Με τον καλύτερο τρόπο τελείωσε το Ολυμπιακό τουρνουά, καθώς σ’ένα ματς διαφήμηση του επιθετικού μπάσκετ, οι ΗΠΑ νίκησαν την Ισπανία στον μεγάλο τελικό με 118-107 και κατέκτησαν ένα χρυσό μετάλλιο στο μπάσκετ μετά από οκτώ χρόνια.. Πραγματικά χορταστικό παιχνίδι σε ξέφρενο ρυθμό.. Το γεγονός ότι στο ημίχρονο το σκορ ήταν 69-61 τα λέει όλα.. Όπως έχει αποδείξει η ιστορία, ο μοναδικός ίσως τρόπος για να κερδίσεις μια ομάδα επαγγελματιών από το ΝΒΑ είναι με υψηλό τέμπο (γιατί απλά είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους κρατήσεις χαμηλά στην άμυνα) υπό κάποιες προυποθέσεις: να μην σου ξεφύγουν στο σκορ (διότι κακά τα ψέμματα, τότε δύσκολα γυρνάει το παιχνίδι) και να φυσικά να κάνεις εσύ απίστευτο παιχνίδι επιθετικά.. Κάτι τέτοιο πήγε να κάνει σήμερα και η Ισπανία, αλλά δεν άντεξε μέχρι το τέλος..
Και αυτοί οι Αμερικάνοι απίστευτοι.. Μετά τα στραπάτσα των τελευταίων διοργανώσεων κάνουν “ολική επιστράτευση”, παίρνουν σαφώς πιο σοβαρά την υπόθεση “Παγκόσμιο μπάσκετ” (με περισσότερη προετοιμασία και scouting των αντιπάλων) σε σχέση με τα “the best of the world vs. the rest of the world” κλπ. του παρελθόντος και στον τελικό παραλίγο να την πατήσουν εκ νέου.. Πάντως, μάλλον θα κάνω καιρό να ξαναδώ αγώνα μπάσκετ.. Είμαι καλυμμένος..
P.S. Yπάρχει και η (πολύ δύσκολη) συνταγή που εφάρμοσαν οι Αργεντίνοι το 2002, οι οποίοι βρισκόντουσαν μπροστά με 16 πόντους στο ημίχρονο..
24 Αυγούστου 2008 at 5:00 μμ
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αμερικανοί είναι υπερομάδα. Στην υπερπροσπάθεια όμως των Ισπανών έβαλαν και οι διαιτητές το χεράκι τους αφήνοντας την Team USA σε πολλές φάσεις να γίνει εθνική τζούντο USA.
Τέλος πάντων το θέαμα είναι αυτό που μένει…
24 Αυγούστου 2008 at 5:37 μμ
Καλησπέρα μετά από καιρό και από μένα. Δεν παρακολούθησα τους Ολυμπιακούς Αγώνες λόγω της… μαμάς πατρίδας, όμως πρόλαβα να δω τον τελικό καθώς ευτυχώς είχαμε άδεια ορκωμοσίας… Και δίχως αμφιβολία, το θέαμα και η εξέλιξη του αγώνα ήταν ό,τι καλύτερο. Δυστυχώς όμως, τον αγώνα τον μετέδιδε ο αξιοθρήνητος Ιωάννου που μου έσπασε τα νεύρα πρωινιάτικα. Εντάξει, είναι λογικό να είσαι ενάντια των ΗΠΑ, αλλά όχι και έτσι. Και αναρωτιέμαι, αν κάποιες βουτιές των Ισπανών γίνονταν σε ματς απέναντι στην Ελλάδα το τι θα ακούγαμε για θέατρα κλπ… Σήμερα, δεν ακούσαμε τίποτα. Μακράν όλων όμως, ήταν η ατάκα ότι ο Μαρκ Γκασόλ βαδίζει στα χνάρια του αδερφού του!
24 Αυγούστου 2008 at 6:48 μμ
Ti ennoeis upsilo tempo?
To paixnidi ton Ispanon itan klasiko 5 enantion 5, the thumamai pano apo tris faseis pou etreksan sto transition kai evalan pomtous.
Apla eixan polu kala possosta (52%) sta sout kai ekanan megalo skor.
Oi Amerikanoi me 61% sta sout ekanan to megalutero paixnidi pou tha mporousan na kanoun (dedomenon ton analogion os epipedo antipalou). Etsi apla to kerdisan apo kaluteri eustoxia se sout 2 kai 3 ponton.
Lathoi miraslema apo 16, kai rempaount kaluteroi oi ispanoi 37 me 31.
24 Αυγούστου 2008 at 8:33 μμ
o Ιωάννου έχει καταντήσει γλοιώδης..
24 Αυγούστου 2008 at 9:09 μμ
Εννοώ γρήγορη επιθετική λειτουργία, όχι απαραίτητα transition, κοινώς όχι στατικό παιχνίδι. “Πέντε εναντίον πέντε” με “πέντε εναντίον πέντε” διαφέρει.
Το πιο απίστευτο είναι οι κωλοτούμπες των δημοσιογράφων. Οι ίδιοι που έλεγαν πέρισυ ότι ο Μαρκ Γκασόλ είναι μπούλης(!!) και παίζει λόγω του αδερφού του(!!), φέτος έκαναν στροφή 180 μοιρών και έκαναν λόγο για αλματώδη πρόοδο.. Φαίνεται, έπρεπε να βγεί MVP στην ACB φέτος για να το πάρουν χαμπάρι.. Όσο για τη σύγκριση με τον αδερφό του, νομίζω ότι έχει απαντήσει ο ίδιος, καθώς στη φανέλα του έχει το όνομά του και όχι το επίθετό του..
Επίσης, αφενός έπρεπε να κάνουν τη σημερινή εμφάνιση οι Ισπανοί και αφετέρου να πεί ο Παπαλουκάς μετά το ματς της πρεμιέρας ότι έχουν καλύτερη ομάδα από εμάς, για να το πούν και να το γράψουν και αυτοί.. Είναι να γελάει κανείς..
P.S.1 Pano, τα καλύτερα τα είπε ο Ιωάννου στο μας με την Αργεντινή. Σε παραπέμπω στο προηγούμενο post..
P.S.2 Κουϊζάκι: Ποιός πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού έχει αγωνιστεί σε Ολυμπιακούς αγώνες με την Εθνική ομάδα της Ισπανίας;
24 Αυγούστου 2008 at 9:44 μμ
Ντράζεν, το ματς με την Αργεντινή το είδαμε στο ΚΨΜ, αλλα δεν πολυπροσεχα τον Ιωάννου λόγω της βαβούρας που υπήρχε.
Για το κουίζ, πρέπει να ήταν ο Ρότζερς το 2000…
24 Αυγούστου 2008 at 9:50 μμ
Σωστός ο παίκτης.. Νόμιζα ότι θα σκεφτείτε τον Φεράν Μαρτίνεθ..
Όπως ο Μαρκ βαδίζει στα χνάρια του αδερφού του, έτσι και ο Σπανούλης θα βαδίσει στα χνάρια του Τζινόμπιλι.. Αυτό ξεστόμισε ο Ιωάννου..
