DOUBLE TEAM – Παναθηναϊκός | Μπάσκετ

Αναφερόμαστε φυσικά στο ”OFFICIAL MATCH PROGRAM” (όπως αναγράφεται στο εξώφυλλο) του χθεσινού αγώνα με τον Άρη… 

Όταν ο εκφωνητής ανακοίνωσε ότι σε ορισμένες θύρες του σταδίου μπορεί ο καθένας να προμηθευτεί την “καινούργια προσπάθεια” της ΚΑΕ, η πρώτη μας αντίδραση ήταν: “Να και μια ευχάριστη έκπληξη”. Τόσο για αυτή καθ’αυτή τη δημιουργία του Match Program όσο και για τη διάθεσή του στο σύνολο των οπαδών και όχι μόνο στους δημοσιογράφους. Η συνέχεια όμως δεν ήταν και τόσο ευχάριστη…

Παίρνοντάς στο στα χέρια μας ήρθε το πρώτο μούδιασμα. Το εξώφυλλο ήταν κακόγουστο και η θεματολογία ανύπαρκτη. Η φωτογραφία που είχε επιλεχτεί ήταν παντελώς άκυρη αφού αντί να δείχνει τους παίχτες (ή έστω τους προέδρους π.χ. Θανάση με μπέρτα) έδειχνε σε πρώτο πλάνο δυο μαντράχαλους ανεβασμένους σε πλάτες (προφανώς δύο άλλων μαντράχαλων) και λίγο από το μούσι του Αλβέρτη μέσα σε ένα δάσος από χέρια.

Κοιτάζοντας το εξώφυλλο διαβάζουμε:
ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ – ΑΡΗΣ 10/11/2007 ΩΡΑ 17:00 4η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
Νεο Ταξιδι Στο Ονειρο (σ.σ. όπως το γράφουμε με πεζοκεφαλαία αλλά χωρίς τόνους)
ΑΦΙΣΕΣ ΖΕΛΙΜΙΡ ΟΜΠΡΑΝΤΟΒΙΤΣ, ΣΑΡΟΥΝΑΣ ΓΙΑΣΙΚΕΒΙΤΣΙΟΥΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ

Αφίσες;;; Ναι, αφίσες… Πέρα από την απορία τι στο καλό γυρεύουν οι αφίσες στο Match Program ανοίγοντας στη μέση βρήκαμε μια δισέλιδη του Σάρας και τίποτα άλλο. Οι άλλες δύο είναι σε άσχετες σελίδες κι έτσι δε μπορεί να θεωρηθούν αφίσες αφού δεν υπάρχει τρόπος να τις βγάλεις από το περιοδικό παρά μόνο αν πάρεις ψαλίδι και σελοτέιπ.

Επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και η καλή έκδοση από το εξώφυλλο ήμασταν σίγουροι για το τι θα επακολουθούσε… Ανοίγοντας στο πρώτο σαλόνι, στο μεσοεξώφυλλο υπήρχε μια διαφήμιση για “ΗΛΕΚΤΡΟΣΤΑΤΙΚΕΣ ΒΑΦΕΣ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ” (!!!) και στην δεξιά σελίδα το πρώτο θέμα του νέου Match Program με τίτλο “ΒΙΑ: Η γοητεία της παρότρυνσης”. Φυσικά δεν καταλάβαμε τίποτα από τον τίτλο, οπότε καθίσαμε να διαβάσουμε ολόκληρο το άρθρο. Το κείμενο ξεκινούσε ως εξής: “Ο μύθος του, ασύμβατου από την πραγματικότητα, μεγάλου κλαμπ, ενυπάρχει με σταθερό κατευώδιό του τον κόσμο του”. Ακριβώς όπως το γράφουμε (και τα κόμματα)… Όποιος καταφέρει να εξηγήσει τι εννοεί ας μας εξηγήσει κι εμάς… Στη συνέχεια έλεγε κάτι για την ιδέα της ομάδας και ότι δεν πρέπει να εκχυδαϊζεται. Μάλλον είχε γραφτεί πριν το βίντεο της προηγούμενης Κυριακής σκεφτήκαμε και προχωρήσαμε στην επόεμενη σελίδα… Εκεί, αφού διαβάσαμε τα βιογραφικά των προέδρων (δεν ξέρουμε αν έχει σημασία αλλά μας έκανε εντύπωση που οι αναφορές σε αθλητές στο κομμάτι του Παύλου σταματάνε στον Ρέμπρατσα) περάσαμε στο τρίτο σαλόνι με τις φωτογραφίες και τα ρόστερ των ομάδων. Επειδή το καλό πρέπει να λέγεται ομολογούμε ότι η φωτογραφία του Παναθηναϊκού είναι η καλύτερη που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη – well done! Μοναδικό στίγμα το γένι του Μπετσίροβιτς (έχει τα μούτρα να χαμογελάει κιόλας!)

