άλλα που όσα χρόνια κι αν περάσουν σου φαίνονται σαν χτες και ξέρεις ότι δεν θα τα ξεχάσεις ποτέ.

Τα μαγικό χαρτάκι

Μπορεί να πέρασαν 15 ολόκληρα χρόνια από τότε αλλά ποιος να ξεχάσει εκείνη τη βραδιά; Το πρώτο είναι πιο γλυκό λένε και κάτι ξέρουν. Από τότε μέχρι σήμερα έχουμε πανηγυρίσει άλλα 4 αλλά όταν ο νους μου αρχίζει να αναπολεί πάντα ξεκινάει από εκεί, πάντα οι πρώτες φωτογραφίες που βγαίνουν από το κουτί γράφουν πάνω «Απρίλιος 1996, Palais Omnisports Paris Bercy».

Πέμπτη 11 Απριλίου 1996. Πράσινο παντού, μέσα-έξω. Λαοθάλασσα. Άλλωστε οι φίλοι από Αθήνα ήταν σαφέστατοι την προηγούμενη μέρα. «Δεν φαντάζεστε τι γίνεται στην Αθήνα. Της πουτάνας! Ξεκινάνε χιλιάδες για να έρθουν εκεί πέρα!».  Και ήρθαν. Και βούλιαξε το γήπεδο. Στο ένα πέταλο λίγοι οπαδοί της Μπαρτσελόνα, στο άλλο πέταλο λίγοι οπαδοί της Ρεάλ και στη μέση η πράσινη λάβα.  «Κι όταν το κύπελλο σηκώσω μπορεί να παλαβώσω…»

Πραγματικά τα λόγια είναι φτωχά. Στόγιαν, Ντομινίκ, Μπόζινταρ (γιατί όχι; ), Φραγκίσκο, Νίκο, Παναγιώτη (κι ας πάτησες τη μπανάνα) και βεβαίως Παύλο και Θανάση, ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για εκείνη την βραδιά.

Αντί επιλόγου ένα σύνθημα που τα λέει όλα:

Κι αν έφυγε ο Ντομινίκ Θέε μου,
Κι αν χάσαμε τον Στόγιαν τον τρελό,
Δεν θα ξεχάσω τι μου χάρισαν ποτέ μου
Και μια ζωή θα τραγουδώ…

 

Ο Παναθηναϊκός σήμερα ολοκλήρωσε έναν μικρό άθλο. Λέω «μικρό» γιατί αυτή η ομάδα έχει κάνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια που πλέον τίποτα δεν φαντάζει ακατόρθωτο. Όμως αυτό που έκανε την τελευταία εβδομάδα δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο το έκανε και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες επιτεύχθηκε αποδεικνύουν περίτρανα κάποια πράγματα. Η ομάδα έχει cojones (που λένε και οι Ισπανοί) και το προπονητικό τιμ ΕΙΝΑΙ το καλύτερο στην Ευρώπη.

Ο Ομπράντοβιτς και ο Ιτούδης σε 4(!) παιχνίδι έδεσαν κόμπο τον Πασκουάλ και τον υπερόπτη Ναβάρο και οδήγησαν τον Παναθηναϊκό σε μια επική πρόκριση με μειονέκτημα έδρας απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης. Μια ομάδα που κατά γενική ομολογία ήταν το φαβορί έχοντας πληρέστατο ρόστερ και έξτρα κίνητρο της διοργάνωσης του Final Four στην έδρα της.

Ακόμα και σήμερα σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς (2 φάουλ Διαμαντίδη  και τραυματισμό του Ντρου) η ΟΜΑΔΑ του Παναθηναϊκού βρήκε τις λύσεις από τους υπόλοιπους. Με άμυνα που τσάκιζε κόκκαλα και επίθεση με μυαλό έδεινε την εικόνα της απόλυτης κυριαρχίας ανά πάσα στιγμή. Και έτσι ήταν. Οι Ισπανοί είχαν παραδοθεί από το τέλος του προηγούμενου αγώνα. Είχαν παίξει και κάψει όλα τους τα χαρτιά και δεν τους είχε βγει τίποτα. Ο Πασκουάλ έμοιζε ανήμπορος να αντιδράσει στις συνδυαστικές άμυνες των Ομπράντοβιτς/Ιτούδη και ο Ναβάρο «εκλιπαρούσε» για μερικά σφυρίγματα. Όσο καλή ομάδα κι αν είναι η Μπαρτσελόνα σε αυτή τη σειρά έπεσε πάνω στον πράσινο οδοστροτήρα.

Αναμφίβολα τους αξίζουν συγχαρητήρια. Και τους αξίζει η αναγνώριση της απόλυτης δικαίωσης σε ότι αφορά το ρόστερ.

Κι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του ποστ. γιατί όταν κάνουμε λάθος πρέπει να το παραδεχόμαστε και να αποδίδουμε τα του Καίσαρως τω Καίσαρι.

