Σχόλια στο Σαν σήμερα… http://doubleteam.gr/2008/04/11/paris96/ Παγίδες στις γωνίες... Thu, 31 May 2012 05:58:22 +0000 hourly 1 http://wordpress.com/ Από: kostas13 http://doubleteam.gr/2008/04/11/paris96/#comment-2357 Tue, 15 Apr 2008 12:29:32 +0000 http://doubleteam.wordpress.com/?p=941#comment-2357 Mpaki an kai exeis “postarei” edw kai dyo meres, twra to diavasa. Eimai sti douleia, exw anatrixiasei kai den prokeitai na doulepsw allo simera. Oxi gia to taksidi sto xrono pou me paei 12 xronia pisw, oso gia to oti gia mena o “Stojan” eixe “fygei” mia mera prin ton teliko

]]> Από: ΜΠΑΚΙ ΜΠΛΑΙΧΕΡΤ http://doubleteam.gr/2008/04/11/paris96/#comment-2341 Sun, 13 Apr 2008 20:43:24 +0000 http://doubleteam.wordpress.com/?p=941#comment-2341 Ας πω και εγώ, τώρα που ανέβηκε νέο post, τι θυμάμαι από εκείνη την ημέρα.
Τηλεόραση, σπίτι, κάποιοι άλλοι κι εσύ δίπλα δίπλα, ο αδελφός σου να κοροιδεύει το μπάσκετ και αν και φανατικός Παναθηναικός να ειρωνεύεται συνέχεια τους παίκτες, αγωνία για τους πόντους του Ντομινίκ αλλά και για την κούραση του Γιαννάκη, θαυμασμό για την τακτική του Μπόζα (πως μπορείς και κερδίζεις εύκολα αυτό το παιχνίδι;) και ξαφνικά όλο μαύρο. Γλιστράει (όχι αυτός θεέ μου), “δεν το πιστεύω” από δίπλα, και ξαφνικά σε δεύτερο πλάνο ο Στόγιαν να έρχεται από το πουθενά (μετά να μην μπορείς να θυμηθείς αν τον είχες δει ή απλά το φαντάζεσαι), να πηδάει πάνω από τον Κόρφα (όπως ο Μπάστερ Κίτον σε εκείνη την ταινία που πρέπει να παντρευτεί και έχει αργήσει και κατεβαίνει την πλευρά του λόφου μέσα σε κατολίσθηση που ο ίδιος έχει προκαλέσει και πηδά πάνω από τους τεράστιους βράχους που κυλούν στην πλαγιά), να τεντώνει (ο Στόγιαν) το τεράστιο κορμί του (και να τεντωνόμαστε και όλοι εμείς στο σπίτι μαζί του, λες και μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε να φθάσει λίγο πιο ψηλά), να κόβει τη μπάλα (κι εσύ ακόμα και εκείνη τη στιγμή, αιώνιος looser, να σκέφθεσαι για μία στιγμή “τι να ένιωσε ο Μοντέρο”) και στο σπίτι να γίνεται χαμός και πιο πολύ από όλους να φωνάζει ο αδελφός σου και ο Γιαννάκης (τι σκέφτεσαι όταν σου κλέβουν την μπάλα και μέχρι να πέσεις στο έδαφος;) να κοιτάζει τον διαιτητή και εσύ να θέλεις να του πεις “παίξε άμυνα, άμυνα” και ο Γκαλιλέα να γλιστράει, ο Ντομινίκ να σηκώνει τις γροθιές του προς την κερκίδα και εσύ να βγαίνεις στο μπαλκόνι μόνο και μόνο για να αναπνεύσεις και να βγάλεις μία άναρθρη κραυγή και από κάτω στο μαγαζί να γίνεται χαμός και εσύ να σκέφθεσαι ότι δεν πρέπει να κλάψεις, γιατί όταν έκλαψες στο Τελ Αβίβ για τον Γκάλη και το πεπρωμένο του είπες στον εαυτό σου ότι “δεν θα ξανακλάψω ποτέ για το μπάσκετ”, “δεν θα ξανακλάψω ποτέ για το μπάσκετ”, “δεν θα ξανακλάψω ποτέ για το μπάσκετ”, και τώρα να παίρνεις μόνο βαθιές αναπνοές και να σκέφτεσαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι και η ευτυχία, μία βαθιά αναπνοή και ένας στεναγμός ανακούφισης και η σκέψη ότι το Σάββατο στον αγώνα μπορεί να σου κλέψουν κι εσένα τη μπάλα και ότι πέφτοντας κάτω να κοιτάζεις πίσω και να αναρωτιέσαι “Υπάρχει ένας Στόγιαν για όλους μας;” και εκείνη τη στιγμή να είσαι σίγουρος ότι ναι, πρέπει να υπάρχει ένας Στόγιαν για όλους μας και ότι κι αν κάνουμε στη ζωή μας πάντα μπορεί (μόλις γυρίσουμε το κεφάλι μας από την άρρωστη ανάγκη να δούμε την καταστροφή μας) να δούμε τη σωτηρία μπροστά μας και την εξιλέωση για όλες μας τις αμαρτίες.