Προσπερνώντας στην επόμενη σελίδα μια ατυχέστατη σύγκριση του σύγχρονου Παναθηναϊκού με την Βαρέζε και την προϊστορία των αναμετρήσεων του Παναθηναϊκού με τον Άρη στο ΟΑΚΑ, γυρνάμε σελίδα και πέφτουμε πάνω σε δύο διαφημίσεις κολλήτα. Αριστερά μια κατασκευαστική “ΚΤΙΡΙΟ 3″ και δεξιά ένα παπούτσι adidas. Να πεις ότι ήταν τόσες πολλές οι διαφημίσεις που δεν είχαν πού να τις χωρέσουν να το καταλάβω, 2 είναι όλες κι όλες και μία στο τέλος (η οποία είναι επίσης σε λάθος θέση)!

Γύρνωντας βιαστικά την σελίδα, πέφτουμε σε νέο άρθρο με θέμα: “Στα σαλόνια της EUROLEAGUE!!! (Εκεί που μας ξέρουν πολύ καλά!!!)”. Ας ενημερώσει κάποιος τον συντάκτη ότι το πληκτρολόγιο του κολλάει στο θαυμαστικό γιατί αρνούμαστε να πιστέψουμε ότι τα 6 θαυμαστικά μπήκαν επίτηδες (μάλλον δεν συμμεριζόμαστε τον ενθουσιασμό του..) Το κείμενο έκανε μια επιφανειακή περιγραφή του αγώνα αν κατάφερνε κανείς να το διαβάσει γιατί ήταν όλο γραμμένο με bold γράμματα και δεν υπήρχε ούτε μια φωτογραφία να σπάει λίγο η μονοτονία.

Αφού θυμηθήκαμε τον Πέκοβιτς, περάσαμε στο επόμενο σαλόνι όπου υπήρχε αναφορά σε 3 παίχτες του Παναθηναϊκού, τον Γιασικεβίτσιους, τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη. Φυσικά οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τους αθλητές είναι λάθος αφού στο κείμενο του Γιασικεβίτσιους “παίζει” Διαμαντίδης και τούμπαλιν. Το καλύτερο κομμάτι όμως είναι οι χαρακτηρισμοί. Ο Διαμαντίδης λοιπόν είναι “ένας απίθανος Ροζ Πάνθηρας” (???) και ο Σπανούλης “ένας διαβολικός διεμβολιστής των αντίπαλων αμυνών, με φέρεγγυο σουτ που παίζει σαν ένα ροδάκινο τόσο άγουρο (σ.σ. άγουρο;;;) που πέφτει μόλις αγγίξεις τη ροδακινιά αλλά με εξελιγκτική σκέψη για το άθλημα”… Ρεσιτάλ!

Μετά κι από αυτό, δεν είχαμε και ιδιαίτερο κουράγιο να διαβάσουμε με προσοχή και το υπόλοιπο, φτάσαμε γρήγορα γρήγορα στην τελευταία σελίδα, όπου πάλι είχε μπει λάθος η διαφήμιση -αριστερά αντί δεξιά στο μέσα οπισθόφυλλο όπως συνηθίζεται- αλλά αυτό είναι πταίσμα..