24 Αυγούστου 2008 at 10:44 μμ
Ομολογουμένως ο Ιωάννου έχει καταντήσει κουραστικός. Αυτά τα “la bomba” και οι “bombites” για το Ναβάρο εδώ μου έχουν κάτσει. Κάθε καλάθι του παίχτη και να η bombita από τον la bomba. Ελεος…πια.
Υ.Γ Συγχωρέστε με για την ορθογραφία των λέξεων αλλά δεν γνωρίζω Ισπανικά
24 Αυγούστου 2008 at 10:54 μμ
Γιατί το άλλο που είπε όταν έκανε ο Σπανούλης το τελευταίο τρίποντο; “Ποιός; Ο Σπανούλης, ο θεός..” Τον μπόγια γρήγορα..
25 Αυγούστου 2008 at 12:18 πμ
Ρε παληκάρια ξυνπήσατε άντε για να δείτε τους αγώνες;
Respect στην Αργεντινή!!!
Μπράβο στην Ισπανία, αλλά ρε παίδες ο Σιζέφσκι σήμερα πού ήταν διαβασμένος; Θα το έχανε το ματς αν ο Γκασόλ ήταν πιο εύστοχοs.
Υ.Γ.(1) Αν έχει κάποιος αντιγράψει τον αγώνα, παρακαλείται να βάλει στο youtube -τουλάχιστον- το τελευταίο 2,5 λεπτό με το που έβαλε το 3ποντο κι έγινε 104-111, διότι έκανα τρελή μαλακία κι είχα βάλει όριο εγγραφής.
Υ.Γ.(2)
25 Αυγούστου 2008 at 2:30 μμ
Αν δεν έβαζε κάποια προσωπικά καλάθια ο Κόμπε δεν είμαι και τόσο σίγουρος για το ποιό θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα.. Μάλλον έχουν απομυθοποιηθεί πλήρως πλέον..
Δεν το συζητάω για τα Ιππόν, τα Κόκα και τα Γιούκο του Χάουαρντ και των υπολοίπων.. Τύφλα να έχει ο Ηλιάδης.. Τα είπε άλλωστε και ο Καλντερόν..
P.S. Ευρωμπάσκετ του χρόνου στην Ελλάδα;
25 Αυγούστου 2008 at 10:57 μμ
Οι Αμερικάνοι καιρός ήταν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Λίγα άλλαξαν από το 1992 και φάνηκε καθαρά φέτος. Χαίρομαι πάντως που επιτέλους οι Ευρωπαϊκές ομάδες προσαρμόζουν το στυλ τους σε uptempo game όπως στο ΝΒΑ γιατί μόνο έτσι μπορούν να αναδειχθούν οι πραγματικές ικανότητες των παιχτών. Έχουν ακόμα πολλά ψωμιά αλλά ήταν καλή αρχή… ειδικά για τους Ισπανούς που παρά τη 40άρα στο 1ο ματς, κατάφεραν να μετριάσουν τη ντροπή.
25 Αυγούστου 2008 at 11:22 μμ
Παιδες οι… τεκιλιτσες Σαββατο βραδυ, με αναγκασαν να μη δω το παιχνιδι live. Ετσι το κατεβασα και μολις το ειδα. Οι παρατηρησεις που εχω να κανω ειναι οι εξης:
1) Τα πολλα εγκωμιαστικα σχολια που ειχα μεχρι σημερα ακουσει, με εκαναν να περιμενω εναν αγωνα επιπεδου… Lost!!!! Καλο παιχνιδι, δε λεω, αλλα αναμενομενο βρε παιδια στην εξελιξη του, αλλα και στο που θα υστερουσε και θα υπερτερουσε η καθε ομαδα.
2) Η ηττα των Ισπανων οφειλεται κατα την ταπεινη μου γνωμη στα εξης στοιχεια:
α) Και κυριοτερο (θα ηθελα). Στον παροπλισμο με 4 φαουλ του Rudy στο τριτο δεκαλεπτο. Απορω πως δεν το αναφερε κανεις σας. Το παλικαρι εβγαζε ματια. Τεραστιος παιχτης. ΘΑΝΑΣΗ ΦΕΡΕ ΤΟ ΡΟΥΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑ!
β) Η κακιστη αμυνα των Ισπανων το δευτερο δεκαλεπτο και ειδικα απεναντι στον Wade. Μου εκανε ιδιαιτερη εντυπωση για τους Ισπανους, καθως ιδιως σε αυτο το χρονικο σημειο, το παιχνιδι των Αμερικανων ηταν περα ως περα αναμενομενο (Πασα στη weak side και ή σουτ για τρεις ή πάσα στο πεντάρι). Και παλι κρατηθηκαν στο σκορ
γ) Η αδυναμια των Ισπανων να ολοκληρωσουν αιφνιδιασμο και η αντιστοιχη ευχαιρια των Αμερικανων. Ηταν δυσκολο να το κερδισουν στο 5 εναντιον 5 οι Ισπανοι και παλι καλα τα πηγαν ομως
δ) Τα περι διαιτησιας ειναι τουλαχιστον αστεια.
P.S 1: Αυτος ο Ricky θυμαστε σε ποιον “Aρχοντα των Δαχτυλιδιων” πεταξε το δαχτυλιδι στη λαβα ?
P.S 2: Μην παραπονιεστε για τον Ιωαννου, γιατι αν ειχατε δει τον τελικο με ισπανικη περιγραφη (οπως ετυχε και το ειδα εγω) θα σας επιανε… ντουβρουτζας απο τις πολλες επαναληψεις της λεξης “μπομπιτα”
P.S 3: Για τον φιλο bhoy. Δυστυχως αυτοι ηταν απο τους πιο αυστηρους ολυμπιακους αγωνες τοσο στην μεταδοση (συχνα ελλειψη replay) οσο και στην αναμεταδοση. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ καθε ανεβασμα βιντεο με παιχνιδια αγωνων στο Youtube και λοιπους συγγενεις. Μπορεις ομως να βρεις το παιχνιδι ολοκληρο στο mininova.org οπως εκανα και εγω. Θα αργησει αρκετα για να κατεβει ομως…
25 Αυγούστου 2008 at 11:42 μμ
karaflodaimwn μηνμουπεις πως το δες κ εσυ απ το TVE?
Εγω ειδα ολο το Ολυμπιακο τουρνουα απ’εκει και μαλλον καλα εκανα διαβαζωντας τα σχολια σας για την ΕΡΤ. Απολαυστικοτατοι οι τυποι, ειδικα στα τριποντα. Αλλα θεωρω απαραδεκτο να γινεται πανηγυρικη τηλεοπτικη μεταδωση, οταν την προηγουμενη εχουν χασει την ζωη τους 150 συμπατριωτες σου. Κριμα.
Ηθικο διδαγμα-Καλλιο να καταλαβαινεις 25% και να βλεπεις αγωνες μπασκετ σε ξενα καναλια παρα στην ΕΡΤ.
25 Αυγούστου 2008 at 11:54 μμ
@Genera|: Ντροπή μάλλον ήταν το γεγονός ότι το 2002 οι ΗΠΑ βγήκαν 6οι, το 2004 3οι και το 2006 3οι..
