Είδαμε χθες τον νέο Παναθηναικό κερδίζει εντός έδρας δύσκολα την Ζαλγκίρις Κάουνας  στην πρεμιέρα της Ευρωλίγκας υπό το νέο πλαίσιο. Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για τον αγώνα, ήδη έχουν γραφτεί πολλά από δημοσιογράφους και οπαδούς.

Πάμε να δούμε ορισμένα σημεία του χθεσινού αγώνα:

-Η ομάδα όχι μόνο νίκησε δίχως να εντυπωσιάσει με την απόδοση της αλλά αντιθέτως υπήρχαν πολλά σημεία καθόλη τη διάρκεια του αγώνα που έδειξε να προβληματίζει. Οι παίκτες χάνονταν στην άμυνα (δέχθηκαν 70+ πόντους από την Ζαλγκίρις εντός έδρας), νικήθηκαν κατά κράτος στη μάχη των rebound επιτρέποντας δεύτερες και τρίτες επιθέσεις,  άφησαν πολλές φορές τους παίκτες της Ζαλγκίρις να πάρουν ανενόχλητοι τους διαδρόμους μέχρι το καλάθι και δεν εκμεταλλεύθηκαν τις κακές συνενοήσεις των Λιθουανών. Αυτές οι αμυντικές αδυναμίες επιδείνωσαν την ήδη προβληματική κατάσταση στην επίθεση. Οι παίκτες δυσκολεύονταν να ανοίξουν το ρυθμό, ήταν στατικοί σε μια επίθεση δίχως κίνηση ή κοψίματα προς το καλάθι ώστε να εκμεταλλευθούν την αθλητικότητα τους,  δεν χρησιμοποιήσανε πολλά σκριν για να χτυπήσουν τα αργά πόδια των παικτών της Ζαλγκίρις ενώ πολλές φορές σουτάρανε στο τέλος της επίθεσης δίχως να έχουν βρει καλύτερες συνθήκες από ό,τι στην αρχή. Ενδεικτικό είναι πως μέτρησα πολλές φορές όπου η ομάδα δεν κατάφερε να σκοράρει σε 3 συνεχόμενες επιθέσεις, πράγμα που ουσιαστικά δεν την άφηνε να χτίσει μια διαφορά ασφαλείας.

– Ελαφρυντικά υπάρχουν. Το πρώτο είναι πως το περιστατικό με τον Michael James αποδιοργάνωσε την ομάδα. Τόσο σε επίπεδο ρόλων όσο και σε επίπεδο ψυχολογίας. Μια ομάδα όμως με τέτοιο ρόστερ δεν μπορεί να βρίσκει δικαιολογίες στην απουσία ενός παίκτη. Το δεύτερο ελαφρυντικό και πιο ουσιαστικό είναι πως είμαστε ακόμα στην αρχή. Είτε παίζεις εντός είτε εκτός, η πρεμιέρα είναι πάντα ιδιαίτερη. Υπάρχει άγχος, τα κορμιά είναι βαριά από τις διπλές προπονήσεις κάθε μέρα, οι παίκτες ψάχνονται. Πλην ΤΣΣΚΑ (που είναι η ίδια με πέρσυ) και Ρεάλ, καμία άλλη ομάδα δεν εντυπωσίασε: Φενέρ Μπαχτσέ, Μπαρτσελόνα, Νταρουσάφακα, Μακάμπι ζορίστηκαν στην πρεμιέρα δείχνοντας εμφανώς ανέτοιμες.

-Η ομάδα κλυδωνίζεται και άπο άλλες ιστορίες. Το ΟΑΚΑ ήταν άδειο με τους οργανωμένους να διαμαρτύρονται σαφώς για μια πλειάδα ενεργειών της ΚΑΕ (Μπουρούσης, Superfoods, κλείσιμο φόρουμ,  συγκάλυψη υπόθεσης στημένων ΕΠΟ και ΠΑΕ Σπάρτη). Προσωπικά είμαι της άποψης πως στον ΠΑΟ δε χωράνε εγωισμοί και από τις δύο μεριές και καλό θα είναι να τα βρουν όλες οι πλευρές. Γιατί ο σύλλογος είναι αδιαίρετος και δεν μπορεί να διχάζεται έτσι.

