Αυτό ήταν λοιπόν… Το ταξίδι του Παναθηναϊκού στο ΝΒΑ έλαβε τέλος… Κρίμα, πάνω που είχαμε αρχίσει να συνηθίζουμε όλοι (εμείς τα ξενύχτια και ο Παναθηναϊκός το παιχνίδι στην άλλη άκρη της γης…)
Στο δεύτερο παιχνίδι του, ο Παναθηναϊκός ήταν σαφώς πιο …προσαρμοσμένος στον Aμερικάνικο τρόπο παιχνιδιού και 
γενικά είχε αξιοπρεπή παρουσία. Εντάξει, έχασε και μάλιστα άνετα, όπως μαρτυρά το 113-91, αλλά έδειξε να είναι πιο μέσα στο παιχνίδι. Δεν κρύβω ότι μου πέρασε από το μυαλό πως αν είχε ακόμα δύο παιχνίδια στο ΝΒΑ με λιγότερο δυνατούς αντιπάλους (τύπου Grizzlies ή Raptors για παράδειγμα) και προσάρμοζε λίγο παραπάνω το παιχνίδι του στο στυλ του ΝΒΑ, θα μπορούσε να διεκδικήσει ακόμα και νίκη. Ένα μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού σε αυτούς τους δύο αγώνες, όπως επισημάνθηκε από όλους, ήταν η αδυναμία του να ακολουθήσει τους κανονισμούς του ΝΒΑ. Αλλά φυσικά δεν ήταν μόνο αυτό… Κατ’εμέ το κυριότερο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο Παναθηναϊκός ήταν η άμυνα στα 7,25. Μην ξεχνάμε ότι το παιχνίδι του Παναθηναϊκού βασίζεται πολύ στις αλληλοβοήθειες, με ιδιαίτερη έμφαση στα hedge out του Μπατίστ. Γι’αυτό το είδος άμυνας, βολεύει όσο το δυνατόν μικρότερος χώρος.
Στην Ευρώπη η γραμμή βάσης (γνωστή και ως ”βασική γραμμή” όπως αποκαλείται λανθασμένα) έχει μήκος 15m οπότε το box άμυνας (που σχηματίζεται από αυτή και την κορυφή του τριπόντου) έχει συνολικό εμβαδόν 15X6,25 = 93,75 τετραγωνικά μέτρα. Στο ΝΒΑ αντίστοιχα η γραμμή βάσης έχει μήκος περίπου 15,5m και το box άμυνας έχει εμβαδόν 15,5Χ7,25 = 112,4 τετραγωνικά μέτρα. Οπότε, σε κάθε άμυνα οι παίχτες του Παναθηναϊκού καλούνται να καλύψουν συνολικά 18,65 περισσότερα τετραγωνικά μέτρα, νούμερο αρκετό για να βγάλει εκτός ισορροπίας την αμυντική λειτουργία.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην επιθετική λειτουργία. Οι ψηλοί στα p’n'r πρέπει να κάνουν τουλάχιστον ένα βήμα παραπάνω για να φτάσουν σε καλή θέση στο low post, με αποτέλεσμα να μην γίνεται γρήγορα η κίνηση ενώ και οι κοντοί είναι αρκετά αργοί για να παίξουν στο ένας εναντίων ενός τα γκαρντ των Αμερικάνων, εξ’ου το μπλοκάρισμα.
Συμπέρασμα: Δεν μπορείς να προσαρμόσεις τον Ευρωπαϊκό τρόπο παιχνιδιού στα Αμερικανικά δεδομένα, είσαι χαμένος από χέρι…
14 Οκτωβρίου 2007 at 2:18 μμ
Ρε scire, καλα ολα αυτα που λες και έτσι είναι. Όμως υπάρχει κανείς που να πιστευει ότι αν αυτά τα δύο παιχνίδια γίνονταν στο ΟΑΚΑ, με 20.000 λαό και μεικτούς έστω κανονισμους, υπήρχε περίπτωση να χάσει ο ΠΑΟ? Ειδικά αν τα παιχνίδια διακύβευαν κατι, πιστεύω ότι θα μπορούσαμε πολύ άνετα να κερδίσουμε. Δηλαδή αν ας πουμε κρίνοταν ο τίτλος του Παγκόσμιου Πρωταθλητη, 20.000 κόσμος “έβριζαν” τους Spurs και διαιτητής ήταν ο Λάρυ, δεν χάναμε όσο κι αν φωνάζει ο Μαγουλάς ότι υπάρχει ψαλίδα κλπ.