Κύριοι, ήρθε η (ευχάριστη) ώρα της κωλοτούμπας. Ξεκινάμε εμείς και περιμένουμε να ακολουθήσετε κι εσείς. Οι δικές μας κωλοτούμπες είναι οι παρακάτω:

Γράφαμε ότι ο Ομπράντοβιτς έχει χάσει το κίνητρό του. Ο Ομπράντοβιτς όταν χρειάζεται ΕΙΝΑΙ ο κορυφαίος στην Ευρώπη. Η κατάκτηση της φετινής Ευρωλίγκας θα είναι (άλλη μια) απόδειξη.

Γράφαμε ότι με αυτό το ρόστερ δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε Final Four. Το ρόστερ είανι μια χαρά. Απόλυτα δεμένο, προσηλωμένο στον (εκάστοτε) στόχο, μια γροθιά. Όταν γυρίσει και ο Μάριτς και είναι πλήρως έτοιμος θα είμαστε υπερπλήρεις (μακριά από τραυματισμούς)

Γράφαμε ότι ο Βουγιούκας δεν κάνει για τα μεγάλα παιχνίδια. Ο Βουγιούκας σήμερα έγινε άντρας. Τα έβαλε με την καλύτερη φροντ λάιν της Ευρώπης και όχι μόνο τους πάτησε σε άμυνα και επίθεση αλλά το έκανε και με μια «παροιμιώδη» απάθεια. Ο τύπος ακόμα κι αν τριγύρω του γκρεμίζονται τα πάντα θα παραμείνει ανέκφραστος. Τον βλέπει ο  Βάσκεζ και του κόβονται τα πόδια.

Γράφαμε ότι ο Καλάθης δεν έχει (ακόμα) what it takes για να αναλάβει το βάρος του point guard του Παναθηναϊκού. Ο Καλάθης έγινε πυρηνικό όπλο, εξουδετέρωσε τον Ναβάρο, οργάνωσε άψογα, εκτέλεσε όποτε χρειάστηκε, κάλυψε απόλυτα το κενό του Διαμαντίδη όταν βγήκε γρήγορα με φάουλ, τα έκανε όλα και τα έκανε σωστά. Και όχι μόνο σήμερα, σε όλη τη σειρά…

Γράφαμε ότι ο Μπατίστ έχει μεγαλώσει και δεν θα μπορεί να σηκώσει το βάρος του βασικού σέντερ. Για τον Μάικ δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε περισσότερα. Τους κατάπιε. Ριμπάουντ, μπλοκ άουτ, πόντοι, άμυνα, τα πάντα. Αειθαλής. Τεράστιος.

Αυτές είναι οι δικές μας οι κωλοτούμπες. Μπορεί να έχουμε γράψει κι άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα, μόλις τα θυμηθώ θα επανέλθω με νέα …ακροβατικά.

Σειρά σας τώρα… Ξέρετε ποιοι είστε… :)

ΥΓ1. Το γήπεδο πρέπει να είχε 25.000 κόσμο σήμερα. Πρωτόγνωρο αυτό που γινόταν. Ο δε θόρυβος ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Στην αρχή πήγε να χαθεί ο έλεγχος από τον κόσμο ευτυχώς όμως διατηρήθηκε η ψυχραιμία και τελικά οι οπαδοί έσπρωξαν την ομάδα στη νίκη. Μοναδική ατμόσφαιρα.

ΥΓ2. Ο Διαμαντίδης έκανε 4 ΑΨΟΓΑ παιχνίδια. Ήταν απίστευτος. Η στιγμή που βάζει το τρίποντο και κάνει σήμα στους υπόλοιπους για ηρεμία μένει στο πάνθεον των στιγμών απόλυτης αυτοσυγκράτησης και αυτοέλεγχου.

ΥΓ3. Ο  Φώτσης μπορεί σε μια ολόκληρη regular season να είναι ωσεί παρών αλλά στα κρίσιμα ξέρεις ότι θα είναι πάντα σταθερά θετικός. Έτσι και σε αυτή την σειρά, βοήθησε πάρα πολύ και με τους πόντους του αλλά κυρίως με την άμυνά του και τα ριμπάουντ.

ΥΓ4. Ο Νίκολας ήταν ο μεγάλος άτυχος. Όμως έχω την εντύπωση ότι ο τραυματισμός του λειτούργησε σαν έξτρα κίνητρο για τους υπόλοιπους. Ελπίζουμε να μην είναι κάτι σοβαρό.

ΥΓ5. Ο Λαμόνικα απέδειξε ότι είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος διαιτητής. Σεμινάριο διαιτησίας. Ορισμένα σφυρίγματα που πήρ ο Ιταλός δεν θα «άντεχε» να τα πάρει κανείς άλλος. Γενικά η διαιτησία ήταν αρκετά καλή για τον Παναθηναϊκό σε όλη τη σειρά.