– Η μουρμούρα για τον Νικ Καλάθη και το μισθό του είναι τουλάχιστον υπερβολική έως παράλογη. Πέραν από τις γνωστές του αρετές (οργάνωση, άμυνα) ,ο άνθρωπος είναι εξαίρετος επαγγελματίας. Κάνει FILO στο γήπεδο, προσέχει τη διατροφή του, το σώμα του, είναι πειθαρχημένος, παράδειγμα για τους νεώτερους  συνδυάζοντας εμπειρία και αποφασιστικότητα. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με την ελληνική του υπηκοότητα τον κάνουν τον ορισμό του ηγέτη. Δεν είναι τυχαίο που τον έχρισε ηγέτη ο άνθρωπος που φοραγε τη φανέλα 13 ούτε που Σάλε Πεδουλάκης στάζουν μέλι. Πρέπει να καταλάβουμε πως ηγέτης δεν είναι μόνο αυτός που θα πάρει το τελευταίο σουτ αλλά αυτός που με το παράδειγμα του θα δείξει το δρόμο στους συμπαίκτες του. Δεν μπορείς ας πούμε να χρίζεις ηγέτη έναν άνθρωπο που δεν είναι τύπος και υπογραμμός στις εξωαγωνιστικές του συνήθειες- ο ηγέτης της ομάδας απλά δεν ξενυχτά δίχως άδεια για κανένα λόγο.

-Εν συνεχεία, δεν είναι αδιάφορα τα δημοσιεύματα στοχοποίησης του από συγκεκριμένο ειδησεογραφικό όμιλο. Είναι το δεύτερο από τη στιγμή που η στοιχηματική εταιρία του ομίλου έχασε τη χορηγία στην ομάδα και από ένα σημείο και μετά προβληματίζει η αδυναμία της ΚΑΕ να προστατεύσει την ομάδα. Πάντως δημοσιογράφοι ομίλου που δημοσιεύουν άρθρα με τίτλο “Απαράδεκτος Καλάθης” ίσως δεν θα έπρεπε να πατήσουν στο ΟΑΚΑ ξανά.

-Τέλος, υπάρχει μια κρεβατομουρμούρα για τον Michael James δίχως λόγο. Έκανε ένα λάθος και λογικά θα το πληρώσει. Μέχρις εκεί. Δεν πετάς παίκτες στα σκουπίδια για μανουριάσματα στην προπόνηση. Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος. Τι να θυμηθούμε; Τον Αλβέρτη να φωνάζει στον Ζοτς “Δε θα μου γαμήσεις εσύ το μυαλό;” Τον ίδιο προπονητή να διώχνει τη χρονιά 1999-2000 τον Ρέμπρατσα από το γήπεδο; Τον Νίκολας να θέλει να φύγει από την ομάδα; Τον Παππά και την γκρίνια με τον Πεδουλάκη; ‘Η τον Σόφο να κάνει ακριβώς το ίδιο με τον Τζέιμς με τον ίδιο προπονητή (δίχως να τραυματίζεται) και μετά όταν έπαιζε στη Μακάμπι την επόμενη χρονιά, να περνάει στα αποδυτήρια να χαιρετίσει προσωπικά τον Πεδουλάκη (δείγμα της εκτίμησης στο πρόσωπό του); Το πρόβλημα εδώ δεν είναι τόσο ο τραυματισμός του James όσο το ότι πάλι η ΚΑΕ δείχνει αδύναμη να κλείσει τις πόρτες των αποδυτηρίων στο ευρύ κοινό, προστατεύοντας την ομάδα. Αν μη τι άλλο, ιδού τροφή για σκέψη.

Η νέα Ευρωλίγκα άρχισε και καλό θα είναι να έχουμε όλοι υπομονή. ‘Ηττες θα έρθουν στην αρχή και μάλιστα αρκετές αλλά το αν ο Πεδουλάκης ή το ρόστερ ήταν το ορθό, θα μπορούμε να το κρίνουμε μετά τα Χριστούγεννα.

Ας έχουμε όλοι μια καλή νέα μπασκετική χρονιά και ας σηκώσει το τρόπαιο η καλύτερη ομάδα με σήμα το τριφύλλι!