Οι 40άρες στα φιλικά και στους ομίλους είναι “εκ των ουκ άνευ”. Από τη στιγμή που ακολουθούν νοκ-άουτ παιχνίδια, αρκεί μια ήττα για να σε στείλει στο καναβάτσο.. Και το 2006 μέχρι τον ημιτελικό τρένο πήγαιναν, ώσπου έχασαν από την Εθνική μας..
Δεν θυμαμαι στον τελικό του 1992, μερικά λεπτά πριν το τέλος η διαφορά να ήταν στους πέντε πόντους, κάπου στους τριάντα πρέπει να ήταν..
@karaflodaimwn: Η νίκη ήταν καθαρή, απλά αυτή η υπερβολική ανοχή των διαιτητών στο physical παιχνίδι δίνει πάτημα στους εκάστοτε αντιπάλους να διαμαρτύρονται, αφού κάτι τέτοιο δίνει ένα τεράστιο πλεονέκτημα στους Αμερικάνους.
Όσο για τον Ρούντυ, τα είχαμε πεί και παλαιότερα.. Η μεγάλη ευκαιρία ήταν πριν λίγα χρόνια.. Τώρα μάλλον είναι αργά..
26 Αυγούστου 2008 at 12:04 πμ
ΤVE και εγω Manager, αλλα, δυστυχως ή ευτυχως, μονο για τον τελικο! Να σου πω την αληθεια, λιγακι υπερβολικους τους βρηκα, χιλιες φορες καλυτεροι ομως…
Με εξαιρεση τον Ιωαννου, παντως, που παντοτε ηταν στο μειον στη συνειδηση μου, τα μπασκετικα “παιδια” της ΕΡΤ, παντοτε τα θεωρουσα ενα ή και περισσοτερα σκαλια πανω απο τους Βερνικους του ποδοσφαιρου (και λογω γνωσεων και λογω διαφαινομενου ηθους). Φετος, απο την αρχη της χρονιας, με απογοητευσαν αρκετα, με αποκορυφωμα τον τελικο κυπελλου, αλλα και μετεπειτα. Για τους Ολυμπιακους δε το συζηταω καν. Εξεφρασαν αποψεις που θα επρεπε να τις εχουν “βουτηξει” πολλες φορες πρωτα στο μυαλο…
26 Αυγούστου 2008 at 12:11 πμ
Η καλύτερη λύση είναι το mute ή η μετάδοση με φυσικό ήχο, χωρίς περιγραφή (όπως π.χ. στο http://www.eurovisionsports.tv/olympics/)
Το κακό είναι ότι όταν παίζει η Εθνική (σε οποιοδήποτε σπορ), ή αγωνίζεται κάποιος Έλληνας αθηλητής, πρέπει σώνει και καλά να νιώσουμε εθνικά υπερήφανοι, γι’αυτό και ακούμε όλα αυτά τα βατράχια.. Τουλάχιστον φέτος, επειδή έπρεπε να καλυφθούν όλα τα σπορ, γλυτώσαμε εκπομπές τύπου Vamos Eurobasket..
26 Αυγούστου 2008 at 12:23 πμ
Oχι βρε συ drazen! Αν μου ελειψε κατι σε αυτους τους Ολυμπιακους ηταν ο… Περπεριδης! Που θα δω εγω τωρα τον πατερα Φωτση να μιλαει για την Εθνικη???
26 Αυγούστου 2008 at 12:35 πμ
Μιας κι αμπελοφιλοσοφούμε… θεωρώ πως οι “1056 ώρες” της ΕΡΤ ήταν μια τεράστια μούφα. Γουστέρνω να βλέπω κι άλλα αγωνίσματα κι αθλήματα, αλλά θεωρώ απαράδεκτο πως από τις 18:00-01:00 που ένας “μέσος” πολίτης μπορεί να δει αγώνες, να έχει μόνο εκπομπές και κάτι σαν περίληψη αποκλειστικά ελληνικού ενδιαφέροντος + την περίληψη της ΕΒU. Κάποιες μαγνητοσκοπόησεις δε θα ήταν κακό. Αν θυμάστε, εξάλλου, το 2000 που δεν υπήρχε εθνική basket, την βγάλαμε μέσω περιλήψεων + ΝΒΑ team. Aυτά για όσους νομίζουν πως έχουμε “μασωνική” ΕΡΤ…
Κατά τα άλλα, λυπάμαι που ίσως να βλέπουμε τα τελευταία της Αργεντινής και που η Λιθουανία είναι μια ομάδα δίχως προπονητικό πλάνο (αλήθεια πότε διέθετε προπονητή αυτή η ομάδα; Στην Στοκχόλμη μόνο;)
Η Ισπανία λογικά του χρόνου αέρα πατέρα το χρυσό στη Πολωνία, όσο για Ελλάδα να περιμένουμε Κουφό;
Τέλος, ένα ευχαριστώ στο blog κι όλους τους χρήστες, μάγκες… έχετε κι απίστευτες γνώσεις και η όλη φάση μας είναι η πιο respect! Να ρίξω την ιδέα να αρχίσουμε να βλέπουμε μαζί τους αγώνες εντός έδρας;;;
26 Αυγούστου 2008 at 1:06 πμ
Απίστευτο παιχνίδι, που θύμιζε περισσότερο 24 παρά Lost στην διπλή μάχη των Ισπανών εναντίον της Team USA και του χρονόμετρου. (Μαγνητοσκοπημένο ίσως χάνει κάποια από την μαγεία.) Επιτέλους και δύο σωστά σχόλια από Σκουντή/Ιωάννου: “έκσταση” ο μεν, “διαστημικό μπάσκετ” ο δε. (Και να φανταστείς ότι δεν έπαιζε ο Μπουρούσης..)