14 Οκτωβρίου 2007 at 2:34 μμ
DrJ με Λάρυ και Τόμμυ ακόμα και εκεί θα κερδίζαμε
Στο ΟΑΚΑ, με μικτούς κανονισμούς και τρίποντο στα 6.25 πιστεύω θα είχε ο Παναθηναϊκός την δυνατότητα να χτυπήσει το παιχνίδι. Δε μπορώ να πω ότι θα κερδίζαμε σίγουρα όμως, μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τους πρωταθλητές του ΝΒΑ (Σπερς) και μια ομάδα που πάει για πρωτάθλημα (Ρόκετς).
Δεν είναι τυχαίες ομάδες…
14 Οκτωβρίου 2007 at 2:56 μμ
Προσωπικά, δεν ξέρω αν θα κερδίζαμε τους Spurs, διότι πιστεύω ότι η συγκεκριμένη ομάδα μπορεί ν’αναταπεξέλθει εξίσου αποτελεσματικά και στον Ευρωπαϊκό τρόπο παιχνιδιού. Πάντως, ότι θα ήταν ένα τελείως διαφορετικό παιχνίδι από το χθεσινό, αυτό είναι σίγουρο.
Έκτός από την άμυνα που σωστά ανέφερε ο scire, μεγάλο πρόβλημα είναι και η επίθεση από τα 7,25. Οι παίκτες των ομάδων του ΝΒΑ έχοντας συνηθίσει να σουτάρουν από μεγαλύτερες αποστάσεις, ευστοχούν με σαφώς μεγαλύτερη ευκολία από μακρυά (κατά το κοινώς λεγόμενο: “τα έχουν” τα μακρυνά σουτ, βλ. Brent Barry). Επιπλέον, παίζοντας 48 λεπτά, οι ομάδες του ΝΒΑ υπερτερούν σε μεγάλο βαθμό στον τομέα της αντοχής, ενώ και το βάθος του πάγκου είναι μεγαλύτερο.
Σε ότι αφορά την συγκεκριμένη περιοδεία, αυτό που είχα αναφέρει στo προχθεσινό post (“Όταν ασχολείσαι με κάτι, καλό είναι να το κάνεις σωστά, αλλιώς καλύτερα να μην το κάνεις καθόλου”) με καλύπτει πλήρως..
Αν τεθεί ξανά θέμα αγώνων στις ΗΠΑ, ας προετοιμαστούμε σε συνθήκες ΝΒΑ για καμμιά δεκαριά ημέρες και μετά να πάμε να παίξουμε. Εδώ μέχρι και τον Ζαβλανό τους στείλαμε, για να τους δώσει συμβουλές για το πως σφυρίζουν οι διεθνείς διαιτητές.. Ας έρθει λοιπόν κάποιος εκ των σφυρίχτρων του ΝΒΑ στα μέρη μας για σεμινάρια, να το συζητήσουμε..
15 Οκτωβρίου 2007 at 1:04 πμ
Να σας πω πως το βλέπω εγώ… Είναι ένα άθλημα το μπάσκετ, κι ένα άλλο το ΝΒΑ. Το κανονικό μπασκετ όπως το παίζουν σε όλο τον κόσμο και στην Αμερική π.χ NCAA), είναι το ομαδικό παιχνίδι που μας αρέσει να βλέπουμε με την τακτική, τα συστήματα, την έξυπνη πάσα, το ελεύθερο σουτ κλπ. Αντίθετα το ΝΒΑ είναι ένα άλλο άθλημα, που μοιαζει με μπάσκετ και μάλιστα πολύ, αλλά δεν είναι.. Οι κανονισμοί του, ισχύουν μόνο σ’αυτη τη λίγκα και πουθενα αλλού και οπως θα έχετε ενδεχομένως υποψιαστει, δεν ευνοούν το ομαδικό παιχνίδι σε άμυνα και επίθεση, αλλά αντιθέτως προωθούν την ατομική προσπάθεια, το ένας εναντίον ενός κλπ.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργούνται αθλητές με μεγάλα σωματικά προσόντα που μπορούν να καρφώνουν, να πηδάνε ψηλά, να τρέχουν γρήγορα. Αντίθετα, υστερούν σε θέματα τεχνικής και τακτικής.
Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα. Και προσωπικά προτιμώ το παιχνίδι να είναι περισσότερο “εγκεφαλικό”, και να θυμίζει ένα παιχνίδι σκακι, παρά να έχει μια μορφή πάλης όπου υπάρχουν αθλητές που κυνηγουν μια μπάλα. Επομένως, είναι γνώμη μου, ότι επειδή το πνεύμα υπερισχύει του σώματος, με κανονισμούς μπάσκετ, ο Παναθηναικός είναι σε θέση να κερδίζει οποιαδήποτε ομάδα ΝΒΑ.
Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθω, όταν λέω Παναθηναικός, εννοώ οποιαδήποτε ομαδα αντιπροσωπεύει τις αρχές που περιέγραψα
15 Οκτωβρίου 2007 at 1:27 μμ
Για τους κανονισμούς το έχουμε επισημάνει και επαυξάνουμε. Απλά να προσθέσω ότι ευνοούν και την επίθεση (και κατά συνέπεια το θέαμα) εις βάρος της άμυνας. Είναι πολύ δύσκολο να παίξει μια Ευρωπαϊκή ομάδα την άμυνα που παίζει στην Ευρώπη (hand checking, 3 second rule κλπ.), με αποτέλεσμα τα παιχνίδια να πηγαίνουν ως επί το πλείστον σε υψηλά σκορ, όπου οι ομάδες του ΝΒΑ υπερτερούν σημαντικά, λόγω:
- σωματικών προσόντων στο “ένας εναντίον ενός”
- εξοικείωσης από τα 7,25 (και από μακρυνή απόσταση γενικότερα)
- αντοχής στα 48 λεπτά (συνήθως τα ματς ανοίγουν προς το τέλος της τρίτης περιόδου του 48λεπτου, δηλαδή προς το τέλος του 40λεπτου)
- βάθους πάγκου
Επιπλέον, έδωσες μια καλή ασίστ (αλα Γιασικεβίτσιους) για να τεθεί προς συζήτηση το θέμα:
Ποιοί από τους υπάρχοντες παίκτες του Παναθηναϊκού θα μπορούσαν να σταθούν σε κάποια ομάδα του ΝΒΑ (δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα ομάδα κορυφής όπως το San Antonio), είτε παίζοντας μερικά λεπτά, είτε έχοντας σημαντικότερο ρόλο..
Y.Γ.1 Η ταλαιπωρία συνεχίστηκε.. Άμα δεν σε πάει..
Υ.Γ.2 Ο Μανού Τζινόμπιλι (σε αντίθεση με τον ξυπνητζή Σκόλα) δήλωσε -μεταξύ άλλων- για τον τελικό του final four του 2002: «Ηταν μία από τις πιο δύσκολες ήττες της καριέρας μου, αλλά αυτά συμβαίνουν. Οι δύσκολες στιγμές σε κάνουν καλύτερο και σου δίνουν κίνητρο να συνεχίζεις»
15 Οκτωβρίου 2007 at 5:14 μμ
Ωραία έμπλεξαν οι φουκαριάρηδες.. Road Trip κατάντησε η ιδέα του marketing από τον Δημητράκη.. Ααχ, που εισαι ρε Ράτζα να του ρίξεις και άλλες..
16 Οκτωβρίου 2007 at 11:22 πμ
Έγραψα σε ένα Ισπανικό μπλογκ του wordpress κάτι για το ματς του ΠΑΟ σε στυλ ερώτησης και μου απάντησε κάποιος τα ακόλουθα:
I saw pao match vs rockets and it was obviously better houston, btw pao seems with a great quality level, anyway there are some european teams better, for example on ACB.
PS: bad game of jasikevicius
Ολυμπιακός είμαι, αλλά αλήθεια ποιές (ο πληθυντικός μου αρέσει) Ευρωπαϊκές και Ισπανικές ομάδες είναι καλύτερες από ΠΑΟ τουλάχιστον στα χαρτιά; Οι Ισπανοί είναι απίστευτα σωβινιστές.