Συνοψίζοντας, η γενική εικόνα της πρώτης έκδοσης του Match Program ήταν κακή. Το layout του είναι ερασιτεχνικό, το στήσιμό του είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι δεν έχει ίχνος επιμέλειας από κάποιον επαγγελματία γραφίστα, ενώ η σελιδοποίησή του είναι εντελώς λάθος και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν γίνει απίστευτες χοντράδες. Παράλληλα, τα κείμενά του είναι μέτρια, γεμάτα κλισέ και κάποιες επικές μπούρδες ενώ η επιμέλεια και η διόρθωση είναι έννοιες άγνωστες. Με δυο λόγια είναι μια έκδοση η οποία φωτογραφίζει την γενικότερη νοοτροπία του τμήματος Μάρκετινγκ. Προχειρότητα, βιασύνη και “άντε να τελειώνουμε να πούμε ότι το κάναμε”. Κρίμα…

ΥΓ. Τα παραπάνω μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και ψάξαμε να βρούμε την ταυτότητα του εντύπου για να δούμε ποιός έχει γράψει τα κείμενα και ποιά εταιρία έχει αναλάβει την έκδοση (πιστεύοντας ότι θα ήταν κάποιος δημοσιογράφος και κάποια εκδοτική εταιρία αντίστοιχα). Τελικά στην πρώτη σελίδα βρήκαμε κάτι σχετικό και το αντιγράφουμε:
Το παρόν έντυπο εκδίδεται από την GMG ADVERTISING
[διεύθυνση, τηλέφωνο, e-mail]
Επιμέλεια έκδοσης Κείμενα: Κώστας Αλεξόπουλος (ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ)

Για να μην υπάρξει μπέρδεμα να ξεκαθαρίσουμε αυτό το “ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ” δεν είναι δικός μας σχολιασμός, έτσι γράφει μέσα στο έντυπο… Κύριε Τεράστιε, στο επόμενο τεύχος θα θέλαμε αφίσα των fun patrol (χωρίς Mr Green αν γίνεται). Ευχαριστούμε… Αν την βάλεις θα είσαι όντως ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ!

..του αθλήματος από Παναθηναϊκό και Μπάμπεργκ είχαμε απόψε το βράδυ στο ΟΑΚΑ. Αγχωτική νίκη με 66-61 και επιεικώς μέτρια εμφάνιση από τους “πράσινους”. Το γεγονός ότι ο Γιασικεβίτσιους ήταν ο μοναδικός παίκτης που σημείωσε διψήφιο αριθμό πόντων από πλευράς Παναθηναϊκού, τα λέει όλα για το υπερθέαμα που παρακολουθήσαμε όλοι όσοι πήγαμε στο γήπεδο. Όπως και στους αγώνες με Ρόμα και ΠΑΟΚ, η ομάδα δεν μπόρεσε να κρατήσει την όποια διαφορά πήρε στο παιχνίδι και στο τέλος ο αγώνας -που θύμισε ένα προ τριετίας ματς με τους Opel Skyliners- πάλι έγινε ντέρμπι.. Ειλικρινά δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποιον σ’ένα τέτοιο παιχνίδι, πάντως έχουμε να σημειώσουμε δύο πράγματα: 1ον) Έχει αρχίσει να κουράζει αυτή η ασυλία που έχει ο Σπανούλης. Αν οι Βούγιανιτς και Μπετσίροβιτς έκαναν αντίστοιχες επιλογές θα έτρωγαν το κράξιμο της ζωής τους και 2ον) Ώρες ώρες λυπόμαστε τον Γιασικεβίτσιους μ’αυτούς που έχει μπλέξει στην επίθεση. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι εκπέμπει σε άλλα μήκη κύματος με τους περισσότερους, ελευθέρωσε αρκετές φορές συμπαίκτες του, οι οποίοι δεν κατάφεραν να το εκμεταλλευτούν.. Άλλο ο Πάρκερ και ο Σαρπ -που διατηρεί το βρωμόχερό του- και άλλο ο Ουίνστον και ο Αλβέρτης, ο οποίος δυστυχώς έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό το φονικό σουτ που είχε κάποτε..

Θα έχουμε να θυμόμαστε εκτός από τις τάπες των Μπατίστ-Διαμαντίδη και την εμφάνιση του Μπετσίροβιτς (μαζί με τον Τσαρτσαρή ήταν εκτός αποστολής) με ντύσιμο βγαλμένο από διαφήμιση Tommy Hilfiger..