Στα ίσια οι ενωμένοι Ισπανοί (που θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές), με πολύ τσαμπουκά, και παρόλα τα μειονεκτήματά τους. Όπως έγραψε και ένας φίλος, τα ψηλά κορμιά μέσα στην ρακέτα άλλαξαν το μομέντουμ. Πολύ γουστάρω τα βρώμικα σπρωξίματα του (τρομερού) Χιμένεθ και του Μουμπρού, το trash talking και τις επιθετικές διαμαρτυρίες στους διαιτητές για το τζούντο, αλλά και για τα ΝΒΑ βήματα, συν τις απεγνωσμένες κραυγές “φάουλ” του Παού Γκασόλ σε προσπαθειές του με δύο και τρεις πάνω του μέσα στην ρακέτα (ειδικά όταν δεν σφυρίζονταν). “Τρελές άμυνες” του Ναβάρρο στον Πολ. Σεληνιασμένος Φερνάντεθ, τρίποντα με την μεγαλύτερη δυνατή καμπύλη να βρίσκουν το κέντρο του στόχου (χαλαρά χρυσό στην τοξοβολία), ενώ το κάρφωμα στον Χάουαρντ έστειλε πολύ κόσμο αδιάβαστο. Τρελό γέλιο με μια μυστήρια reverse που προσπαθούσε να βγάλει από την αρχή ο Ρούμπιο, η οποία τελικά τον έβγαζε με συνοπτικές διαδικασίες μόνο του στο φάουλ με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί για άλλη μια φορά ο Κιντ (και) με φάουλ. Πάντως ο Κιντ μάλλον ζει μόνιμα σε σαλούν. Γραφικός και ο Κόμπε που μοίραζε χαμόγελα και αγκαλιές προσπαθώντας να μοιάσει στον Μ. Τζόρνταν. Ο πραγματικός Κόμπε Μπράιαντ μίλησε μέσα στο γήπεδο.. Επίσης πολύ μου άρεσε σε όλο του τουρνουά η προσύλωση και η συγκέντρωση των Αμερικάνων στις λεπτομέρειες, όπως το σπάσιμο των αμυντικών μπλόκ άουτ (σβούρες του Μπος γύρω από τα σώματα των αμυντικών στις βολές , τα συνεχή χωσίματα του Άντονυ κλπ), τα δικά τους μπλόκ άουτ βέβαια, ή η απόλυτη φραγή της base line αμυντικά. Γενικότερα η Team USA μας θύμισε πως παίζεται το μπάσκετ και το λέω αυτό παρότι δεν είμαι τόσο φανατικός οπαδός του up tempo. Το καλύτερο από όλα ήταν οι τάπες που έριξαν και έφαγαν οι Αμερικάνοι. Όπως λέει και το ρητό “άμα δεν φας τάπα δεν έχεις παίξει μπάσκετ”.
Αν δεν μου άρεσε κάτι είναι η γελοία παρουσία του Μπραζάουσκας που εμφανίστηκε σαν ένα παλαιάς κοπής κακό ψυχροπολεμικό ανέκδοτο.
26 Αυγούστου 2008 at 1:07 πμ
Τι μου θύμησες τώρα.. Ήταν Σεπτέμβρης, υπήρχε διαφορά ώρας, δεν υπήρχε Εθνική Ελλάδος και συν τοις άλλοις είχα και εξεταστική.. Ως μη γενόμενη ήταν αυτή η Ολυμπιάδα, το μόνο που θυμάμαι είναι ο ημιτελικός ΗΠΑ-Λιθουανία και το άστοχο τρίποντο του Σάρας στην εκπνοή.. Σε κάποια περίληψη πρέπει να το είχα πετύχει..
Η αποχώρηση του Κάρλος Χιμένεθ είναι τεράστια απώλεια για τους Ισπανούς, ενώ είχε βγεί και μια φήμη ότι αυτό θα είναι το τελευταίο καλοκαίρι του Γκασόλ με την Εθνική, οπότε αλλάζουν οι συσχετισμοί..
P.S.1 Πολωνία ή μήπως Ελλάδα; Προτείνω διοργάνωση σε Αμαλιάδα και Πύργο και φυσικά ττον μεγάλο ελικό στο Κλειστό Γυμναστήριο “Γεώργιος Βασιλακόπουλος”..
P.S.2 Είχαμε και την πρώτη συγκέντρωση σήμερα.. Κόντυνε και το μαλλί ο κυνηγός..
26 Αυγούστου 2008 at 1:15 πμ
Η εκπομπή Vamos Eurobasket όλα τα λεφτά και θα μπορούσε να βγει σε DVD στα περίπτερα.
26 Αυγούστου 2008 at 1:24 πμ
Για μένα όλα τα λεφτά στο τουρνουά ήταν το κάρφωμα του Ρούντυ στα μούτρα του Χάουαρντ..
26 Αυγούστου 2008 at 2:52 πμ
ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ ΓΤ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΑΝΤΙ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΣΕ BLOGS, ΑΠΛΑ ΣΤΕΛΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΩ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ BLOG ΑΥΤΟ. ΦΟΒΕΡΟ! ΕΥΣΤΟΧΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΕΥΣΤΟΧΑ ΣΧΟΛΙΑ Κ ΧΩΡΙΣ ΟΠΑΔΙΚΕΣ ΚΑΦΡΙΛΕΣ ΑΠ’ ΟΣΟ ΤΟ ΕΙΔΑ. RESPECT ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ Κ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.
ΣΠΥΡΟΣ Μ.
26 Αυγούστου 2008 at 9:33 πμ
Μας έχεις πετύχει σε χαλαρή φάση, γι’αυτό.. Όσο να΄ναι, στα play-off “ανάβουν” τα αίματα..
abelokipoi, μια καλή ιδέα θα ήταν τα επεισόδια του Vamos Eurobasket να κυκλοφορήσουν μαζί με τη Ραδιοτηλεόραση..
P.S. Τελικά για την αποτυχία του 2004 έφταιγε ο Μπιν Λάντεν..
26 Αυγούστου 2008 at 11:51 πμ
“Ο Σπανούλης, ο θεός?” Αν είναι ποτέ δυνατόν!! Ελπίζω να μην το έβλεπε το ματς ο Γκάλης, αν και προσωπικά πιστεύω ότι θεός είναι μόνο ο Γιακούμπ..
Συνεχίστε έτσι, είστε απίστευτοι..
26 Αυγούστου 2008 at 12:07 μμ
Πάντως με τόσα καλάθια που έβαλε ο παλαιάς κοπής δεύτερος ψηλός Ρέγιες στους USA σε 2 αγώνες απέναντι σε κοντό προσωπικό αντίπαλο, από τη μία ήταν ο μόνος (άντε, και ο Σκόλα…) που εξέθεσε το σχήμα με τους 4 Αμερικάνους περιφερειακούς και από την άλλη έδειξε και ποιος δικός μας θα έκανε θραύση απέναντί τους: Ντικούδης στο 4 με ψευτοπροσποίηση και δεξί μπάσιμο!
Υ.Γ. Πέρα από όλα τα άλλα, προχθες η Ισπανία έσωσε και τις επόμενες διοργανώσεις από την διαφαινόμενη αμερικανική υποβάθμιση.
26 Αυγούστου 2008 at 12:53 μμ
Καλη ιδεα για εντος εδρας μαζι. Αν και για καποιους απο εμας του εξωτερικου λιγο δυσκολο.
Ιδεα 2. Κανα μονο το Σεπτεμβριο? Αν και τελειως απροπονητοι θα ριξουμε γελιο.
Σε φυσικο ηχο ηταν τελεια η μεταδοση. Ακουγες και time out απο παγκους και καταλαβαινες οτι το κλιμα δεν ηταν το καλυτερο για Ελλαδα.
Ο Ντικουδης αποσυρθηκε γιατι το ειχε πιασει οτι θα τον κοψει ο κοουτς Γ.
ΥΓ Μετα απο πολλες παραινεσεις φιλου, γραφω με Ελληνικους χαρακτηρες (αν και παιρνει 2 φορες παραπανο ωρα)
ΥΓ2 Συγνωμη για ορθογραφικα λαθη, εχω να γραψω 14 χρονια Ελληνικα εγγραφα.
26 Αυγούστου 2008 at 1:02 μμ
Το 1992 η διαφορα ηταν μεγαλη συνεχεια. Δεν ηταν 5 ποντους προς το τελος.