Το blog είναι το http://jugones.wordpress.com/
16 Οκτωβρίου 2007 at 11:30 πμ
Τι ψάχνεις να βρείς ρε συ. Εδώ στο http://www.ballineurope.com/ ένας τύπος εν’ονόματι Manel (μάλλον Ισπανός επίσης), μου είπε -μέσες άκρες- πως οι διαιτητές στο ματς του Παναθηναϊκού στο Χιούστον, ήταν παρόμοιοι με τους διαιτητές του τελικού του final four της Αθήνας και ότι στον εν λόγω τελικό έπαιζαν τρεις ομάδες: ο Παναθηναϊκός, η ΤΣΣΚΑ και οι διαιτητές, οι οποίοι πήραν το παιχνίδι για λογαριασμό του Παναθηναϊκού!! Δεν πάνε καλά οι Ισπανοί..
Υ.Γ. Λες να ήταν ο Manel Komas;
16 Οκτωβρίου 2007 at 11:50 πμ
Οι Ισπανοί όντως δεν πάνε καλά. Είναι απίστευτα σωβινιστές, γι’αυτό χάρηκα πάρα πολύ τη νίκη των Ρώσων στον τελικό Ευρωμπάσκετ. Με λίγη προσοχή θα τους την κάναμε και εμείς, αλλά ο παράγοντας κούραση ήταν εις βάρος μας. Όταν έπαιξαν καπάκι αγώνα οι Ισπανοί, τότε δεν μπορούσαν να βάλουν βολή. Αλλά πέσαμε στην παγίδα που θα έπεφταν οι αντιπαλοι μας, αν βγαίναμε δεύτεροι στον όμιλο. Τέλος πάντων.
Τελικός Ευρωλίγκα πεντακάθαρος υπερ ΠΑΟ, πολύ καλό παιχνίδι διαφήμιση μπασκετ. Σερίφης στο Τέξας θα είναι αυτός τώρα.
16 Οκτωβρίου 2007 at 12:08 μμ
Το να έχει κάποιος παράπονα το δέχομαι, ο καθένας το βλέπει από άλλο πρίσμα το παιχνίδι, το να λες όμως σχεδόν ότι έπαιζαν πέντε εναντίον οκτώ είναι τεράστια υπερβολή. Από την εποχή του Ηλία Ζούρου είχα να το ακούσω..
Btw, για το ερώτημα που τέθηκε στο σχόλιο 5 (περί παικτών του Παναθηναϊκού σε ομάδες του ΝΒΑ) έχεις καμμιά πρόταση;
Υ.Γ. Μην υποτιμάς την λίγκα ACB, το ..ÑΒΑ της Ευρώπης
16 Οκτωβρίου 2007 at 12:23 μμ
Αυτή τη στιγμή: Μπατιστ σίγουρα, Σάρας σίγουρα, Σπανούλης (αφού το είπε ο Πόποβιτς τι να πω εγώ)
Αν βελτιώσουν ακόμη αθλητικά προσόντα: Διαμαντίδης (θέλει πολύ δουλειά στον τομέα αυτό), Βούγιανιτς (προ τραυματισμού ήταν για ΝΒΑ), ενώ ο Μπετσίροβιτς έχει τσαμπουκά μεγάλο, αλλά έφτασε τα τριάντα.
Για Περπέρογλου Ουίνστον είναι “μικροί” ακόμη, θα δείξει.
16 Οκτωβρίου 2007 at 1:13 μμ
Ο Iron Mike θα μπορούσε άνετα να σταθεί. Η ικανότητα που έχει να παίζει με πλάτη και το αξιόπιστο σουτάκι που διαθέτει από τα 5-6 μέτρα, του δίνουν πολλά credits προς αυτή την κατεύθυνση.
Ο Μπετσίροβιτς είναι πλέον αργός, αν και έδειξε ότι: δοκιμάζει διεισδύσεις, μπορεί να postάρει, ενώ επίσης διαθέτει αρκετά αξιόπιστο σουτ.