Υ.Γ. Το παιχνίδι-τυφλόμυγα του ημιχρόνου, όπου οι δύο διαγωνιζόμενοι τράκαραν μεταξύ τους και έγινε ολόκληρη βαβούρα για να σουτάρουν ένα σουτ από μακρινή απόσταση ασχολίαστο.. Επίσης, η απουσία του διαγωνισμού “στείλε SMS: ΠAO κενό και το νούμερο του παίκτη που νομίζεις ότι θα βγει πρώτος σκόρερ της ομάδας μας στο σημερινό παιχνίδι, στο 4523″ είναι κάτι παραπάνω από εμφανής..

Οι αθλητικές διαφημίσεις έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην cult δεκαετία του ‘80.. Ποιός δεν θυμάται την θρυλική διαφήμιση του Rexona με τον Νίκο Αναστόπουλο (η οποία επαναλήφθηκε και κάποια χρόνια αργότερα με πρωταγωνιστή τον Μιχάλη Βλάχο, αν και η χαίτη του Νίκου Τσιαντάκη θα ταίριαζε γάντι στο όλο concept..), το “χρυσό Derby της ΙΟΝ” ή τον αμίμητο διάλογο μεταξύ επιθετικου-τερματοφύλακα: “μα ποιός είσαι ο Μαραντόνα;”- “όχι, είμαι ο Μερεντόνα!!” στην σχετική διαφήμιση.. Όπως ήταν λογικό το μπάσκετ δεν θα μπορούσε να απουσιάζει, αφού το σλόγκαν “Φοράει Strike και καρφώνει” έγραψε ιστορία.. Στην εν λόγω διαφήμιση, ο τυχερός παίκτης που φόραγε τα Strike έκανε θρύψαλα το ταμπλό μετά το κάρφωμα (ούτε ο Τζον Χάτσον να ήταν δηλαδή..) Στα 90’s είχαμε το Persil Express.. Ένας τύπος πάνω από 2 μέτρα, δίνει απελπισμένος την βρώμικη φανέλα του στην μητέρα του (η οποία έχει ύψος ένα και τίποτα..), για να την πλύνει για τον αγώνα της επόμενης ημέρας. Όταν παίρνει στα χέρια του την καθαρή φανέλα, ξεστομίζει την επική ατάκα: “Έβαλες τρίποντο μαμά!”. Ο Νίκος Γκάλης (ως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα από τον χώρο του Ελληνικού αθλητισμού) δεν ήταν δυνατόν να λείπει από τη σχετική λίστα, καθώς διαφήμιζε τα παπούτσια citywings της Pony. Η διαφήμιση όμως που έγραψε ιστορία ήταν αυτή του ΑΓΝΟ, όπου με τα κλασικά σπαστά Ελληνικά του λέει ότι: “Το ΑΓΝΟ μου είναι απαραίτητο, γιατί προσέχω τη διατροφή μου” και σημειώνει καλάθι με κεφαλιά(!!)..

Τις προάλλες είχαμε αναφερθεί με σχετικό άρθρο στην επετειακή έκδοση της εφημερίδας “Η Πράσινη” σχετικά με το triple crown της ομάδας μπάσκετ, επισημαίνοντας πως τέτοιες κινήσεις χαρακτηρίζονται συνήθως από προχειρότητα.. Και αν στην περίπτωση ενός ένθετου μιας εφημερίδας υπάρχει η δικαιολογία της χρονικής πίεσης, στην έκδοση ενός βιβλίου κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί, διότι πριν την τελική κυκλοφορία τυχόν λάθη και παραλείψεις υποτίθεται ότι ελέγχονται εξονυχιστικά… Στο κάτω κάτω εάν δεν προλαβαίνεις να κυκλοφορήσεις ένα βιβλίο όπως θα ήθελες, καλύτερα να το κυκλοφορήσεις όταν αυτό θα είναι έτοιμο 100%.. Αναφερόμαστε φυσικά στο βιβλίο “Glory Days: Τα χρυσά χρόνια 1992-2007″, το οποίο κυκλοφόρησε υπό τις ευλογίες της ΚΑΕ Παναθηναϊκός παραμονές του final four της Αθήνας. Στα πλαίσια των γενικότερων κινήσεων marketing που έχουν γίνει από την άνοιξη του 2006 και μετά, η κυκλοφορία ενός βιβλίου που να περιλαμβάνει διάφορες ιστορικές στιγμές από το παρόν και το παρελθόν σίγουρα είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατέυθυνση. Από τη θεωρία στην πράξη όμως πολλά μπορούν να αλλάξουν.. Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με κάποιες γενικές τοποθετήσεις, ενώ στο μέλλον πιθανόν να σχολιάσουμε αναλυτικότερα ορισμένα κομμάτια του βιβλίου..