Εχει παιξει πολυ ο μυθος οτι οι αμερικανοι το πηραν το 1992 χωρις ουτε ενα time out. Στον τελικο με Κροατια την 1η περιοδο περασαν μπροστα οι Κροατες με καρφωμα και οι αμερικανοι πηραν time out οπου η ατακα του προπονητη ηταν “We gotta play ball, did you think it was gonna be easy?”
27 Αυγούστου 2008 at 2:49 πμ
Για δειτε νταϊλίκια ο… “τυπαρας”…
27 Αυγούστου 2008 at 1:35 μμ
Και τα στατιστικά των 2 αγώνων ΗΠΑ-Ισπανίας όμως δείχνουν το πώς έμειναν οι Ισπανοί στο παιχνίδι, αλλά και για το πώς ΔΕΝ αντιμετώπισαν τακτικά διαφορετικά τα 2 ματς, παρά τη διαφορετική εξέλιξη:
Συγκεκριμένα οι Ισπανοί είχαν:
ΤΕΛΙΚΟΣ = 74 (57+17) ΣΟΥΤ (ευστοχία 39,4% με 52,6% στα 2π) + 28ΕΒ + 14Λ = 102 επιθέσεις (+15ΕΡ + 7κλεψ), όπου 2 ΕΒ = 1 επίθεση.
ΟΜΙΛΟΣ = 71 (43+28) ΣΟΥΤ (ευστοχία 51,4% με 51,2 στα 2π) +24 ΕΒ +28 Λ = 111 επιθέσεις (+14 ΕΡ +6 κλεψ).
Στον όμιλο είχαν περισσότερες επιθέσεις, αλλά στον τελικό σούταραν 14 παραπάνω δίποντα και το κλειδί φυσικά, έκαναν 14 λιγότερα (28-14) λάθη. Δηλαδή οι Ισπανοί έπαιξαν σε γενικές γραμμές ακόμα πιο γρήγορα στον όμιλο, αλλά στον τελικό τα λιγότερα λάθη και η συνακόλουθη ηρεμία τους επέτρεψαν να πλησιάσουν στη ρακέτα και αυτό, αυτόματα απέναντι σε αυτή την αμερικάνικη ομάδα, σήμαινε καλύτερα ποσοστά.
Για τους USA έχουμε:
ΤΕΛΙΚΟΣ = 65 (37+28) ΣΟΥΤ (ευστοχία 60% με 46,4% στα 3π) + 37 ΕΒ + 13 Λ = 96 επιθέσεις (+8 ΕΡ +10 κλεψ και 6 πόντοι από λάθη).
ΟΜΙΛΟΣ = 76 (51+25) ΣΟΥΤ (ευστοχία 57,9% με 48% στα 3π) + 24 ΕΒ + 16 Λ = 104 επιθέσεις (+8 ΕΡ +16 κλεψ και 26 πόντοι από λάθη).
Δηλαδή και εδώ λιγότερες επιθέσεις στον τελικό με ίδια λάθη, ίδια τρίποντα και επ. ριμπ., χωρίς διαφορές και στην ευστοχία, αλλά πεντακάθαρα με λιγότερα δίποντα από Ισπανικά λάθη.
Επομένως ούτε ο ρυθμός των δύο αγώνων δεν είχε ουσιαστικά καμία διαφορά, ούτε η Ισπανική άμυνα έπαιξε ρόλο, αλλά απλά ίσχυσε η κόντρα που καταλάβαμε από το πρώτο λεπτό της Ολυμπιάδας = αμερικάνικη άμυνα εναντίον επίθεσης άλλων, ή αλλιώς πες μου πόσα λάθη θα κάνεις να σου πω πόσους πόντους θα χάσεις… Σίγουρα όμως, παίζοντας στο ρυθμό που θέλουν οι Αμερικάνοι, τη μία θα χάσεις με 5 και την άλλη με 40 πόντους, ανάλογα τη συγκέντρωσή σου και την ρέντα σου…
Χαρακτηριστικό άλλωστε είναι ότι οι Ισπανοί είχαν μόλις 80 επιθέσεις με την Κροατία, 84 με εμάς και 94 με τη Λιθουανία.
Με την επισήμανση βέβαια ότι στον τελικό σε αρκετές περιπτώσεις η αμερικάνικη άμυνα δεν ήταν αυτή των προηγούμενων αγώνων ούτε σε ένταση, αλλά ούτε και σε συγκέντρωση.
27 Αυγούστου 2008 at 1:53 μμ
Είναι λιγάκι “υπερκινητικός” ο Σάρας, αυτό είναι γνωστό..
27 Αυγούστου 2008 at 3:07 μμ
Οκ, νίκησαν οι Αμερικανοί-και λοιπόν; Κάποτε είχαν σίγουρο το χρυσό με το που έφταναν στο γήπεδο, αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει…
Μετά από τρεις συνεχόμενες κραχτές αποτυχίες αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων:
1) να κάνουν σοβαρή προετοιμασία για εύλογο χρονικό διάστημα,
2) να ”διαβάσουν” τα συν/πλην των αντιπάλων τους,
3) να οργανώσουν με (υποτυπώδη, πάντως) συστήματα το παιχνίδι τους,
4) να παίξουν άμυνα.
Ενδιαφέρουσα παρατήρηση νομίζω είναι το ότι μάζεψαν σε αυτήν την ομάδα τούς καλύτερους (πλην Γκαρνέτ, Ντάνκαν-ταπεινή άποψη) που έχουν: ναι μεν σαν μονάδες συγκρίνονται με ελαχιστότατους παίχτες του ”υπόλοιπου κόσμου”, αλλά πίσω από αυτούς, τί υπάρχει; Το ΝΒΑ έχει φτωχύνει πολύ όσον αφορά το μπασκετικό βάθος γνώσεων του ”μέσου” επαγγελματία-σκεφτείτε μόνο τί παίχτες έπαιζαν στα 80′ς-90′ς και είτε χρησίμευαν ως ρολίστες, είτε δεν ακούμπαγαν την μπάλα για πολύ καιρό (ανάμεσά τους κ ο αγαπημένος μου παίχτης, ο Ντράζεν Πέτροβιτς-r.i.p.) ή και καθόλου! Εκείνοι οι παίχτες έρχονταν στην Ευρώπη και παθαίναμε την πλάκα μας, ομολογουμένως-συμβαίνει πια αυτό; Το έχουν κάνει σόου το παιχνίδι, εις βάρος του μπασκετικού επιπέδου που αναμφισβήτητα έχουν (κ αυτό φαίνεται στα κολλέγιά τους-άλλωστε αυτοί ανέδειξαν το μπάσκετ, ας μην ξεχνάμε).