Πριν τα προβλήματα με τα γόνατά του θα μπορούσε σίγουρα (όσοι τον έχουν δει πόσο πιο γρήγορος ήταν με την μπάλα στα χέρια θα με καταλάβουν)
Πάνω κάτω, τα ίδια ισχύουν και τον Βούγιανιτς. Πριν διαλύσει το γόνατό του ήταν σαφώς πιο γρήγορος και με τον απαραίτητο τσαμπουκά που έχουν τα Σέρβικα γκαρντ.
Ο Γιασικεβίτσιους ομολογώ ότι περίμενα να πετύχει στο ΝΒΑ. Την πάσα του λίγοι την διαθέτουν, ενώ το καλό σουτ δεν του λείπει.
Ο Σπανούλης δεν διαθέτει αξιόπιστο σουτ, όμως επιχειρεί αρκετές διεισδύσεις (βέβαια άλλο να το επιχειρείς μπροστά στους ψηλούς της Ευρώπης και άλλο μπροστά στα κορμιά του ΝΒΑ). Έχει και αυτή την μεταφορά μπάλας.. Πάντως, μάλλον δεν έδειξε τόσο δυνατός χαρακτήρας, για να τα παρατήσει έτσι. Πριν πάει ήταν ενθουσιώδης, τώρα που γύρισε δεν θέλει ούτε να ακούει για ΝΒΑ.
Για τον Διαμαντίδη, η ατολμία του να κάνει μπάσιμο (ο φόβος της τάπας), η αδυναμία του να postάρει και να σουτάρει (εκτός αν λήγει ο χρόνος) και η συνεσταλμένη προσωπικότητά του, μάλλον καθιστούν απαγορευτική την οποιαδήποτε σκέψη..
Είναι δεδομένο, ότι για να σταθείς στο ΝΒΑ πρέπει να έχεις κάποιο επιθετικό ταλέντο, εδώ μέχρι και ο παρωχημένος Χ”βρεττας έκανε κάποιες ατομικές προσπάθειες, ακριβώς επειδή κάποτε είχε την σχετική έφεση στο σκοράρισμα..
Ο Τσαρτσαρής θέλει κάποια μυικά κιλά (που λέει και ο Χ”γεωργίου), όμως θέλει πολλή βελτίωση στο σουτ για να επιχειρήσει το “άλμα”.
Ο Ντικούδης είναι ο κλασικός τύπος παίκτη που είναι κατάλληλος για την Ευρώπη, όμως ανεπαρκής για το ΝΒΑ, όπου οι ψηλοί είναι πιο δυνατοί, πιο αθλητικοί και με καλύτερο σουτ..
Ο Ζίζιτς θα χρεωνόταν συνέχεια με φάουλ στα σκριν (το σουτάκι το έχει πάντως), o Ουίνστον χλωμό (αναξιόπιστος γενικά), ο Περπέρογλου όντως είναι μικρός, ενώ οι Αλβέρτης και Τομάσεβιτς είναι εκτός συναγωνισμού..
Υ.Γ. Πάντως, τα εγκώμια από Γκρεγκ Πόποβιτς και Μπρεντ Μπαρι με ψιλοεξέπληξαν..
16 Οκτωβρίου 2007 at 9:19 μμ
Apistefth h istoria me tis xamens ptiseis kai valitses. Ma pane kala??
17 Οκτωβρίου 2007 at 2:06 μμ
Σήμερα τοποθετήθηκε για τα δύο φιλικά του Παναθηναϊκού στις ΗΠΑ και ο Φίλιππος Συρίγος. Για άλλη μια φορά, οι αγωνιστικές του κρίσεις είναι απόλυτα εύστοχες (σαν τα 4/4 τρίποντα του Γιασικεβίτσιους στο San Antonio..)
Σε ότι αφορά το αντίστοιχο άρθρο του Νίκου Παπαδογιάννη, θα συμφωνήσω με την τελευταία παράγραφο. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να νομίζει ο Παναθηναϊκός ότι είναι ανίκητος στην Ευρώπη και να παίζει υπεροπτικά.
Ο Ζοτς πάντως έκρουσε το σχετικό καμπανάκι, καθώς κάπου διάβασα ότι είπε: “Δεν είδα από τους παίκτες μου το ίδιο πάθος που έχουν στην Ευρώπη και το οποίο περιμένω να δω πάλι όταν γυρίσουμε πίσω”.