Κατανοούμε την κίνηση της ΚΑΕ να προχωρήσει στην κυκλοφορία του βιβλίου λίγες μέρες πριν το final four για λόγους διαφήμισης, αλλά θεωρούμε ότι το βιβλίο έπρεπε να κυκλοφορήσει την καλοκαιρινή περίοδο. Ο λόγος είναι απλός: όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο η ομάδα ήδη είχε κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδας, ενώ μια βδομάδα μετά κατέκτησε και την Ευρωλίγκα. Με άλλα λόγια, το βιβλίο γρήγορα κατέστη “out of date”.. Τι καλύτερο από το να κυκλοφορήσει το βιβλίο αυτή την εποχή, συμπεριλαμβάνοντας την φετινή σεζόν; Tο γεγονός και μόνο ότι στο βιβλίο το λογότυπο της ομάδας έχει τρια αστέρια αντί για τέσσερα είναι από μόνο του ένα ισχυρό επιχείρημα..

Με μία πρώτη ματιά παρατηρεί κανείς πως η ένδοξη ιστορία του τμήματος μπάσκετ χρονολογείται από το 1992 και έπειτα, ενώ στον πρόλογο γίνεται η αναφορά ότι το 1987 ξεκίνησε η ενασχόληση του Παύλου Γιαννακόπουλου με το εν λόγω τμήμα. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι ο Παυλάρας και ο Θανασάρας οδήγησαν τον Παναθηναϊκό στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης, αλλά έστω μια αναφορά σε παλαιότερες εποχές (εξίσου ένδοξες) μπορούσε να υπάρχει.. Κάτι προσέφεραν ο Βίδας, ο Κορωναίος, ο Κοκολάκης, ο Κόντος, ο Στεργάκος, ο Μπατής και τόσοι άλλοι..

Τα λάθη και οι παραλείψεις ορατές από την πρώτη ματιά δεν λείπουν.. Σε κάθε αγωνιστική περίοδο αφιερώνεται και ένα κεφάλαιο. Ως εδώ όλα ωραία, όμως αρκετές από τις (πολύ ενδιαφέρουσες) φωτογραφίες που συνοδεύουν τα κείμενα είναι τοποθετημένες “χύμα”, με αποτέλεσμα να διαβάζεις π.χ. για το Πρωτάθλημα του ‘99 μέσα στο ΣΕΦ και από πάνω να φιγουράρει εικόνα από τους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του Κύπελλου Ελλάδος το 2003.. Ακόμα και οι καθιερωμένες ομαδικές φωτογραφίες που βγαίνουν στην αρχή κάθε σεζόν τοποθετήθηκαν “κατά τύχη”, ενώ σε δύο φωτογραφίες έχουν μπεί ανάποδα οι λεζάντες.. Ίσως φταίει η βιασύνη που αναφέραμε προηγουμένως..

Υ.Γ. Αν ζητάγαμε αναλυτικά στατιστικά και βιογραφικά των παικτών θα ήμασταν υπερβολικοί;