Αλλά όταν οι Αμερικάνοι παίχτες μετά από ένα (ή και κανέναν) χρόνο στο κολλέγιο διαλέγουν τη δόξα, το χρήμα, τη διασημότητα κ όλα τα παρεπόμενα, τότε πώς θα κοντράρουν τους Ευρωπαίους που ξέρουν να δουλεύουν ομαδικά, με συστήματα, ισορροπημένα μεταξύ ταλέντου-σκληρής δουλειάς-τεχνικής-αγάπης για το παιχνίδι; Ούτε μια ζώνη δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν (φέτος κάτι έκαναν), ενώ και ως σουτέρ είναι λίγο πάνω από το μέτριο! Φυσικά υπερέχουν σε σωματικά προσόντα (δύναμη, ταχύτητα, αλτικότητα), αλλά πάντα από εδώ και πέρα θα πρέπει να κατεβάζουν τους 10-15 καλύτερους παίχτες τους, προκειμένου να μη βρίσκονται προ εκπλήξεων! Αλλιώς, μόνο οι φωτογραφίες και τα επιφωνήματα των θεατών θα μένουν στην ιστορία όταν οι Η.Π.Α. θα κατεβαίνουν στο γήπεδο και τίποτα άλλο!
Ήδη έχουν πάρει τα ”μηνύματα” από όλες τις ομάδες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αξιοσημείωτες ως παραδοσιακές/ανταγωνιστικές δυνάμεις: Αργεντινή, Σερβία, Ισπανία, Λιθουανία και (τελευταία αλλά όχι έσχατη, αφού την έχουν και θα την έχουν στο νου τους για καιρό ακόμη όπως οι ίδιοι λενε) Ελλάδα τους έχουν ”περιλάβει”-μήπως τελικά δεν είναι τόσο άτρωτοι και ”θεοί” (πλην της ομάδας του 1992, δεν το συζητώ) όσο νομίζαμε;
Προσωπικά, μού αρέσει πολύ το μπάσκετ, γιατί είναι ομαδικό παιχνίδι με κανόνες, εντυπωσιακό, καθηλωτικό, περίπλοκο, πολύμορφο και τελικά ιδιαίτερα όμορφο. Η Αμερική πολύ λίγες φορές τα τελευταία 10 χρόνια έχει αναδείξει όλα αυτά μαζί. Θελω να πω, εντάξει είναι η νο1 μπασκετική δύναμη κ ουδείς σοβαρός φίλαθλος το αμφισβητεί, όμως πέρα από σούπερ καρφώματα, εντυπωσιακές ανούσιες τριπλίτσες και alley-hoop τί άλλο έχουν να πουν; Το παιχνίδι δεν είναι μόνο θέαμα, αλλά και ουσία. Το να νομίζεις πως θα νικήσεις μόνο και μόνο επειδή πηδάς ψηλά, τρέχεις πιο γρήγορα από τον αντίπαλο ή τον εκτοπίζεις λόγω υπεροχής όγκου είναι πλέον πολύ ξεπερασμένο και παρωχημένο σαν ιδέα, γιατί το παιχνίδι εξελίσσεται. Μπράβο για τη (δίκαια, εννοείται) νίκη τους-αλλά μέχρι εκεί.
Τέλος, τρεις παρατηρήσεις:
1) Είχαν μεγάλη (”διπλωματική” θα έλεγα) ασυλία στα φάουλ-καιρό έχω να δω τόσο μεγάλη ανεκτικότητα απέναντι σε ομάδα! Αφού τους βολεύει αυτός ο τρόπος παιχνιδιού λόγω σωματοδομών, είχαν πλεονέκτημα.
2) Φρικώδη ασυλία στα βήματα! ΟΚ, υπάρχει διαφορά στους κανονισμούς, αλλά εδώ δεν είναι το ΝΒΑ, αλλά η FIBA. Ούτε τα μισά δεν τους σφύριζαν και από εκνευρισμό και μόνο, άλλαζα κανάλι-κάθε φορά. Για να το πω ευθέως, νομίζω ότι τους έσπρωξαν όσο χρειαζόταν, διότι έπρεπε να ξανακερδίσουν (ο μύθος της Ντριμ Τιμ συνοδεύεται με συμβόλαια, δημοτικότητα, εμπορικότητα κλπ).
3) Αληθεύει ότι κατεβαίνουν στους αγώνες υπό τον όρο να μην περάσουν από αντι-ντόπινγκ κοντρόλ; Και αν ναι, τότε οι υπόλοιπες ομάδες τί κάνουν σε αυτές τις διοργανώσεις;
4) Έχει ταλέντο κ πληρότητα η (αντιπαθητική, όσο να’ναι) Ισπανία, αλλά μονίμως κομπλεξική όταν πάει για το βήμα παραπάνω. Θα μπορούσε να τους ζορίσει ακόμη πιο πολύ, αδίκησε τον εαυτό της.
27 Αυγούστου 2008 at 3:38 μμ
@Vermillion: De diavasa katholou to post sou, einai terastio kai variemai na diavazw gia ton teliko Antipathitikoi1-Antipathitikoi2. De mporesa omws na min kollisw sto eikonidio pou xrisimopoieis
Kamia metagrafi? Tpt? Oristika me 13 paixtes? Ksypniste re yperoptes (Zots kai proedroi)
27 Αυγούστου 2008 at 5:16 μμ
Αρχικά, να συμπληρώσω για το ζήτημα τις προετοιμασίας και του scouting, τα περίφημα τριετή πλάνα του Κολάντζελο και την παρουσία του (γνώστη της Ευρωπαϊκής πραγματικότητας) Μάικ ΝτΆντόνι στο τεχνικό τιμ. Υπενθυμίζω επίσης ότι οι Λεμπρόν, Καρμέλο και Γουέιντ ήταν παρόντες και το 2006, αλλά και το 2004), ενώ οι Χάουαρντ, Μπος και Πολ ήταν επίσης παρόντες το 2006. Τι θέλω να πω; Απλά ότι, αν η διαφορά ήταν τόσο χαώδης, δεν θα έχτιζαν έναν κορμό παικτών, καθώς οποιαδήποτε 12αδα αξιόμαχων ΝΒΑερς θα αρκούσε για να πάρει το χρυσό. Όπως αποδείχθηκε π.χ. το 2002, δεν αρκεί πλέον..
Αυτό με τους 10-15 καλύτερους παίχτες σηκώνει συζήτηση.. Πάντως και η ομάδα που κατέβηκε το 1996 στην Ατλάντα ήταν μια μίξη των δυο πρώτων Dream Team..
Νομίζω ότι υπάρχει κάποιου είδους συμφωνία ώστε οι Αμερικάνοι να μην περνάνε από ελέγχους της WADA, χωρίς να είμαι και 100% σίγουρος.. Θυμάμαι ένα σκηνικό πριν από τέσσερα χρόνια στην Αθήνα, όπου κάποιο τηλεοπτικό συνεργείο είχε πάει σε μια προπόνηση των Αμερικανών και τους ρωτούσε σχετικά και αυτοί έκαναν τους Κινέζους..
Το έχουμε ξαναθίξει και παλαιότερα αυτό με τους κανονισμούς.. Από τη στιγμή που τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα και τα Ολυμπιακά τουρνουά μπάσκετ διεξάγονται με τους διεθνείς κανονισμούς του αθλήματος (δηλαδή τους κανονισμούς της FIBA) και με διαιτητές της FIBA (και όχι του ΝΒΑ) είναι κάπως αντιφατική η προστασία που πάντοτε έχουν και ειδικά στο physical game που τους δίνει τεράστιο πλεονέκτημα..