Υ.Γ. Σε κάποιους από όσους ήταν μαζί σου εκείνη τη στιγμή που δεν είναι πια δίπλα σου και δεν θα ξαναείναι ποτέ πια δίπλα σου χωρίς εσύ θα νιώθεις ικανός να συνεχίσεις χωρίς αυτούς και σε κάνουν να θες να φωνάξεις και πάλι “Στόγιαν που είσαι;”.

]]> Από: scire10 http://doubleteam.gr/2008/04/11/paris96/#comment-2337 Sat, 12 Apr 2008 08:44:17 +0000 http://doubleteam.wordpress.com/?p=941#comment-2337 Έννοια σου και δεν έχω ξεχάσει τίποτα. Απλά δεν τα αναφέρω όλα για να μην κουράσω.

Για παράδειγμα, Θάνο, δεν έχω ξεχάσει κάτι αγριοκάτσικα που σκαρφάλωναν στα βράχια για να μπουν από το το τέλος στον Ιντιάνα Τζόουνς και να αποφύγουν την ουρά. Με αποτέλεσμα να καταλάβουν οι Ισπανίδες με τι κάφρους έχουν να κάνουν και να την κοπανήσουν. “Άστες ρε, θα βρούμε άλλες”, έτσι Θάνο;

]]> Από: thanos http://doubleteam.gr/2008/04/11/paris96/#comment-2335 Sat, 12 Apr 2008 08:26:04 +0000 http://doubleteam.wordpress.com/?p=941#comment-2335 Φίλε Scire10 ξέχασες το σημαντικότερο. Το πρόβλημα με το φιλμ στην φωτογραφική μηχανή. Απίστευτο!!

Επικές στιγμές και στο αεροπλάνο του γυρισμού με τα πειράγματα στις αεροσυνοδούς και τον τρελό Κύπριο φοιτητή από το πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης που δεν σταμάτησε να τραγουδά σε 3,5 ώρες πτήσης από το πίσω κάθισμα.

Τέσσερις μέρες στο Παρίσι, με συνολικό ύπνο λιγότερο από 12 ώρες. Αλλά τελικά το ΠΗΡΑΜΕ ΡΕΕ!!!

]]> Από: isthispleasure http://doubleteam.gr/2008/04/11/paris96/#comment-2334 Sat, 12 Apr 2008 02:10:02 +0000 http://doubleteam.wordpress.com/?p=941#comment-2334 Και εγώ θυμάμαι ότι έβλεπα το ματς από την τηλεόραση (μεγάλη Τετάρτη ήταν κιόλας) και στα τελευταία λεπτά που είχε στραβώσει και φαινόταν ότι θα γίνει η μαλακία (που τελικά ελέω Στόγιαν δεν έγινε), μου είχε χαλάσει τελείως η διάθεση. Όταν δε γλύστρισε ο Γιαννάκης και έφυγαν στον αιφνιδιασμό πίστεψα ότι πάει χάσαμε και ξενέρωσα τόσο που ακόμα και αφού είχαμε κερδίσει για αρκετή ώρα είχα μείνει με τα ανάμεικτα συναισθήματα που έχεις όταν έχεις χάσει ενα μάτς. Απίστευτο πραγματικά αυτό που είχε γίνει.
Μιας και μιλάμε για 3άρια κιόλας, τι είχε κάνει το 3άρι Ντομινίκ στο φάιναλ-φορ (το φάιναλ-φορ του ροκφόρ) εκείνο..

]]> Από: drazen93 http://doubleteam.gr/2008/04/11/paris96/#comment-2333 Fri, 11 Apr 2008 23:59:17 +0000 http://doubleteam.wordpress.com/?p=941#comment-2333 Τα δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν από τη γλύστρα του Γιαννάκη μέρι την τάπα του Στόγιαν μου φάνηκαν αιώνας. Πέρασε στιγμιαία μπροστά από τα μάτια μου ένα flash από εικόνες και ενώ από μέσα μου έλεγα “δεν γίνεται ρε π#$%@η μου να χάσουμε”. Αξέχαστες στιγμές.. Έτεινε να γίνει “καταραμένο” το Ευρωπαϊκό, αλλά έκτοτε πήραμε άλλα τρία..

Οι ιστορίες που μου έχουν διηγηθεί ο scire και ο Θάνος με τον Πάνο από τους Cockneys (ναι, αυτόν που είναι τώρα στο ΤΗΛΕΑΣΤΥ..) στη Disneyland, τον αυτοσχέδιο αγώνα ράγκμπι, τα καφριλίκια στο ξενοδοχείο κλπ. κλπ. είναι απερίγραπτες.. Η συνάντηση με τον Αρλάουσκας την ενδιάμεση ημέρα των αγώνων και η αποθέωση που γνώρισε ήταν κάτι το απίστευτο..

P.S. Με τον scire ούτε που γνωριζόμασταν τότε..

]]>