Έφτασε στην Ελλάδα στις 2 Σεπτεμβρίου 2006 (την επόμενη δηλαδή της νίκης της Εθνικής μας ομάδας επί των ΗΠΑ στο Μουντομπάσκετ). Όπως ήταν λογικό, σχεδόν όλοι αποθέωναν τους Έλληνες διεθνείς. Παρ’ολα αυτά βρέθηκαν κάποιοι νοματαίοι να πάνε στο “Ελ. Βενιζέλος”, για να τον υποδεχτούν.. Ο ίδιος δήλωνε τότε: “Ήρθα σε μία λίγκα που ξέρω ότι είναι ανταγωνιστική και σε μία μεγάλη ομάδα έτοιμος να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να πάρουμε τη Ευρωλίγκα-που είναι ο μεγάλος μου στόχος- αλλά και τους άλλους τίτλους. Περίμενα πως και πώς να έλθω στην ομάδα στην οποία μπορώ να προσφέρω στο σκοράρισμα, στην άμυνα αλλά και όπου με χρειαστεί ο προπονητής μου. Είμαι απόλυτα έτοιμος…”. Τελικά και την Ευρωλίγκα κατέκτησε, αλλά και τους άλλους τίτλους (έστω και αν από τις αρχές Μαρτίου είχε δικαίωμα συμμετοχής μόνο στην Ευρωλίγκα). Πρόσφερε όμως ελάχιστα, αφού σκόραρε μόνο σε κάποια εύκολα παιχνίδια, ενώ για άμυνα ούτε λόγος.. Μάλλον είχαν δίκιο όσοι έλεγαν ότι πρόκεται για έναν τύπο που πυροβολεί πιο γρήγορα και από τη σκιά του.. Ο Τόνι όντως εκτελούσε γρήγορα, μόνο που σπανίως ευστοχούσε..  Δεν ξέρω αν κάποτε ήταν καλός παίκτης, αλλά φέτος είδαμε έναν τύπο χωρίς εκρηκτικότητα, με εντελώς αναξιόπιστο σουτ και με εμφανέστατο πρόβλημα στις αλλαγές στην άμυνα (π.χ. ο εντός έδρας αγώνας με την Παρτιζάν). Εξάλλου, όσοι πήγαιναν συχνά στο ΟΑΚΑ θα παρατήρησαν ότι “ο αθλητής του ΝΒΑ” δεν έκανε ποτέ σοβαρό ζέσταμα (όταν οι άλλοι έκαναν διατάσεις, αυτός κορόϊδευε όπως κάνουν τα παιδάκια την ώρα της Γυμναστικής στο σχολείο), με αποτέλεσμα να παθαίνει συχνά θλάσεις (π.χ. εντός έδρας παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στα μέσα Φλεβάρη). Ειδικότερα από ένα σημείο και μετά η συμπεριφορά του είχε γίνει προκλητικά αδιάφορη (π.χ. εκτός έδρας παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα για το top 16). Ο τύπος μάλλον νόμιζε ότι έρχεται στη μπασκετική Μαυριτανία και ότι θα είναι ο υπερπαίκτης. Όταν διαπίστωσε ότι ήρθε σε μία ομάδα με συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία (pick’n'roll στην επίθεση, βοήθειες στην άμυνα κλπ.) και ότι δεν μπορεί να προσαρμοστεί γιατί έχει να παίξει σύνθετη άμυνα από την εποχή του Kentucky (όσο μπορεί να θεωρηθεί ότι στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα παίζουν άμυνα..), το γύρισε στο χαβαλέ και στις κοινωνικές εκδηλώσεις (κοπή πίτας κλπ.)..

Ούτε ο Γιαβτόκας πρόσφερε, αλλά τουλάχιστον δεν κορόϊδευε επιδεικτικά. Όσο για την συμμετοχή του στην αποστολή του final four σε βάρος του Δημήτρη Παπανικολάου, ήταν απλά μία από τις μεγαλύτερες αδικίες στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Έπρεπε ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης της ομάδας για φέτος (σ.σ. εισέπραττε 1.180.000 €) να είναι οπωσδήποτε μέσα στη δωδεκάδα.. Η συμμετοχή του στο final four περιορίστηκε σε ένα κλέψιμο και μία ασίστ..

Μετά έχει άδικο ο Ομπράντοβιτς να ακούει για ΝΒΑ και να βγάζει σπυριά; Το μόνο που έχουμε να θυμόμαστε από τον περαστικό Ντελκ ήταν η αστραφτερή κάτασπρη οδοντοστοιχία του (ότι πρέπει για διαφήμιση οδοντόκρεμας). Τώρα που το σκέφτομαι, τρέμω στην ιδέα στον 5ο τελικό αντί για τον Παπ να έμπαινε μέσα ο επονομαζόμενος “Mr Basketball”…