Πάντως, για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, η ανωτερότητα μιας ομάδας φαίνεται σε μια σειρά αγώνων και όχι σ΄ένα μεμονομένο παιχνίδι. Εικάζω ότι αν π.χ. έπαιζαν στις τρεις ή στις τέσσερις νίκες η εκάστοτε Team USA θα υπερισχoύσε εύκολα..
P.S. Oμολογώ ότι το είχα σχεδόν ξεχάσει ότι ο (πρόσφατα αποθανώντας) Κέβιν Ντάκγουορθ είχε έρθει εν έτει 1996 να δοκιμαστεί στον Παναθηναϊκό..
27 Αυγούστου 2008 at 8:54 μμ
Το 2004, όταν ο Ντάνκαν δήλωνε “FIBA sucks” δεν υπήρχε ο μύθος της Dream Team, τα συμβόλαια και η δημοτικότητα; Η άμυνα και τα συνεχόμενα κλεψίματα εντάσσονται στο θέαμα ή στην ουσία; Οι ζωνούλες που αφήνουν όλα τα τρίποντα ελεύθερα και οι εκατό λάθος πάσες τι ακριβώς αποδεικνύουν; Οι 20άρες και οι 30άρες στις καλύτερες ομάδες του κόσμου δε λένε τίποτα;
Και ακόμα πως γίνεται στο ΝΒΑ μόνο οι Αμερικάνοι να ντοπάρονται; Οι Ευρωπαίοι που παίζουν εκεί έχουν διαφορετική υποστήριξη ή ισχύει και για αυτούς στους αγώνες της FIBA ο όρος για τους μη ελέγχους ντόπινγκ;
Οι Μπατίστ, Νίκολας, Λάνγκτον, Γκριρ, Χόλντεν, Μπαστόν, Στόουνρουκ και δεκάδες άλλοι άγραφοι στο ΝΒΑ Αμερικάνοι που κάνουν σούπερ καριέρα στην Ευρώπη (αλλά και πρόσφατα ο μέτριος εκεί Ντελφίνο) τι μας αποδεικνύουν; Και τέλος μήπως όλοι αυτοί οι μεγάλοι Ευρωπαίοι παίκτες του παρελθόντος δεν ήταν και τόσο μεγάλοι όσο νομίζαμε και αυτό έκανε όλους τους Αμερικάνους που μπορούσαν να καρφώσουν να μοιάζουν ημίθεοι;
Η λογική λέει ότι το παγκόσμιο μπάσκετ έχει προοδεύσει απίστευτα ακριβώς λόγω της απήχησης του ΝΒΑ και κυρίως της απίστευτης έκρηξης των χρόνων του Τζόρνταν. Λυπάμαι, αλλά χωρίς αυτό θα μας είχε πνίξει όλους η χούντα του ποδοσφαίρου.
27 Αυγούστου 2008 at 9:04 μμ
Παιδιά μην φοβάστε, με Ιωαννίδη στον πάγκο θα κάνουμε θαύματα:
ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ: “Για σκεφτείτε λοιπόν με υπουργό-προπονητή στον πάγκο της, τι θαύματα θα κάνει αυτή η ομάδα… Είσαι, Γιάννη, να πάρεις τη ρεβάνς;”
Ντράζεν θα κοιμηθείς το βράδι;!!!
28 Αυγούστου 2008 at 1:57 πμ
Παιδια, διαβαζω τα σχολια σας και εχω να πω το εξης: Ο Μέλο πανω απ ολα…
28 Αυγούστου 2008 at 2:00 πμ
Respect στον Μπακι! Πολυ σωστα λογια. Και εδω εγκειται και αυτο που λεγαμε σε προηγουμενα σχολια περι εκγυμνασης των αθλητων…
milicevic δαγκωσε τη γλωσσα σου ή μαλλον… το χερι σου αγορι μου που θα γυρισει ο Ιωαννιδης! Απο τον ενα καρκινο στον αλλο????
28 Αυγούστου 2008 at 2:39 πμ
Καθησα και διαβασα με προσοχη το αρθρο του Συριγου, παντως, και με εξαιρεση την πρωτη παραγραφο και το υστερογραφο (και ασχετα με τα οποια δικα του κινητρα) νομιζω δεν ειχε καθολου λαθος σε αυτα που εγραψε.. Αξιζει τον κοπο. Διαβαστε το…
28 Αυγούστου 2008 at 5:43 μμ
Δεν μας βάζεις κανένα λινκ για να μην τρέχουμε τώρα σε άσχετα σάιτ?
Vermillion, αν οι Αμερικάνοι δεν παιρνούν καθόλου από έλεγχο ντόπινγκ και καμία ομάδα (ή δημοσιογράφος, παράγοντας κλπ) δεν έχει πάρει δημόσια θέση, τότε κάτι βρωμάει γενικώς και αορίστως…πάντως η Team USA στον τελικό μου φάνηκε κάπως κουρασμένη σε σχέση με άλλα παιχνίδια της. Μπορεί να κάνω και λάθος.
Επηρεασμένος επέστρεψε ο Σάρας.
28 Αυγούστου 2008 at 7:02 μμ
η Αμερικανικη ομαδα περναει αντι-ντοπινγκ ελεγχους οπως ολες οι ομαδες που συμμετεχουν. Μην μασαμε πια αυτη την καραμελα/βλακεια που καποιος εφηβρε προ αλισμονηστου χρονου!!!
Μπακι δεν καταλαβαινω που το πας με το NBA.
Μα το καρφωμα σου αρεσει στο μπασκετ τοσο πολυ?
ΝΒΑ = Πρωτιστα αθλητικοι παικτες και μετα ταλεντο.
ΦΙΒΑ = Πρωτιστα ταλεντο και μετα αθλητικοι παικτες.
Η αμερικανικη ομαδα με καθαρα 50% περισοτερο αθλητικους παικτες και με οτι καλυτερο εχει να επιδειξει σαν ταλεντο φτανει να πηγαινει παιχνιδια στον ποντο με ομαδες ΦΙΒΑ.
Εμενα αυτο μου λεει οτι οι της ΦΙΒΑ εχουν καλυτερο ταλεντο και γνωριζουν απταιστα τα βασικα του μπασκετ.
Αυτο το υποστηριζουν και οι αμερικανοι γνωστες του αθληματος, οι οποιοι συνεχως κραζουν το συστημα του Draft το οποιο επιτρεπει πια παιχτες 18 χρονων να πηγαινουν απο το γυμνασιο στο ΝΒΑ.
Το αν ο James δεν ηξερε να αντιμετωπησει το pick and roll, το αποδυδουν στο οτι δεν περασε απο κολεγιο και δεν ειχε την καταληλη μπασκετικη παιδια.
28 Αυγούστου 2008 at 7:21 μμ
abelokipoi, τσέκαρε το νέο post για το “επίμαχο” link..