ΥΓ6. Πλέον ο Παναθηναϊκός είναι το απόλυτο φαβορί για την Ευρωλίγκα. Με βάση αυτά που είδαμε σε αυτή την σειρά η Σιένα και ο Πιανιτζιάνι θα πρέπει να αποτελέσουν βορά στα δόντια του Ομπράντοβιτς και του Ιτούδη. Ο δε τελικός είτε με την Ισπανική (όποια είναι) είτε με την Μακαμπί θα έχει πάλι τον Παναθηναϊκό φαβορί. Προσωπικά θα προτιμούσα την Ρεάλ παρά τον Πέσιτς στο FF.

ΥΓ6. Έλειψε σε κανέναν ο Σπανούλης;

ΥΓ7. Μοναδική παραφωνία ο συνήθης ύποπτος Τέπιτς. Τι κρίμα για αυτό το παιδιί…

..και να λοιπόν που έγινε το break.. Ότι δεν έγινε την Τρίτη, έγινε τελικά χθες (έστω και αν στο τέλος πήγαμε να τα κάνουμε θάλασσα). Τι είδαμε συνολικά στα δυο πρώτα ματς; Έναν Παναθηναϊκό προετοιμασμένο, μα πάνω απ’όλα πεισμωμένο.. Αίσθησή μου είναι πως οι περισσότερες ομάδες στη Ευρώπη θα κατέρρεαν όταν διαφορά πήγε στο -16 (και ενώ έχεις χάσει έτσι όπως έχεις χάσει το πρώτο παιχνίδι, απέναντι σε μια τέτοια ομάδα και ειδικά μέσα σε μια τέτοια έδρα), αλλά ο Παναθηναϊκός κατάφερε να γυρίσει το παιχνίδι.. Αφήσαμε το μπάσκετ “ελευθέρας βοσκής” (που θα έλεγε και ο Πεδουλάκης..) με τις ποικιλίες του Νίκολας (που ακούστηκε να κατεβάζει και να δημιουργεί, αντί να εκτελεί) και παίξαμε πιο ορθολογιστικά..

Το ζητούμενο είναι να διαχειριστούμε την (φυσιολογική) ευφορία που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή για να μην έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις.. Η σειρά εξακολουθεί να είναι πολύ δύσκολη, η Μπαρτσελόνα θα “λυσσάξει” για να ξαναπάρει το πλεονέκτημα και να πάει στο δικό της final four.. Γι’αυτό ας κρατάμε μικρό καλάθι και ας είμαστε ακόμα φειδωλοί.. Έχει δρόμο ακόμα η σειρά.. Οι “φιέστες” μπορούν έυκολα να γίνουν “κηδείες” (όπως π.χ. έγινε χθες στο ΣΕΦ)

Το ερώτημα είναι το αυτονόητο: αν θ’αντέξουν οι Διαμαντίδης και Μπατίστ δυο ακόμα 35λεπτα και 30λεπτα αντίστοιχα.. Επίσης, μακάρι ο Σάτο ν’αφήσει αυτά τα άσκοπα (και άστοχα) postαρίσματα που έκανε όλη τη χρονιά (ή μάλλον τον έβαζαν να κάνει) και να κάνει ότι έκανε και χθες, θυμίζοντας το αγρίμι που βλεπαμε στη Σιένα.. Ο Καλάθης ήταν πραγματικά μια ευχάριστη έκλπηξη χθες στο β΄ημίχρονο, οι Περπέρογλου-Καιμακόγλου μάλλον έχουν φανεί κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ ο Τέπιτς είναι DNP. Η βοήθεια από τον πάγκο είναι απαραίτητη για να “βγουν” τα δυο επόμενα παιχνίδια.. Ας ελπίσουμε και ο Μάριτς να μπορεί να αντέξει λίγα λεπτά παραπάνω..

P.S.1 Φυσικά το χθεσινό διπλό θα μπορούσε να συνδυαστεί μόνο με μέγα Συρίγο.. Τι για Ρότζερς ακούσαμε, τι για Σάντσεθ, ενώ ο Φίλιππας μάλλον περιμένει ακόμα τον Φώτση να εκτελέσει δυο βολές λίγο πριν το τέλος (και ενώ η Μπαρτσελόνα είχε 4 ομαδικά φάουλ..) Εποποιία..

P.S.2 Οι δηλώσεις του Πασκουάλ είναι για τα μπετά.. Μάλλον ο τύπος ζει μέσα σε μια γυάλα.. Όταν σου γυρνάνε παιχνίδι από το -16 μέσα στην έδρα σου είναι θρασύτατο να μιλάς για τους διαιτητές.. Αλλά τι να λέμε τώρα, εδώ το παλικάρι εξέφρασε παράπονα και για το πρώτο παιχνίδι..

P.S.3 Ε όχι και να χάσουμε από σουτ του Λάκοβιτς.. Να ήταν ο Ναβάρο (respect, πήγε να το γυρίσει μόνος του), να το συζητήσουμε..

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.