Σχετικά με το ντόπινγκ, σύμφωνα με σχετικό άρθρο του Παπαδογιάννη: “διεξάγονται προγραμματισμένοι έλεγχοι για σωρεία απαγορευμένων ουσιών με κοινή ευθύνη των ομάδων, του ΝΒΑ και της ένωσης των παικτών. Η ανάλυση γίνεται σε ανεξάρτητο εργαστήριο. Επιπρόσθετα, οι αθλητές ελέγχονται αιφνιδιαστικά μέχρι και 4 φορές το χρόνο από τους «ιπτάμενους γιατρούς» της USADA”.
Η αίσθησή μου είναι ότι περισσότερο τους απασχολούν τα ναρκωτικά, παρά τα αναβολικά, αφού οι σχετικές ποινές (10 αγωνιστικές) σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο (π.χ. διετής τιμωρία για στεροειδή) είναι ψιλοαστείες..
Το γεγονός ότι δεν δέχονται τη WADA, αλλά την USADA (το αντίστοιχο ΕΣΚΑΝ) μπορεί να ερμηνευτεί διττά. Π.χ. στη χώρα μας το ΕΣΚΑΝ έβγαζε “καθαρούς” τους αθλητές, γιατί πολύ απλά το εργαστήριο στο ΟΑΚΑ δεν μπορούσε ν’ανιχνεύσει την Μ3, σε αντίθεση π.χ. με το εργαστήριο της Κολωνίας. Από την άλλη, υπάρχουν παραδείγματα αθλητών στίβου στις ΗΠΑ, οι οποίοι βρέθηκαν θετικοί στα trials από την USADA και δεν τους άφησαν να κατέβουν στους Ολυμπιακούς (έπαιξε το γνωστό κόλπο του “τραυματία”). Ειδικά μετά το σκάνδαλο της Balco, δείχνουν να έχουν ψιλοζορίσει τα πράγματα στις ΗΠΑ. Τρέχα γύρευε κοινώς..
Σε αντίστοιχη συζήτηση στο basketforum.gr, οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι υπάρχει συμφωνία του ΝΒΑ με τη ΔΟΕ, ώστε να μην γίνεται έλεγχος στους ΝΒΑερς. Γίνεται λόγος και για ένα περιστατικό στην Κρήτη το 2004, όπου όταν πήγε να ελέγξει η WADA την team USA, έγινε τηλεφώνημα για τρομοκρατική επιθεση.. Κάτι τηλεφωνήματα για βόμβα(!!) στο σχολείο, προκειμένου να χάσουμε μάθημα μου θυμίζει αυτό..
P.S. Πάντως, στην επίσημη κατάταξη της FIBA οι Αμερικάνοι είναι 2οι..
28 Αυγούστου 2008 at 9:01 μμ
Δεν αμφισβήτησε κανείς ότι διαχρονικά οι Η.Π.Α. είναι η κορυφαία μπασκετική χώρα.
Ακόμη και είκοσι χρόνια να περνούσαν χωρίς χρυσό μετάλλιο, το ίδιο θα ίσχυε!
Απλά πλέον δεν μπορούν να σνομπάρουν τους υπόλοιπους όπως κάποτε. Το σκάουτινγκ, αλλά και το ίδιο το παιχνίδι έχουν εξελιχθεί τόσο που αυτό μοιάζει δύσκολο ως αδύνατο.
Επόμενο ήταν να μάθουν να τους αντιμετωπίζουν οι Ευρωπαίοι, πέρα από το αρχικό ”δέος” που υπήρξε τα 5-6 πρώτα χρόνια εμφάνισης των Ντριμ Τιμ. Εξάλλου, οι παίχτες των τότε ομάδων ξέρανε πολύ καλά το μπάσκετ ΩΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. Είχαν μπασκετική παιδεία.
Ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι η φύση του αθλήματος τέτοια που τα φυσικά προσόντα παίζουν μεγάλο ρόλο (στο ποδόσφαιρο ας πούμε αυτό συμβαίνει σε σημαντικά μικρότερο βαθμό). Και εκεί υπερέχουν οι Αμερικάνοι. Οι εποχές του one man show (τουλάχιστον στην Ευρώπη) έχουν προ πολλού περάσει-τί πιο προφανές από αυτό; Πρέπει να είναι ΟΜΑΔΕΣ για να μπορούν να νικήσουν και όχι θίασοι.
Τα αμυντικά συστήματα, το αργό τέμπο και τα τρίποντα είναι μέρος του παιχνιδιού! Ο καθένας παίζει όπως μπορεί, ανάλογα το υλικό κ τις αντικειμενικές του δυνατότητες, αλλιώς ούτε η Λιμόζ, ούτε ο ΟΣΦΠ του Ιωαννίδη, ούτε ο ΠΑΟ του Ομπράντοβιτς θα έπρεπε να υφίστανται-Θα κέρδιζαν μόνο οι Αμερικάνοι, άντε κ οι Λιθουανοί στην καλύτερη.
Το ΝΒΑ είναι η ”ατμομηχανή” του παγκοσμίου μπάσκετ και πολύς κόσμος καταπιάστηκε με το άθλημα ακριβώς λόγω αυτού, δεν διαφωνώ καθόλου.
Μια άλλη διάσταση περί ”χούντας” θα μπορούσε να είναι η εξής: οι σχετικά λίγοι που ασχολούνται με το μπάσκετ είναι ως επί το πλείστον γνώστες του παιχνιδιού σε βάθος-ξέρουν τί βλέπουν και μπορούν να σ’το εξηγήσουν όταν τους κουβεντιάζεις,ξέρουν τί γίνεται μές το παρκέ, ξέρουν γιατί τους αρέσει κ είναι πιστοί φίλοι του αθλήματος… Μπορεί να ακούγεται λίγο ελιτίστικο, αλλά μήπως είναι έτσι καλύτερα; Θυμίζω ότι στα 90′ς με το μπάσκετ ασχολούνταν ”η Σάρα και η Μάρα”, η τηλεόραση έδειχνε μπάσκετ 100 ώρες την εβδομάδα κ τα λεφτά που έπεφταν ήταν πολλά, πράγμα θετικό μεν, αλλά καθόλου αντιπροσωπευτικό σε επίπεδο αγοράς κ δημοτικότητας, με αποτέλεσμα ο πολύς κόσμος να μπουχτίσει… για να μην αναφέρω και τον υπέρμετρο (δανεικό εκ ποδοσφαίρου) φανατισμό… Μην ξεχνάμε ότι το μπάσκετ πέρασε έκτοτε μια 5ετία (τουλάχιστον) κάμψης μέχρι να ”ισορροπήσει” ξανά. Ισως ακριβώς επειδή υπάρχουν ικανοί και γνώστες μπασκετικοι ”μασώνοι” το άθλημα κρατάει ένα καλό επίπεδο.
(ναι, οι Αμερικανοι είναι 2οι γιατί παίζει ένα περίεργο σύστημα βαθμολόγησης με τις θέσεις κατάταξης κάθε χώρας στα 2-3 τελευταία ηπειρωτικά, παγκόσμια κ ολυμπιακά τουρνουά σε συνδυασμό με την ηπειρωτική δυναμικότητα και όχι ο απολογισμός των νικών.)